Βρισκόμαστε στα 90s, στα FM ακούς Spice Girls, για το discman έχεις γράψει Green Day και στην τηλεόραση βλέπεις βίντεο κλιπ του Eminem. Η γενιά της χιλιετίας είναι η γενιά που έχει καταναλώσει πολλή μουσική και με τους περισσότερους δυνατούς τρόπους. Walkman, Discman, Τηλεόραση, CD, MP3, YouTube και σήμερα πλατφόρμες.
Η πραγματική μουσική ταυτότητα των Millennials είναι πολύ πιο πολύπτυχη και παράξενη απ' ότι φαντάζεται κανείς. Το ταξίδι προς την ανακάλυψη της, πέρασε από διάφορα μουσικά είδη που χαρακτήρισαν τα ένδοξα χρόνια των 90s. Ποπ, ροκ, πανκ, χιπ χοπ. Κάπου εκεί στο γυμνάσιο, την κρίσιμη εκείνη μεταβατική περίοδο, που ψάχνει κανείς να αποδομήσει και ταυτόχρονα να χτίσει τον κόσμο του. Και καμιά φορά, αρκεί η μουσική που ακούγεται από το CD Player του δωματίου σου, για να σε κάνει να δεις τη ζωή αλλιώς.
Για να φτιάξουμε τη λίστα με τα coming of age μουσικά άλμπουμ των Millennials, απευθυνθήκαμε σε γυναίκες και άνδρες που γεννήθηκαν μεταξύ 1981 - 1995 ενώ προσπαθήσαμε να συμπεριλάβουμε μουσικά άλμπουμ της ελληνικής και της ξένης δισκογραφίας, τα οποία προέρχονται από όλα τα μουσικά είδη. Τι έπαιζε λοιπόν στο τέρμα στα ακουστικά των Μιλένιαλ;
Depeche Mode, «The Singles 86-98» (1998)
13 ετών, σωτήριο έτος 1997. Τα πρωινά κολλάω το βλέμμα μου στην τηλεόραση και εύχομαι τα λεπτά να κολλήσουν στο ρολόι και να μην ξεκινήσω ποτέ για το σχολείο. Toυς σιχαίνομαι όλους και όλοι με κοιτάζουν περίεργα. Από την εκπομπή «Μη μου τη μέρα τάρατε» της Λιάνας Κανέλλη, εμφανίζεται ένα συγκρότημα περίεργο, ένας τύπος με φανταχτερά ρούχα, πίσω του δύο μαυροφορεμένοι παίζουν πλήκτρα. Depeche Mode τους λένε. Το μπιτ μου κολλάει στο μυαλό. Γίνεται μπακράουντ σε βαριεστημένες αναγνώσεις της Ιλιάδας, σε δευτεροβάθμιες εξισώσεις.
Δύο μήνες μετά, αρχές '98, με το χαρτζιλίκι των Χριστουγέννων αγόραζα τη συλλογή "Depeche Mode 86-98", που ξεκινούσε με το "Stripped" αυτόν τον βαρύ, βιομηχανικό γδούπο που γίνεται ρομαντική μελωδία για ένα ζευγάρι που θέλει να ζήσει μακριά από τις πόλεις. Όλα τα γοτθικά-νεορομαντικά διαμάντια της μπάντας από το Έσεξ που (ακόμα) υπεραγαπώ, ήταν εκεί.
Μετά, σαν ντόμινο, έσκασαν μπρος μου Στέρεο Νόβα, Ντέιβιντ Μπάουι, Beastie Boys, Massive Attack και τόσες άλλες υπέροχες μουσικές και πάρτι στο ελληνικό club "Ηysterica" και τόσα άλλα μαγικά πράγματα. Μαζί και μια συνειδητοποίηση πως είναι οκ να είσαι παράξενος, να φοράς φανταχτερά ρούχα σαν τον Ντέιβ, να προβάλλεις τη θηλυκότητα σου σαν τον Μάρτιν, να είσαι λιγάκι φλώρος, σαν τον μακαρίτη τον Άντι Φλέτσερ. "Strangelove, strange highs and strange lows. Strangelove, that's how my love goes".
Γιάννης, 41
Nirvana, «Nevermind» (1991)
Το γεγονός ότι έμαθα στα 12 μου τους Nirvana και συγκεκριμένα το “Nevermind” το χρωστάω σε έναν τύπο που γνώρισα με την αρχή του καλοκαιριού και που εξαφανίστηκε για πάντα με τα πρώτα κρύα. Αφού μας κορόιδευε επί εβδομάδες για τα λαϊκά που ακούγαμε στη γειτονιά, κάποια στιγμή μάς έβαλε να ακούσουμε το “Lounge Act”. «Άκου τώρα τα ντραμς».
Ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που κατάλαβα -έστω και σε εκείνα τα άθλια ηχεία των κινητών της εποχής- ότι όταν ακούς μουσική, δεν τραγουδάς απλά τα λόγια. Μετά κόλλησα με τους Nirvana. Καμιά φορά σκέφτομαι ότι αν πέρναγε από μπροστά μου ο άνθρωπος στον οποίο οφείλω τόσο πολλά για το μουσικό μου γούστο, δεν θα αναγνώριζα τη φάτσα του ούτε κατά διάνοια. Αρκετά ταιριαστός τρόπος για να μάθεις τους Νirvana.
Νίκος, 35
Britney Spears, «...Baby One More Time» (1999)
Μικρή άκουγα πολλά είδη μουσικής (και συνεχίζω), αλλά το πιο χαρακτηριστικό album στα χρόνια του γυμνασίου ήταν το ...Baby One More Time, το πρώτο άλμπουμ της Britney Spears. Νομίζω την είχα δει πρώτη φορά στο MTV να τραγουδάει τη γνωστή μελωδία που την έκανε ευρέως γνωστή στο κοινό. Θυμάμαι χαρακτηριστικά το video clip με το σχολείο, που μας έκανε να ταυτιστούμε σε εκείνη την ηλικία - εξάλλου η Britney ήταν και η ίδια έφηβη τότε -, τα ρούχα και τις χορευτικές φιγούρες.
Εκείνο το τραγούδι μου έφτιαχνε τη διάθεση και αγόρασα το CD για να το ακούω στο κασετόφωνο/CD player που είχα στο δωμάτιό μου και στο discman με τα ακουστικά. Μάλιστα, εμπνευσμένες από τη Britney προσπαθούσαμε με τις φίλες μου να κάνουμε τις φιγούρες της από εκείνο αλλά και τα επόμενα video clips, όπως κάναμε πιο πριν με τις Spice Girls. Η Britney και οι ποπ τραγουδίστριες των late 90s-early 00s, συνέχισαν εκείνη την fun εποχή των Spice Girls και μας έβαλαν σε έναν κόσμο με χρώμα και χαρά.
Λουκία, 39
Oasis, «(What's the Story) Morning Glory?» (1995)
Κάπου στο γυμνάσιο συνέβη, αυτό το κλικ μέσα μου. Να αρχίσω να ακούω μουσική και σταδιακά να ξέρω γιατί ακούω και να νιώθω αυτό που ακούω. Άργησα λίγο να καταλάβω ποιο είδος με εκφράζει περισσότερο. Δεν είχα κανέναν να με καθοδηγήσει. Ξεκίνησα να ακούω μουσικές που με έκαναν κυρίως να νοσταλγώ και να μελαγχολώ. Έβρεχε εκείνη τη μέρα που άκουσα πρώτη φορά Oasis, το “Champagne Supernova” από το “(What's the Story) Morning Glory?”. Δεν ήξερα ακόμα τότε ότι θα γινόταν το άλμπουμ της ζωής μου. Μερικές φορές απλά συμβαίνει.
Σε ένα διάλειμμα στο σχολείο, σε μια καρέκλα έξω από την τάξη, το άκουσα για πρώτη φορά. Άκουσα τα κύματα στην αρχή και ανέβασα την ένταση. Έκλεισα τα μάτια και ταξίδεψα. Μπήκε μέσα στο τραγούδι, έγινα μέρος του. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί το ένιωσα τόσο έντονα τότε. Και συμβαίνει ακόμη και σήμερα. Μάλλον είναι όλα όσα θα ξέρουμε εγώ κι ο εαυτός μου, και ίσως να μην τα μοιραστούμε ποτέ με κανέναν άλλον. Οι Oasis με πήραν απ’ το χέρι και μού έδειξαν τον δρόμο, όταν κανείς άλλος δεν ήξερε πώς να με πλησιάσει. Όλοι έχουν τις αδυναμίες τους. Ας είναι αυτή η δική μου.
Το “(What's the Story) Morning Glory?”, το άλμπουμ της ζωής μου, κυκλοφόρησε τη χρονιά που γεννήθηκα. Καρμικό. Ήταν πάντα εκεί για μένα και θα συνεχίσει να είναι, να μου θυμίζει τις αγνές και αθώες εποχές της ζωής μου. Ο ήχος των κυμάτων στην αρχή… 30 χρόνια μετά, μοιάζουν όλα τόσο biblical.
Τάσος, 30
Massive Attack, «Mezzanine» (1998)
Όλα ξεκίνησαν από το μπαρ των γονιών μου, όπου μια τηλεόραση έπαιζε μονίμως MTV. Τα down-tempo και ο άγνωστος αισθησιασμός των Massive Attack, μου δημιούργησαν ένα είδος νηφάλιας μέθης. Έχουν περάσει μόλις 16 χρόνια από τη μέρα που γεννήθηκες, δεν ξέρεις τι σου γίνεται (και σου αρέσει), δεν ξέρεις πού πας και το μόνο που θέλεις είναι να βγεις στον κήπο, μεσάνυχτα, να βάλεις τα ακουστικά και να χαζεύεις το αυτόματο πότισμα στον φοίνικα, τον ουρανό και τη γάτα που σε κοιτάζει αποσβολωμένη. Το Mezzanine των Massive Attack ήταν το αγαπημένο soundtrack αμέριμνων βραδινών διαδρομών, από το δωμάτιο στον κήπο μέσω θαλάσσης.
Μίλτος, 43
Βόρεια Αστέρια, «Τα Αυθεντικά Της Πόλης» (2010)
Ίσως επειδή ήταν και από τα πρώτα project που θυμάμαι να ανυπομονώ να βγει όντας 14-15 χρονών. Ουσιαστικά ήταν ένα promo Project για το 5 Αστέρων και η 1η συνεργασία Βορείων Αστεριών και Ηχοκρατορίας. Το έχω συνδυάσει με πρώτες βόλτες στη Θεσσαλονίκη, την υγρασία και τα κίτρινα φώτα, τους πρώτους έρωτες, τις πρώτες συναυλίες. Κυρίως όμως με την αρχή της αγάπης για αυτή τη μουσική και την κουλτούρα που κρατάει μέχρι και σήμερα και τη συνεχής ενασχόληση μαζί της.
Θυμάμαι άκουγα τα κομμάτια, καθόμουν έγραφα τους στίχους και έφτιαχνα lyric video και τα ανέβαζα YouTube. Επίσης νομίζω με αυτόν το δίσκο ξεκίνησε η εμμονή μου με τον ΛΕΞ, απομόνωνα τα κουπλέ του και τα ανέβαζα όλα μαζί σε ένα ενιαίο mix στο YouTube. Υπάρχουν ακόμα αυτά (σ.σ. γέλια). Δε γινόταν εκείνη την περίοδο να ακούς ραπ, να είσαι Θεσσαλονικιός και να μην ακούς έστω λίγο Βόρεια Αστέρια. Μετά από χρόνια, κρατάω τη μελωδία του "Από τα μάτια μας", την αλητεία του "Που είναι οι δικοί μου", τη noir ατμόσφαιρα του "Τία" και τη γλυκόπικρη νοσταλγία του "Υπάρχον νύχτες".
Ηλίας, 30
My Chemical Romance, «Three cheers for sweet revenge» (2004)
Δεν θα ξεχάσω ποτέ όταν πέτυχα πρώτη φορά στο MAD το videoclip του "Helena". Αμέσως κόλλησα με το κομμάτι! Ήμουν στο Γυμνάσιο και σίγουρα κάπως έπρεπε να διοχετευθεί ο θυμός και η ματαίωση που ένιωθα τότε και αυτό το κομμάτι ήταν η καλύτερη διέξοδος. Είχα ταυτιστεί την αισθητική του κομματιού, καθώς τότε υπήρχε το trend των EMO, στο οποίο ανήκα.
Μάρω, 32
Muse, «Black Holes and Revelations» (2006)
H ξαδέρφη μου η Βίκυ, μού είχε δώσει ένα USB με μουσική που της είχε προτείνει ο πατέρας της. Είχε κλασική ροκ αλλά και καινούργια μουσική και αρκετά τραγούδια των Muse μέσα σε όλα. Έτσι τους ανακάλυψα. Στα 13 μου τότε, το Black Holes and Revelations των Muse, ήταν το 1ο άλμπουμ που θυμάμαι να έχω λιώσει και νομίζω ήταν το πρώτο πράγμα που κατέβασα με youtube-to-mp3 (lol). Πάνω σε αυτό πάτησε όλη μου η εφηβεία.
Χρήστος, 32
Adele, «21» (2011)
Είναι το πιο πετυχημένο album του αιώνα κι ένα από τα κλασικά album της γενιάς των Millennials. Τα πάντα σχετικά με αυτόν τον δίσκο είναι απολύτως σωστά. Το 2011, σε μια εποχή που η dance pop κυριαρχούσε στα ραδιοφωνικά charts, εμφανίζεται αυτό το κορίτσι, η Adele, με μια χρυσαφένια φωνή και μια εμφάνιση που δεν ταίριαζε στα πρότυπα της εποχής, για να μας καθηλώσει.
Για εμάς τους ακροατές υπήρξε μια καθοριστική στιγμή στην εξέλιξή μας. Θυμάμαι ότι ήμουν στη Β’ Γυμνασίου, σε μια ηλικία που δεν είχαμε (εγώ τουλάχιστον) ιδέα για το τι θα πει έρωτας και σχέσεις και η Adele ήταν παντού. Θυμάμαι να γράφω με μολύβι όλους τους στίχους από τα τραγούδια της στο θρανίο μου, στα βιβλία και στα τετράδιά μου. Σε κάθε τάξη, μέχρι την Γ’ Λυκείου.
Ήταν η εποχή που στις παρέες βάζαμε τη μουσική δυνατά στα κινητά ακόμα και στις βόλτες μας, οπότε τραγούδια όπως το “Someone Like You” και το “Set Fire to the Rain” έπαιζαν σίγουρα στα αράγματα σε πλατείες, σε πάρτι, σε εκδρομές, στα λεωφορεία. Είναι από τις λίγες περιπτώσεις καλλιτεχνών που η μουσική τους έδρασε θεραπευτικά και καθαρτικά. Οι απώλειες μας μεγαλώνουν και μας ωριμάζουν. Και το ότι προχωράς δεν σημαίνει απαραίτητα πως ξεχνάς. Πολύ σπουδαία μαθήματα που πήραμε στην εφηβεία μας. Εντελώς εκτεθειμένη, μέσα από αυτή την προσωπική εξομολόγηση, κατάφερε να αγγίξει εκατομμύρια ανθρώπους, καθιστώντας την προσωπική της ιστορία μια καθολική εμπειρία. 15 χρόνια μετά, δεν έχει γεράσει ούτε μισή νότα. Στην εποχή του streaming, κάτι τέτοιο δύσκολα θα επαναληφθεί.
Ματθαίος, 29
Στέρεο Νόβα, «Στέρεο Νόβα» (1992)
Ο πρώτος δίσκος των Στέρεο Νόβα είναι το δικό μου coming of age μουσικό άλμπουμ. Σαν περιεχόμενο δεν είχα φανταστεί ποτέ έως τότε αυτόν τον συνδυασμό από στίχους και ηλεκτρονική ambient μουσική. Ενδεικτικά κάθε φορά που τον άκουγα διαπίστωνα αναφορές από αστικές εικόνες τόσο σύνηθες και από την παγκόσμια λογοτεχνία. Αυτός ο δίσκος ήταν και θα είναι ένας εναγκαλισμός με το προσωπικό μας uncoolness.
Γιώργος, 30
Helloween, «Keeper of the Seven Keys» (1987)
Όλα ξεκίνησαν από τον Νικόλα και την αγάπη του για τον Dr. Stein, την παρωδία του Dr. Frankenstein στο 2ο μέρος του Keeper of the Seven Keys των Helloween. Μιλάμε για έναν δίσκο με δύο μέρη, αλλά ίδια φιλοσοφία γρήγορα και μελωδικά riffs συνδυασμένα με την αγγελική φωνή του 18χρονου (!) τότε Michael Kiske. Κάπως έτσι έγινα φαν του Power και του Speed Metal αλλά αντίθετα με τον φίλο μου, ξεχώρισα το Future World στο πρώτο μέρος. Cause we all live in future world a world that’s full of love.
Κωνσταντίνος, 30
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
