Στιχουργός του My Number One, του τραγουδιού που έδωσε στην Ελλάδα τη μοναδική νίκη που έχει μέχρι σήμερα στη Eurovision. Μία από τις πιο συνεπείς παρουσίες στην ελληνική τηλεόραση. Ο άνθρωπος που έγραψε και έβαλε στον εγκέφαλό μας πολλούς από τους στίχους που τραγουδάμε ακόμα στα πάρτι μας. Ραδιοφωνική παραγωγός και φυσικά δημοσιογράφος.
Στην αρχή είχα εντυπωσιαστεί από το πόσο φιλική και προσιτή ήταν στο τηλέφωνο. Στη συνέχεια, ακόμα περισσότερο από το πόσο βοήθησε να βγει το κομμάτι που διαβάζετε εδώ με τις φωτογραφίες και τα κανονίσματα. Εδώ που τα λέμε όμως, αν δεν σέβεται τη δουλειά του δημοσιογράφου η κόρη του Φρέντυ Γερμανού, τότε ποιος θα τη σεβαστεί;
Παρότι, λοιπόν, η ίδια με βοήθησε στα πάντα, όλες οι παραπάνω ιδιότητες έκαναν την προετοιμασία της συνέντευξης μαζί της πολύ δύσκολη. Τι να πρωτοβάλεις και τι να αφήσεις έξω; Από τη στιγμή που αποχαιρετιστήκαμε, 1 ώρα και 7 λεπτά ήταν το αρχείο της ηχογράφησης, έχω σκεφτεί κυριολεκτικά δεκάδες πράγματα που δεν πρόλαβα να τη ρωτήσω. Έκανα ό,τι καλύτερο μπορούσα.
Παρακάτω θα βρείτε πράγματα που αφορούν την τηλεόραση, τη μουσική, τη Eurovision και φυσικά τον πατέρα της. Αυτή είναι η ιστορία της Ναταλίας Γερμανού όπως την αφηγήθηκε στο Personas του Reader.
Έχεις τελειώσει με τις υποχρεώσεις αυτής της σεζόν;
Ναι. Μένουν μόνο κάποια πράγματα που αφορούν τις προετοιμασίες για την εκπομπή της επόμενης σεζόν αλλά πλέον μπορώ να πω ότι μπορώ να χαλαρώσω κάπως.
Είσαι από τους ανθρώπους που μπορούν να αποσυνδεθούν τελείως στις διακοπές τους ή είσαι με ένα κινητό στο χέρι;
Συνήθως 2-3 μέρες μου είναι απαραίτητες, για να καταφέρω να βγάλω την πρίζα. Σε αυτές το μυαλό μου μένει λίγο πίσω στη δουλειά. Τι δεν έκανα σωστά, τι θα μπορούσα να έχω κάνει καλύτερα, τι μου φταίει, τι δεν μου φταίει.
Μετά όμως έρχεται η θάλασσα που σε εμένα ασκεί μία μαγεία ακαταμάχητη και γι’ αυτό την αγαπώ τόσο πολύ. Με βοηθάει να τα αφήσω όλα πίσω. Μετά τις 2-3 μέρες, λοιπόν, δεν υπάρχει στούντιο, δεν υπάρχουν φώτα, δεν υπάρχουν συνεντεύξεις. Υπάρχει μόνο το μπλε, το γαλάζιο, το πράσινο, το φαγητό, τα τζιτζίκια. Τώρα κολυμπάμε.
Είναι πολύ σημαντικό αυτό για να τα βγάλεις πέρα με τους γρήγορους ρυθμούς ενός τόσο δύσκολου χώρου, σωστά;
Είναι πάρα πολύ σημαντικό αυτό, ναι. Έτυχε πριν λίγες ημέρες που είχα βγει για να κάνω βόλτα τα σκυλιά να μου έρθει στο μυαλό ο πατέρας μου. Όταν ήμουν 16 χρονών, στην τρέλα της εφηβείας, του είχα εκφράσει την επιθυμία μου να γίνω ηθοποιός.
Αμέσως μου είχε πει ότι είναι ένας πολύ δύσκολος χώρος. «Δεν θα τα βγάλεις πέρα σε αυτόν τον χώρο. Εσύ, κοριτσάκι μου, θα ακολουθήσεις του μπαμπά τον δρόμο. Θα ασχοληθείς με τη δημοσιογραφία, άντε να κάνεις τηλεόραση». Τότε που μου το έλεγε αυτό, τού φάνταζε ένας πολύ πιο εύκολος χώρος.
Όταν το σκεφτόμουν αυτό που μου είπε, γέλασα πικρά. Αν ζούσε τώρα και καταλάβαινε πόσο διαφορετικός, πόσο δύσκολος έχει γίνει ο χώρος της τηλεόρασης, ίσως να μου πρότεινε να πάω να γίνω ηθοποιός…
Έχει αλλάξει τόσο πολύ, ε;
Πάρα πολύ. Εγώ ξεκίνησα τηλεόραση στις αρχές των '90s. Ήταν μία τελείως διαφορετική τηλεόραση. Ήταν διάφανη, πεντακάθαρη, κρυστάλλινη. Μετά έπαθε τη μετάλλαξή της.
Συνήθως τοποθετούν αυτή τη μετάλλαξη γύρω στο 2000…
Ναι, πιστεύω ότι η μετάλλαξη ήρθε γύρω εκεί. Δεν ξέρω τι ευθύνεται γι’ αυτή. Ίσως φταίει ότι αυξήθηκε ο ανταγωνισμός μεταξύ των καναλιών, ώστε το πράγμα δυσκόλεψε. Άλλαξε η αγορά, άλλαξαν οι απαιτήσεις, άλλαξε και το κοινό.
Ο πατέρας σου θα χωρούσε στην τηλεόραση του σήμερα;
Ούτε καν. Ούτε κατά διάνοια. Νομίζω ότι δεν θα μπορούσε να μείνει ούτε ως τηλεθεατής αυτής της τηλεόρασης, πόσο μάλλον ως παρουσιαστής ή ως δημοσιογράφος. Εκτός πια και αν έμενε στην ΕΡΤ. Εκεί θα υπήρχε ένα φιλόξενο τοπίο για εκείνον, αν ζούσε ακόμη.
Δεν θα έβλεπε καν ιδιωτική τηλεόραση;
Για να μη γίνομαι αφοριστική, υπάρχουν ακόμα κάποια λίγα διαμαντάκια, κάποιες οάσεις σε αυτή την έρημο της μεταλλαγμένης τηλεόρασης που ίσως θα μπορούσε να τις απολαμβάνει και αυτός. Το μενταλιτέ του πατέρα μου όμως δεν θα μπορούσε να επιβιώσει στην τηλεόραση του 2024.
Αυτό έχει να κάνει ας πούμε με το ότι δεν θα κυνηγούσε την τηλεθέαση;
Ποτέ δεν ήταν ένας άνθρωπος που απαξίωνε την απήχηση των εκπομπών του στον κόσμο. Πάντα τον ενδιέφερε αυτό και πάντα μου έλεγε, όταν έκανε το Πορτρέτο της Πέμπτης, «πήγαμε καλά, αυτό άρεσε στον κόσμο». Δεν τον θυμάμαι όμως να λέει για νούμερα. Το μετρούσε πιο πολύ με τα σχόλια και το feedback που έπαιρνε από τον κόσμο.
Στο έχει μεταδώσει αυτό;
Εγώ είμαι ένας άνθρωπος που όταν βρίσκομαι σε χώρους με κόσμο, είτε είναι το σούπερ μάρκετ είτε το γυμναστήριο, πάντα μου αρέσει να τους ρωτάω «αυτό σας άρεσε;» ή «αυτό σας ξενέρωσε;». Με ενδιαφέρει πάρα πολύ η γνώμη του κόσμου.
Πάντως έχω παρατηρήσει ότι από όλα τα κεντρικά πρόσωπα της ελληνικής τηλεόρασης είσαι αυτή που είναι πιο συμπαθής στα πιο εναλλακτικά, για να μιλήσω με γλώσσα τηλεόρασης, κοινά. Το έχεις παρατηρήσει;
Ναι, το έχω εισπράξει αυτό.
Γιατί συμβαίνει;
Ίσως γιατί είμαι απαλλαγμένη από αυτή τη σελεμπριτόσκονη που ενδεχομένως να έχουν οι περισσότεροι συνάδελφοι. Δεν το κατακρίνω, απλώς εμένα μου αρέσει η τηλεόραση, όταν συνοδεύεται από αμεσότητα. Νιώθω ότι δεν μπορείς να επικοινωνείς με ανθρώπους και να είσαι κλεισμένος/-η μέσα στη φούσκα σου και να ατενίζεις τα προβλήματα της κοινωνίας από απόσταση.
Μπορεί, επειδή είσαι παρουσιάστρια της τηλεόρασης, να έχεις έναν συγκεκριμένο τρόπο ζωής. Αυτό όμως δεν ισχύει καθόλου για τα υπόλοιπα εκατομμύρια των ανθρώπων που ζουν μαζί σου. Αν θες να κάνεις μία σωστή εκπομπή, προσωπική μου γνώμη είναι, ότι πάνω από όλα πρέπει να ακούς, να μαθαίνεις.
Mέχρι και ο Δημήτρης Κουτσούμπας σε επέλεξε…
Αυτό μου έκανε και εμένα πολύ μεγάλη εντύπωση. Τον είχα ζητήσει πολλές φορές και τελικά έγινε. Δεν είμαι άνθρωπος που συμφωνεί σε όλα με τη γραμμή του ΚΚΕ, ειδικά σε ό,τι έχει να κάνει με τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών.
Σε πληροφορώ όμως ότι ήταν ένας άνθρωπος τρομερά ευδιάθετος και χαλαρός. Είχε και πάρα πολύ χιούμορ. Με το που μπήκε, το χαμόγελο του ήταν εκεί συνέχεια. Μου έδωσε την εντύπωση ενός ανθρώπου που από τη στιγμή που είπε «θα πάω», το έκανε με την ψυχή του.
Υπάρχει κάποιος πολιτικός αρχηγός που τον κάλεσες και δεν ήρθε;
Τώρα που το σκέφτομαι, ο μόνος άνθρωπος που δεν ήρθε είναι ο Αλέξης Τσίπρας. Παρά το γεγονός ότι φρόντισε να μου περάσει, μέσω των ανθρώπων του γραφείου του, ότι του είμαι πολύ συμπαθής, τελευταία στιγμή επέλεξε να μην το κάνει.
Δεν το λέω, γιατί του κρατάω μούτρα. Απλά μου έμεινε το απωθημένο, γιατί ήθελα πάρα πολύ να κάνω μία συζήτηση μαζί του. Πάντα θέλω να κάνω συζητήσεις με ένα μεγάλο εύρος ανθρώπων και νομίζω ότι το έχω καταφέρει: Από τον Άδωνι Γεωργιάδη στον Δημήτρη Κουτσούμπα… καταλαβαίνεις ότι η ψαλίδα άνοιξε πάρα πολύ.
Έχεις σκεφτεί ποτέ ότι σε βλάπτει το γεγονός ότι είσαι ένας άνθρωπος που λέει την άποψή του;
Μία που το σκέφτηκα, μία που το πήρa πίσω και είπα, όχι, καλά έκανα. Πάντα σου κοστίζει όταν λες τη γνώμη σου και αποφασίζεις να μην είσαι ουδέτερη και σιωπηλή. Ίσως είναι πολύ δύσκολο να καταλάβει ο κόσμος στα social media ότι είμαι ένα άτομο που τον ενδιαφέρει η κοινωνία. Είμαι πολιτικοποιημένη αλλά δεν είμαι κομματόσκυλο κανενός κόμματος.
Αν η κυβέρνηση που έχουμε, όποια και αν είναι, κάνει κάτι το οποίο θα το θεωρήσω ωραίο, θα βγω και θα το τονίσω. Αν από την άλλη γίνει ένα έγκλημα, όπως αυτό που έγινε στα Τέμπη, θα το φωνάζω και θα το κρίνω συνεχώς. Δεν θέλω να παίρνω πλευρές και ποτέ δεν θα γίνω γραφείο τύπου κάποιου κόμματος.
Για καλή μου τύχη είμαι και σε ένα κανάλι που δεν με περιορίζει και δεν με λογοκρίνει και αυτό είναι πολύ σημαντικό.
H ερώτηση πήγαινε και σε όλον αυτό τον χαμό που έγινε όταν κάλεσες τον Ιάσονα Αποστολόπουλο…
Κάτι που πλήρωσα ακριβά αλλά, αν χρειαζόταν, θα το έκανα άλλες 15 φορές. Όταν έβγαλα τον Ιάσονα ως διασώστη και όχι ως λαθροδιακινητή, όπως τον λένε διάφοροι, εγώ τελείωσα την εκπομπή και ένιωθα πλήρης, πάρα πολύ χαρούμενη με τη γλυκιά κουβέντα που κάναμε.
Μετά, γυρνάω στο σπίτι και με παίρνει τηλέφωνο η κολλητή μου. Μου λέει «τρεντάρεις στα social». «Αλήθεια;» της λέω χαρούμενη. «Ναι, μη χαίρεσαι πολύ. Σου εύχονται να ψοφήσεις».
Εκείνη την ημέρα κατάλαβα ότι υπάρχει μία μερίδα κόσμου που θα σε αποθεώσει και μία που θα σε καταδικάσει. Αυτό είναι κάτι που φέρνει μαζί της η έκθεση.
Εσύ ξεκίνησες την πορεία σου στη δημοσιογραφία από το γράψιμο, σωστά;
Σωστά. Ξεκίνησα γράφοντας σε εφημερίδα, στις 24 Ώρες' του Κοσκωτά και κάνοντας ελεύθερο ρεπορτάζ για κανένα χρόνο. Μετά πέρασα στο καλλιτεχνικό και μετά ραδιόφωνο και τηλεόραση.
Θα γύρναγες σε αυτό το είδος δημοσιογραφίας; Το έχεις σκεφτεί;
Νομίζω πως ναι. Αν έβρισκα και ένα site και μία εφημερίδα που θα μπορούσα να βρω τον χώρο μου εκεί, θα το έκανα πολύ εύκολα.
Στην τηλεόραση πότε ξεκίνησες;
Η πρώτη εκπομπή που έκανα ήταν το Κλαμπ Σάντουιτς στον ΑΝΤ1. Ήταν μία εκπομπή με συνεντεύξεις. Είχα φέρει τη Βίσση, τον Καρβέλα, τον Ρακιντζή, τον Ρουβά…Χαμός.
Διάβασα πάντως ότι η πρώτη σου εκπομπή που άρεσε στον Φρέντυ ήταν το Mega Star.
Ναι, για το Κλαμπ Σάντουιτς δεν τρελαινόταν. Το Mega Star του άρεσε γιατί ήταν και λίγο πιο γρήγορο.
Για την παράλληλη πορεία σου στη στιχουργική, τι γνώμη είχε;
Θα σου πω κάτι αστείο. Ο πατέρας μου κατάλαβε μόνο από ένα σημείο και μετά ότι γράφω τραγούδια. Θυμάμαι ήμασταν στη Μυτιλήνη, σε ένα ταβερνάκι και τρώγαμε. Ήταν μαζί μας ο Λευτέρης ο Παπαδόπουλος. Εκεί που καθόμασταν, παίζει στο ραδιόφωνο τα Σεντόνια της Άννας Βίσση.
Τότε τον σκουντάει ο Παπαδόπουλος και του λέει «Φρέντυ, αυτό είναι της κόρης σου τραγούδι». Τότε, αφήνει ο πατέρας μου το πιρούνι, με κοιτάει και μου λέει έκπληκτος «κοριτσάκι μου, εσύ το έχεις γράψει αυτό;». Toυ λέω «άντε, μπαμπά, εντάξει. Καλώς ήρθες στην παρέα μας».
Γιατί δεν του το είχες πει;
Δεν πήγαινα και εγώ ποτέ να του πω ότι έγραψα το ένα και το άλλο. Είχαμε γενικά στην οικογένεια ένα τακτ. Δεν κοκορευόμασταν, ακριβώς γιατί ο ίδιος με είχε μάθει να είμαι σεμνή και ταπεινή.
Από την πρώτη στιγμή που ξεκίνησα σε αυτή τη δουλειά άκουγα μονίμως από τον πατέρα μου την ίδια φράση «χαμηλά την μπάλα Ναταλάκι».
Eίναι από τα πράγματα που έχεις κρατήσει;
Το κρατάω αυτό ακόμα. Γι’ αυτό και με ξενίζει να βλέπω νέους παρουσιαστές που μπορεί να την ψωνίσουν με το καλημέρα. Μου κάνει τρομερή εντύπωση πώς το καταφέρνουν. Κάνω τηλεόραση από το 1993, 30 χρόνια, και ποτέ στη ζωή μου δεν το έχω νιώσει. Αν στο έχει βάλει σαν τσίχλα στο μυαλό σου ο πατέρας σου, που κάνει κιόλας αυτή τη δουλειά, δεν το ξεχνάς ποτέ.
Αλήθεια, ποια είναι η ιστορία του πρώτου κομματιού που υπέγραψες;
Το πρώτο κομμάτι που υπέγραψα ήταν το «Πώς» που το είχε τραγουδήσει η Μαντώ.
Από τα 17 μου ψιλοέγραφα κάτι ρεφρέν. Όχι τίποτα τρομερό. Κάποια στιγμή γνώρισα τον Κώστα Χαριτοδιπλωμένο. Του είχα κάνει μία συνέντευξη, όταν είχε βγάλει το Lost in the Night. Eκείνος τότε έγραφε τον δίσκο για τη Μαντώ μαζί με τον Μίτσιγκα. Μου λέει ότι το βράδυ είχαν στούντιο και αν ήθελα να περνούσα να δω πώς δουλεύεται ένας δίσκος.
Πήγα εκεί. Θυμάμαι τότε ότι είχα ένα Autobianchi μεταχειρισμένο, μία σακαράκα, και χάθηκα περίπου 32 φορές μέχρι να βρω το στούντιο που τελικά ήταν πάνω στη Μεσογείων. Για να καταλάβεις τι βόδι.
Πάω εκεί πέρα, καθόμαστε, γνωριζόμαστε. Του λέω του Κώστα ότι και εγώ ψιλογράφω και εκείνος μου είπε ότι είχε ένα κομμάτι, το τελευταίο του δίσκου, που δεν είχε ακόμα στίχο. «Πάρε χαρτί και στιλό, θα στο παίζω εγώ στο synthesizer και έχεις 1-2 ώρες να βάλεις στίχο. Αν το γράψεις καλό, θα μπει στον δίσκο».
Τρελό άγχος αλλά μου βγήκε. Τα κατάφερα. Ένιωσα τότε μία απίστευτη περηφάνια. Όταν μάλιστα το άκουσα μετά στο ραδιόφωνο με τη φανταστική φωνή της Μαντώς, δεν μπορώ να σου περιγράψω τα συναισθήματά μου.
Εσύ μικρή τι μουσική άκουγες;
Μόνο ροκ. Doors, Zeppelin, τέτοια πράγματα. Είναι η μουσική που ακούω ακόμα.
Σε όλη αυτή την πορεία της καριέρας σου θα έχεις βρει και τραγούδια που έγραψες τα οποία τώρα σε κριντζάρουν…
Σαφώς και ναι. Θα σου πω όμως κάτι άλλο. Επειδή έχω γράψει γύρω στα 360 τραγούδια δισκογραφημένα, υπάρχουν τραγούδια μου που δεν θυμάμαι καν ότι είναι δικά μου.
Συχνά με ταγκάρουν φίλοι μου στο Insta, σε ένα τραγούδι και λέω «τι σχέση έχω εγώ με αυτό;». Πάω, το ψάχνω στο Spotify και τότε θυμάμαι ότι εγώ την έχω γράψει αυτή την μπούρδα. Αν είναι δυνατόν, Χριστέ μου. (σ.σ. γέλια)
Είναι δηλαδή τόσο σαχλοτράγουδα που τα έχει απωθήσει το μυαλό μου σε ένα κουτάκι πάρα πολύ βαθιά.
Ισχύει ότι έχεις γράψει τραγούδι και πάνω σε μία χαρτοπετσέτα, όταν έτρωγες σε ψαροταβέρνα;
Είναι το Ντροπή σου του Ρέμου. To είχα γράψει, το είχα παραδώσει και ο Ρέμος το πήρε και θα το τραγουδούσε. Καθόμουν, λοιπόν, σε μία ψαροταβέρνα στη Γλυφάδα, για να φάω. Τότε μου έρχεται κλήση από τον παραγωγό του που μου έλεγε ότι ήταν στο στούντιο και ότι έπρεπε να πάω γιατί το τραγούδι θέλει διορθώσεις.
Το τραγούδι έλεγε «γι’ αυτό τον θάνατο που έζησα μαζί σου, ντροπή σου». Ο Ρέμος δεν ήθελε με τίποτα να το πει αυτό. Το έβρισκε συντακτικά άθλιο. Έπρεπε οπωσδήποτε να το αλλάξουμε και γρήγορα για να προχωρήσουν τη δουλειά στο στούντιο.
Σταματάω το φαγητό, ζητάω μία χαρτοπετσέτα και ένα στιλό και αρχίζω να το ψάχνω. Τελικά αντικαταστάθηκε με το «σε έναν σταυρό εσύ με σταύρωσες θυμήσου, ντροπή σου».
Τελικά, ποιο είναι το καλύτερο;
Νομίζω το δεύτερο. Είχε δίκιο ο Αντώνης.
Συμβαίνει συχνά αυτό με τις διορθώσεις, ε;
Συνέχεια. Πρέπει να σου πω ότι ο Αντώνης με έχει δυσκολέψει πολύ λίγο. Αυτοί που μου έχουν βγάλει το λάδι είναι ο Καρβέλας, που βέβαια το δικαιούται, και επίσης ο Βέρτης. Περνάμε πολύ ωραία όμως μαζί.
Είναι πολύ ωραίο πράγμα να φτιάχνεις μουσική, Νίκο. Είναι από τις ώρες που απολαμβάνω πάρα πολύ στη δουλειά μου.
Ισχύει ότι η Ανδρική Κολώνια είχε γραφτεί πρώτη φορά από την πλευρά του άνδρα;
Η Ανδρική Κολώνια γράφτηκε το 1992 και την τραγούδησε ο Βαγγέλης Σπανακάκης. Είναι ένας τραγουδιστής, φίλος του Θάνου Καλλίρη. Το τραγούδι έλεγε «στα σεντόνια, μυρίζει ακόμα, η δική μου ανδρική κολώνια. Θα σε παιδεύει χρόνια, η δικιά μου ανδρική κολώνια».
Είχε βγει αυτό το τραγούδι, τελείως διαφορετικό από αυτό που ξέρουμε. Ο Βαγγέλης ήταν ένας πιο εναλλακτικός καλλιτέχνης, στη γενιά του Ανδρέα Τσουκαλά, των Μπλα Μπλα κτλ. Βγήκε, λοιπόν, το τραγούδι και δεν έκανε τρομερή επιτυχία.
Χρόνια μετά το έγραψα για την Κοκκίνου. Αυτή τη φορά από τη γυναικεία πλευρά. Έγινε σούπερ pop hit. Αυτό δεν το είχα πει ποτέ στην Κοκκίνου. Την είχα καλέσει στην εκπομπή και της το αποκάλυψα on air. Γουρλώνει τα μάτια η Κοκκίνου και μου λέει «δεύτερη εκτέλεση μου το έδωσες;». Ρίξαμε τρομερό γέλιο.
Παθαίνεις ποτέ και αυτό το writer’s block;
Περνάω περιόδους που απλώς δεν έχω κάτι να πω. Δεν είναι το βασικό βιοποριστικό μου μέσο ο στίχος, οπότε μπορώ πιο εύκολα να αφήσω το στιλό και να πάρω τον χρόνο μου.
Και εκεί που απέχω για λίγο, μπορεί να μου έρθει μία ιδέα στο φανάρι. Μετά η διαδικασία είναι στάνταρ…για να μην το ξεχάσω, κάνω δεξιά με αλάρμ, το μουρμουρίζω στο κινητό και ξαναξεκινάω και οδηγώ.
Το έχω αυτό το φίλτρο στο μυαλό μου διαρκώς. Πολύ συχνά θα μου έρθει μία φράση, μία λέξη, μία εικόνα και θα την κάνω στίχο.
Και πάμε στη Eurovision, κάτι που φαντάζομαι ήταν πολύ σημαντικό για σένα…
Ήταν τρομερά σημαντικό.
Το περίμενες ότι θα βγείτε πρώτοι;
Nα σου πω την αλήθεια, μου είχε περάσει από το μυαλό. Ήταν πολλά πράγματα που κουμπώνουν κάπως μεταφυσικά. Η Eurovision έγινε 21 Μαΐου, στη γιορτή της Έλενας, επέτειος που πέθαινε η γιαγιά της Έλενας και επέτειος που πέθανε ο πατέρας μου. Σε κάποια φάση το συζητούσαμε στο αεροπλάνο. Ρε παιδί μου, πολλοί μαζεμένοι φύλακες άγγελοι από πάνω μας.
Το σκεφτόμασταν πάρα πολύ και μας είχε περάσει από το μυαλό το «λες να κερδίσουμε;». Eίχαμε βέβαια και τον Δάντη που έλεγε «άσε τις αηδίες, μη λες τέτοια πράγματα γιατί δεν θα γίνει και θα απογοητευτούμε».
Πώς το ζήσατε στο green room;
Θυμάμαι κάθε δευτερόλεπτο από εκείνες τις στιγμές. Ήμασταν εκεί με όλη την ομάδα. Με τον τον Φωκά Ευαγγελινό, με τον Αλεξ Παναγή, οι χορευτές και φυσικά η Έλενα και ο Δάντης.
Μαζί μας ήταν και ο Γιώργος ο Χουλιάρας που δεν ζει πια αλλά θα τον έχω στην καρδιά μου για πάντα. Ο άνθρωπος που έφερε την Eurovision στην Ελλάδα και δεν πρέπει να το ξεχνάμε ποτέ αυτό.
Ξεκινάει, λοιπόν, η βαθμολογία και δεν παίρναμε τίποτα. Τίποτα όμως. Κουλούρια και άσους. Κοιταζόμασταν εμείς, φεύγει ο Χουλιάρας να κάνει τσιγάρο. Φεύγει και ο Δάντης να κάνει και αυτός τσιγάρο. Είχαμε μείνει με την Έλενα και τρώγαμε τα νύχια μας.
Σε κάποια φάση γυρνάει και μου λέει «Ναταλία, θα ξεφτιλιστούμε». Την καθησύχαζα εγώ ότι δεν έγινε και τίποτα, ότι η ίδια ήταν τόσο καλή και τόσο όμορφη στη σκηνή που δεν πειράζει. Γυρίζει ο Δάντης από το τσιγάρο και μου λέει «τώρα που κάπνιζα, σκεφτόμουν τι δουλειές μπορούμε να κάνουμε εδώ στην Ουκρανία αν δεν γυρίσουμε».
Όσο κανονίζαμε τη ζωή μας μακριά από την Ελλάδα, άρχισαν να πέφτουν τα δωδεκάρια.
Ήταν και τραγούδι που αγαπήθηκε πολύ…
Η Ευρώπη το λατρεύει ακόμα το κομμάτι, βέβαια. Ακόμα το λατρεύουν και φάνηκε και φέτος στην εμφάνιση της Έλενας που όλο το στάδιο θυμόταν απ’ έξω τους στίχους. Ήταν πολύ συγκινητικό.
Πάντως πέτυχα και μία φωτογραφία σας από την εποχή που πήγατε στο Μαξίμου. Ήταν τόσο σουρεάλ όσο φαντάζομαι;
Όταν γυρίσαμε, γινόταν ένας χαμός. Τα πυροσβεστικά έκαναν αψίδα με νερό όταν έφτασε το αεροπλάνο. Ζήσαμε στιγμές Euro και εμείς. Ήταν εκεί ο Αβραμόπουλος και με τον Ρουσόπουλο. Μας υποδέχτηκαν στο αεροδρόμιο.
Την επόμενη ημέρα μας είχε πρόσκληση στο Μέγαρο Μαξίμου. Μας υποδέχτηκε και ο Καραμανλής με ένα μπουφέ με σούσι.
Είχες ξαναπάει;
Δεν είχα ξαναπάει ποτέ στο Μέγαρο Μαξίμου και δεν έχω ξαναπάει κιόλας από τότε. Δεν με έχει καλέσει άνθρωπος. Καημό το έχω. (σ.σ. γέλια)
Αν, λοιπόν, εξαιρέσεις τον Αβραμόπουλο που ήταν πολύ μέσα στα πράγματα αλλά και τον Ρουσόπουλο, θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι ο Πρωθυπουργός πρέπει να βαριόταν αδιανόητα όλο αυτό που τον είχαν αναγκάσει να κάνει. Μισή ωρίτσα, να είστε καλά και του χρόνου…
Προφανώς αυτή είναι η μεγαλύτερη επιτυχία που έχεις γράψει. Αν το εξαιρούσαμε, ποια άλλη θα έβαζες;
Νομίζω το στόμα μου από μόνο του θα σου πει τα Σεντόνια. Είναι τεράστιο hit, σεισμικό κομμάτι.
Είχες χωρίσει όταν το έγραφες;
Ναι, πρόκειται για ένα τελείως αυτοβιογραφικό τραγούδι. Όλες οι εικόνες που περιγράφει το κουπλέ τις έχω ζήσει μία προς μία. Το πήρα όπως ήταν και το έδωσα στον Καρβέλα με παραγγελιά να το κάνει ροκ μπαλάντα.
Του είπα κιόλας να του δώσω ως αναφορά το Is This Love των Whitesnake που ήταν ένα κομμάτι που το λάτρευα και το λατρεύω.
Επιστρέφω λίγο στο κομμάτι της θάλασσας. Σε έχουν κουράσει οι ρυθμοί της πόλης. Βλέπεις τον εαυτό σου σε κάποιο νησί μόνιμα;
Τώρα με πατάς ακριβώς εκεί που πονάω. Είμαι τόσο έτοιμη να το κάνω αυτό! Έχω όμως ακόμα κάποιες υποχρεώσεις, που θα πρέπει να είμαι στην Αθήνα. Ακόμα και στην Αίγινα να μετακομίσω, που με ψήνει πολύ ο Καπουτζίδης να το κάνω. Είναι 40 λεπτά μακριά αλλά εγώ πρέπει να το κάνω αυτό κάθε μέρα.
Σε κάνα-δύο χρόνια όμως τη συνέντευξη θα την κάνουμε και εγώ θα είμαι στο νησί. Τώρα σε ποιο νησί μη με ρωτήσεις.
Θα σε ρωτήσω…Έχεις κάποιο αγαπημένο;
Κύθηρα, Αίγινα, Κρήτη και Μυτιλήνη. Εκεί είναι το τοπ για μένα. Έχω περάσει πολλά καλοκαίρια στην Αίγινα και στον Πόρο. Αυτά τα νησιά τα έχω συνδέσει με τα παιδικά μου χρόνια.
Μίας και λες για παιδικά χρόνια, μία τελευταία ερώτηση. Πότε ένιωσες ότι κατάφερες να ξεφύγεις από τη σκιά ενός πολύ μεγάλου πατέρα;
Κοίταξε, ήμουν στη σκιά ενός πολύ ισχυρού άνδρα. Ήμουν όμως και στη σκιά μίας πολύ ισχυρής γυναίκας, της μητέρας μου που μπορεί να μην ήταν τόσο διάσημη αλλά ήταν εξίσου δυνατή προσωπικότητα. Αυτό με δυσκόλεψε ακόμα περισσότερο.
Η σύγκριση με τον πατέρα μου ήταν αναπόφευκτη στην αρχή. Μου έλεγαν ότι δεν θα τα καταφέρω, δεν θα μπορέσω, ότι αν δεν ήταν αυτός δεν θα ήμουν τίποτα. Σταδιακά, αυτό λιγόστευε. Στην πορεία, έχει εξελιχθεί στο «είσαι το καμάρι του πατέρα σου» ή «είσαι η ντροπή του πατέρα σου», ανάλογα με το τι έχω κάνει εκείνη την ημέρα στην εκπομπή.
Νομίζω όμως ότι γενικά όλοι αυτοί που γράφουν ότι καλά που δεν ζει ο Φρέντυ να σε δει, δεν τον ξέρουν τον Φρέντυ. Εγώ τον ήξερα και πιστεύω ότι ο μπαμπάς μου, εκεί που είναι, χαίρεται για έναν λόγο. Γιατί νομίζω ότι έγινα το μόνο πράγμα που ήθελε να γίνω: καλός άνθρωπος. Τίποτα άλλο δεν τον ένοιαζε. Αυτό που θα τον σκότωνε θα ήταν να έχει βγάλει στην κοινωνία ένα κωλόπαιδο.
«Κοίτα μη γίνεις κωλόπαιδο, σε παρακαλώ μη μου το κάνεις αυτό». Σαν να τον ακούω να μου το λέει ακόμη.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
