Μικρή, απολάμβανε το κέρασμα του παππού στο καφενείο κι ονειρευόταν να γίνει αρχαιολόγος, αργότερα ηθοποιός. Σήμερα, έχοντας συμπληρώσει πάνω από δύο δεκαετίες στην τηλεόραση και τη δημοσιογραφία, παραμένει μια παρουσία διακριτική αλλά διακριτή, που έχει δώσει το προσωπικό της στίγμα μέσα από δελτία ειδήσεων και ενημερωτικές εκπομπές ουσίας, όπως η «Μεγάλη εικόνα» του Mega.
Η Νίκη Λυμπεράκη έχει άποψη, αλλά δεν την περιφέρει. Γίνεται viral, αλλά δεν το επιζητεί, ούτε το απολαμβάνει. Παραμένει πιστή στην αρχή ότι «ο δημοσιογράφος δεν μπορεί να είναι η είδηση», πειραματίζεται σε διαφορετικές, πιο παρεΐστικες, διαδρομές με τη νέα εκπομπή της «Πάμε μια βόλτα;» (Mega Σάββατο 20.50), μαθαίνει καθημερινά καινούρια πράγματα από τον 5χρονο γιο της, διαπιστώνει πως το ChatGpt είναι μια ψηφιακή εκδοχή αυλοκόλακα κι όταν θέλει να ξεδώσει, τραγουδάει.
- Πώς ξεκίνησε η ιδέα για το «Πάμε μια βόλτα;», ένα ταξίδι αφήγησης προσωπικών στιγμών γνωστών προσώπων; Είχες την επιθυμία να βγεις έξω από το στούντιο;
«Ξεκίνησε από μια ιδέα της Φρόσως Ράλλη. Όταν μιλήσαμε γι’ αυτό, στα μέσα του περασμένου καλοκαιριού, ενθουσιάστηκα. Δεν χρειάστηκε να το σκεφτώ καθόλου. Η εικόνα που σχηματίστηκε στο μυαλό μου από την περιγραφή της, ήταν αρκετή. Και στη “Μεγάλη Εικόνα” έχουμε αφήσει κάποιες φορές το στούντιο και ομολογώ ότι αυτή είναι μία συνθήκη που προτιμώ, ειδικά όταν δεν έχουμε να κάνουμε με μία εκπομπή επικαιρότητας».
- Στη νέα εκπομπή σε βλέπουμε σε κάτι διαφορετικό από τις ειδήσεις ή τη «Μεγάλη εικόνα». Η εμπειρία των γυρισμάτων πώς ήταν; Ένιωσες πιο πολύ ο εαυτός σου ή υπήρξαν στιγμές που αισθάνθηκες «έξω από τα νερά» σου;
«Στην πραγματικότητα, είναι έτσι η διαδικασία των γυρισμάτων, που ξεχνάς πολλές φορές ότι υπάρχουν κάμερες. Η τύχη μάς ευνόησε γιατί η ομάδα που σχηματίστηκε για αυτή την εκπομπή έδεσε και λειτούργησε παρεΐστικα. Με πολύ γέλιο -παρά την κούραση, τις μετακινήσεις και τις ατελείωτες ώρες δουλειάς- και καλή διάθεση από όλους. Ήμασταν όμως και διπλά τυχεροί, γιατί όσοι άνθρωποι μας εμπιστεύθηκαν για να κάνουμε μαζί αυτή τη βόλτα, λειτούργησαν κι εκείνοι ως μέλη της ομάδας, άρα και της παρέας. Όχι, δεν υπήρξε στιγμή που να νιώθω έξω από τα νερά μου. Αντιθέτως, υπήρξαν πολλές στιγμές που ξέχασα πως δουλεύω και βρέθηκα να αισθάνομαι πως έχω φύγει μια ωραία εκδρομή με φίλους».
- Στην πρεμιέρα, είδαμε τη Μάρω Κοντού σε μια βόλτα που ξεκίνησε από το πατρικό της στο Κουκάκι κι έφτασε μέχρι τα γυρίσματα της «Γης της Ελιάς» και το αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου. Τι και ποιους θα δούμε στα επόμενα επεισόδια;
«Απόψε (Σάββατο 25 Απριλίου) θα προβληθεί το επεισόδιο με τον Λάκη Λαζόπουλο, αλλά θα μου επιτρέψεις να μην “προδώσω” τα επόμενα. Θα πω μόνο πως είναι όλοι τους μοναδικές προσωπικότητες από διάφορους χώρους, αγαπημένοι άνθρωποι με ενδιαφέρουσα και ξεχωριστή πορεία ο καθένας τους».
«Πιστεύω πως η αυτοπεποίθηση είναι κάτι που χτίζεται όταν είμαστε μικροί. Έχω συμφιλιωθεί με την διαπίστωση πως είναι μια χαμένη μάχη και πορεύομαι με αυτό»
- Αρχικά το πλάνο ήταν να βγει τα μεσημέρια της Κυριακής, όμως τελικά εντάχθηκε στo prime time του Σαββάτου. Σε απασχολούν τα ποσοστά τηλεθέασης; Πιστεύεις ότι καθρεφτίζουν την αποδοχή μιας εκπομπής από το κοινό;
«Προφανώς κοιτάζω τις επιδόσεις, αλλά από την άλλη, με τα χρόνια έχω εκπαιδευτεί να ανησυχώ μόνο για όσα μπορώ να ελέγξω. Τα ποσοστά τηλεθέασης, άλλωστε, εξαρτώνται από σειρά παραγόντων και δεν είναι πάντα αντιπροσωπευτικά της αξίας ή της ποιότητας μιας εκπομπής».
- Αν -υποθετικά- ήσουν εσύ η καλεσμένη του «Πάμε μια βόλτα;», από πού θα ξεκινούσε η διαδρομή και γιατί; Και πού θα κατέληγε;
«Θα ξεκινούσε σίγουρα από τη Λευκάδα. Τη δική μου πατρίδα, που είναι ο τόπος που με καθόρισε. Θα κατέληγε ίσως σε κάποια παιδική χαρά, που είναι το hot spot των τελευταίων ετών λόγω του γιου μου».
- Ποιες είναι οι πρώτες αναμνήσεις, που σου έρχονται στο μυαλό από τη Λευκάδα;
«Να ακολουθώ τη γιαγιά μου στις δουλειές του σπιτιού, στα ζώα και στα χωράφια. Να ακούω και να παρατηρώ τις συζητήσεις και τα αστεία στο καφενείο του χωριού, απολαμβάνοντας το κέρασμα του παππού μου. Δεν είναι όμως μόνο εικόνες. Είναι και πολύ χαρακτηριστικές μυρωδιές ή αισθήσεις. Το λιβάνι στην εκκλησία, η ανοιξιάτικη γη κάθε Πάσχα, η ζέστη τα μεσημέρια του καλοκαιριού, ανυπομονώντας να ξυπνήσουν οι μεγάλοι για να μας πάνε για απογευματινή βουτιά».
- Μικρή ήθελες να γίνεις αρχαιολόγος και αργότερα ηθοποιός, ενώ σπούδαζες στη Νομική. Σκέφτεσαι ποτέ πώς θα ήταν η ζωή σου, αν είχες δώσει τελικά εξετάσεις στο Εθνικό;
«Μπα, δεν έχει νόημα πιστεύω. Και γενικά, αυτές τις περιπλανήσεις, δεν τις πολυεπιτρέπω στον εαυτό μου. Νομίζω πως κανείς δεν μπορεί να απαντήσει σε τέτοια ερωτήματα. Η ζωή μάς πάει εκεί που πρέπει να πάμε. Έχει μια σοφία και μια οικονομία η τάξη των πραγμάτων. Μεγαλώνοντας, έχω μάθει να τη σέβομαι και να της αφήνομαι. Άλλωστε, τα παιδικά και εφηβικά μας όνειρα, αν εξακολουθούν να μας δονούν, βρίσκουν χώρο και στην ενήλικη ζωή μας. Γίνονται χόμπι για παράδειγμα. Συνολικά πιστεύω πως τα πράγματα πάντα βρίσκουν τη σωστή τους θέση και πορεία. Μπορεί να μην είναι αυτή που φανταστήκαμε ή επιθυμήσαμε, αλλά είναι αυτή που πρέπει να είναι».
- Ποιο ήταν το δυσκολότερο «μάθημα» που έχεις πάρει στη ζωή σου και τι τελικά σε δίδαξε;
«Μια οικογενειακή περιπέτεια υγείας, που κράτησε μία δεκαετία. Με δίδαξε πως όλα τα υπόλοιπα έχουν πολύ μικρότερη σημασία από εκείνη που τους δίνουμε. Ευτυχώς, είναι ένα μάθημα, που όταν πιάνω τον εαυτό μου να το ξεχνά, μου το θυμίζω με έμφαση, ελπίζοντας να μη μου το ξαναδιδάξει η ζωή».
- Έχεις πει ότι το μεγάλο πρόβλημα της δημοσιογραφίας στην Ελλάδα είναι η χαμένη της τιμή και αξιοπιστία. Πόσο αισιόδοξη είσαι για το μέλλον της στην εποχή των social media και με την Τεχνητή Νοημοσύνη να κάνει όλο και πιο αισθητή την παρουσία της; Κινδυνεύουμε οι δημοσιογράφοι να αντικατασταθούμε;
«Η απώλεια της αξιοπιστίας δεν αφορά τη δημοσιογραφία μόνο στην Ελλάδα. Παρατηρείται διεθνώς, όπως άλλωστε και ο αντισυστημισμός, στον οποίο νομίζω πως εντάσσεται. Ήδη η ΤΝ διαμεσολαβεί στην επαφή του αναγνώστη με τα site και η αλήθεια είναι ότι αν δεν προχωρήσουμε σε ακόμη πιο ριζικό μετασχηματισμό της ροής ενημέρωσης, υπάρχει αυτός ο κίνδυνος. Η υποκατάσταση του δημοσιογράφου, όμως, δεν αποτελεί κίνδυνο μόνο για τον ίδιο, αλλά πολύ μεγαλύτερο κίνδυνο για τη λειτουργία της δημοκρατίας. Στον πυρήνα της, η ερευνητική δημοσιογραφία δεν πιστεύω πως θα εκλείψει, ούτε πως δύναται να υποκατασταθεί. Ο κίνδυνος, όμως, είναι να μυηθούν τόσο πολύ οι πολίτες στη σοσιαλμιντιακή εκδοχή της ενημέρωσης, που να πάψουν να την αποζητούν».
- Πόσο εύκολο είναι να διατηρήσεις τον έλεγχο ενός πάνελ, όταν οι καλεσμένοι αφοσιώνονται σε μεταξύ τους καβγάδες και αντιπαραθέσεις;
«Δεν είναι εύκολο. Από την άλλη, όταν αυτονομείται η συζήτηση, ως ένα βαθμό νομίζω πως έχω υποχρέωση να της δώσω χώρο, υπό την προϋπόθεση πως δεν διολισθαίνει σε κάποιου είδους ασχήμια ή χυδαιότητα. Κι οι αντιπαραθέσεις είναι μέρος της διαδικασίας στον πολιτικό διάλογο. Ειδικά σε περιόδους τόσο πολωμένες, όπως οι τελευταίες δεκαετίες στην Ελλάδα».
- Ποιες είναι πιο δύσκολες στιγμές στον τηλεοπτικό «αέρα»; Να βάλεις τάξη σε ένα πάνελ που τσακώνεται, να μεταδώσεις μια τραγική είδηση ή να πάρεις συνέντευξη από έναν καλεσμένο που προκαλεί;
«Όλα έχουν τη δυσκολία τους κι όλα απαιτούν προσπάθεια. Για εμένα, το κρισιμότερο είναι η διαχείριση των πολιτικών θεμάτων, γιατί εκεί ο δημοσιογράφος έχει ευθύνη και αποστολή να γίνει η φωνή του πολίτη και να πιέσει για συγκεκριμένες απαντήσεις».
- Σε πάνω από 20 χρόνια στην τηλεόραση, έχεις μείνει πιστή στην άποψη ότι «ο δημοσιογράφος δεν μπορεί να είναι η είδηση». Συνάδελφος έγραψε χαρακτηριστικά ότι «έχεις ανοσία στο μικρόβιο του ναρκισσισμού και της αυταρέσκειας». Κι η ερώτηση είναι: κινδύνεψες ποτέ να «κολλήσεις»;
«Δεν νομίζω. Από την άλλη, βέβαια, δεν πιστεύω ότι κάποιος που κολλάει το μικρόβιο, όπως λες, το καταλαβαίνει. Ευτύχησα και ατύχησα στη ζωή μου να μεγαλώσω χωρίς πολλά μπράβο. Αυτό σε κάνει πολύ προσγειωμένο άνθρωπο. Είσαι τόσο εξοικειωμένος στην κριτική, που δεν ακούς εύκολα τα καλά σχόλια ή κι αν τα ακούσεις, τα αποκρούεις με αμηχανία. Γι' αυτό και πιστεύω πως μάλλον τη γλύτωσα».
- Πόσο σε απασχολεί η εικόνα σου ως γυναίκα; Το ρωτάω γιατί έχεις μιλήσει για μια «μπουρδοδικτατορία, που έχει επιβληθεί στις γυναίκες», της οποίας δηλώνεις θύμα. Κι έχεις πει ότι εκτός δουλειάς έχεις θέμα με την αυτοπεποίθηση σου;
«Πολύ με απασχολεί, γιατί είμαι κι εγώ θύμα αυτού του καταιγισμού εξωπραγματικών προτύπων. Ο χρόνος και η φθορά του είναι αναπόφευκτη συνθήκη. Προοδευτικά, προσπαθώ να συμφιλιωθώ με αυτό και πιστεύω πως κάπως έχω αρχίσει να το καταφέρνω. Για την αυτοπεποίθηση που λες τώρα, πιστεύω πως αυτό είναι κάτι που χτίζεται όταν είμαστε μικροί. Έχω συμφιλιωθεί με την διαπίστωση πως είναι μια χαμένη μάχη και πορεύομαι με αυτό».
- Συμβουλεύεσαι σε καθημερινή βάση το Chat Gpt; Για θέματα δουλειάς ή για θέματα σπιτιού περισσότερο; Διάβασα ότι το έχεις ρωτήσει και πώς θα φάει φακές το παιδί…
«Στην αρχή πειραματιζόμουν πολύ. Μετά βαρέθηκα. Ειδικά διαπιστώνοντας ότι η μηχανή είναι φτιαγμένη να συμφωνεί μαζί σου, να ενθαρρύνει τις πεποιθήσεις σου και να σε κρατάει engaged. Μια ψηφιακή εκδοχή αυλοκόλακα δηλαδή».
- Θέλω να μου πεις τις τρεις πιο αγαπημένες σου ταινίες και πόσο / πώς κάθε μια σε έχει επηρεάσει.
«Αν και είναι πολύ δύσκολο να διαλέξω τρεις, θα μοιραστώ αυτές που μου έρχονται με τη μία στο μυαλό: Η ζωή του Μπράιαν, για τη θρησκεία, την πολιτική και τον τρόπο που η ανθρώπινη φύση στέκεται διαχρονικά απέναντι και στα δύο. H πόλη του Θεού, μια σκοτεινή περιπλάνηση στις φαβέλες του Ρίο Ντε Τζανέιρο, για το πόσο καθορίζει τη ζωή μας ο απόλυτα τυχαίος παράγοντας του πού γεννιέται ο καθένας μας. OSS 117, Κάιρο, φωλιά των κατασκόπων, για το ασύλληπτο γέλιο».
- Έχεις πει ότι η μητρότητα ήρθε στη ζωή σου ως μια φανταστική ανατροπή, που σάρωσε τα πάντα. Ποια θεωρείς τη μεγαλύτερη αρετή σου ως μαμά και ποια τη μεγάλη σου αδυναμία;
«Για τις αρετές μου δεν μπορώ να μιλήσω, γιατί οι γονείς νομίζω κάνουμε πάντα αυτοκριτική για τα πάντα. Θέλω να πιστεύω πως παίρνει πολλή αγάπη, υποστήριξη και τρυφερότητα, αλλά αυτά θα φανεί στο μέλλον αν ισχύουν και σε ποιο βαθμό. Αδυναμία μου είναι ίσως ότι καμιά φορά χάνω την υπομονή μου και μπορεί να φωνάξω. Κάνω μεγάλη προσπάθεια σε αυτό. Είναι που η δική μας γενιά μεγάλωσε αλλιώς και δύσκολα σπας τελείως την αλυσίδα».
- Τι έμαθες σήμερα από τον γιο σου;
«Σήμερα συγκεκριμένα λοιπόν, έμαθα πως αν αναμείξεις corn flour με χρώμα ζαχαροπλαστικής και νερό, παίρνεις κάτι που είναι ταυτόχρονα ρευστό αλλά και στερεό. Περίμενες ίσως κάτι πιο βαθυστόχαστο, αλλά κάθε μέρα με τον Πάνο είναι και μία έκπληξη. Χθες έμαθα ότι κάπου στον Υμηττό υπάρχει ένας καταρράκτης. Πριν από μία εβδομάδα έμαθα ότι πρέπει να το λέμε στον άλλο αμέσως, όταν κάτι μας θυμώνει και να μην το κρατάμε μέσα μας. Ωραίο δεν είναι που στο μαθαίνει αυτό με φυσικότητα, σιγουριά και αυτοπεποίθηση ένας μικρός άνθρωπος μόλις 5μιση χρόνων;»
- Είναι καταπληκτικό! Θέλω τώρα να μάθω τι δεν ξέρουμε για σένα, που μπορείς να μοιραστείς. Γνωρίζω ότι σου αρέσει να βάφεις τοίχους και να κάνεις εξαντλητικές πεζοπορίες. Κάτι άλλο;
«Τραγουδάω. Το έκανα από παιδί και το συνεχίζω ως σήμερα. Είναι το χόμπι μου. Ξεδίνω εκεί και νομίζω πως με ένα τρόπο επανασυνδέομαι με την παιδική και εφηβική φάση της ζωής μου. Είναι ένα διάλειμμα αθωότητας».
- Ποια είναι η αγαπημένη σου στιγμή, μέσα σε μια τυπική, καθημερινή μέρα;
«Ένα καυτό μπάνιο στο τέλος της, πριν τον ύπνο. Μία ταινία στον καναπέ και κυρίως, λίγη ησυχία».
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
