Ήταν 12 Ιανουαρίου 1967 όταν ο καθηγητής Τζέιμς Μπέντφορντ βρισκόταν πρόσωπο με πρόσωπο με τον θάνατο, πάσχοντας από καρκίνο του πνεύμονα. Αυτό θα ήταν η αρχή μιας εντυπωσιακής ιατρικής περιπέτειας. Ο δόκτορ Μπέντφορντ είχε δωρίσει το σώμα του σε μια επιστημονική ομάδα κρυογενετικής. Είχε βάλει στοίχημα ότι μπορούσε να μην πεθάνει ποτέ.
Το καθήκον των κρυογενετιστών που είχαν συμφωνήσει να συνεργαστούν με τον καθηγητή Μπέντφορντ ήταν να τον διατηρήσουν σε μια κατάσταση «αναστολής ζωτικών λειτουργιών» με σκοπό να μπορέσει να επανέλθει κάποτε στη ζωή, με τη συνδρομή της προηγμένης ιατρικής του μέλλοντος.
Μια παύση κάπου εδώ. Όσα διαβάσατε παραπάνω δεν είναι αποκύημα κάποιας νοσηρής φαντασίας. Είναι η πραγματική ιστορία ενός ανθρώπου που έτρεφε αδυναμία στην κρυογενετική και πίστεψε σε κάποιας σχετικής εκδοχής αθανασία.
Τα κατάφερε;
Η εταιρεία κρυογενετικής της Καλιφόρνια είχε ετοιμάσει πριν από το θάνατο του Μπέντφορντ, μια «ομάδα αναστολής» η οποία ήταν παρούσα τη στιγμή που έπρεπε και έδρασε αμέσως. Ο προσωπικός γιατρός του καθηγητή έκανε τεχνητές αναπνοές και καρδιακές μαλάξεις με στόχο να διατηρήσει ζωντανό τον εγκέφαλο του, ενώ το σώμα καταψυχόταν στον πάγο.
Παράλληλα, του έγινε ενδοφλέβια χορήγηση ηπαρίνης, για να αποφευχθεί η πήξη του αίματος. Σύντομα η σορός του είχε εισαχθεί σε θρυμματισμένο πάγο και του είχε χορηγηθεί διμεθυλοσουλφοξείδιο, μια χημικής ουσίας που εμποδίζει τη διάσπαση των κυττάρων.
Ο δόκτορ Νέλσον, επικεφαλής της εταιρείας, ήταν εκείνος που χρησιμοποίησε φορητή αναπνευστική βαλβίδα, ώστε να διευκολύνει τη ροή της ουσίας προς τις καρωτιδικές αρτηρίες, ώστε να κυκλοφορήσει σε όλο το σώμα.
Τελικά, ανακοινώθηκε πως ο Μπέντφορντ είχε καταψυχθεί σε ξηρό πάγο, στους μείον 79 βαθμούς Κελσίου και πως ήταν θέμα ωρών για να βρεθεί στον τελικό του προορισμό, μια στήλη χημικού αζώτου, σε θερμοκρασία μείον 196 βαθμών Κελσίου. Θα παρέμενε στην κατάψυξη μέχρι η επιστήμη, με τη συνδρομή της τεχνολογίας να μπορούσε να τον επαναφέρει στη ζωή.
Πέρασαν 24 χρόνια
Την άνοιξη του 1991, το σώμα του αποσπάστηκε από τον κυλινδρικό σωλήνα και υποβλήθηκε σε εξετάσεις. «Φαινόταν νεότερος από τα 73 του χρόνια» ήταν η κοινή άποψη των ιατρών ερευνητών. Παρουσιάστηκαν όμως και κάποια προβλήματα. Από τη μύτη του έτρεχε παγωμένο αίμα και τα μάτια του είχαν την όψη ενός φρικτού νεκροζώντανου πλάσματος, δηλαδή «είναι μερικώς ανοικτά και τα οφθαλμικά αιμοφόρα αγγεία είναι υπόλευκα εξαιτίας του πάγου» όπως έγραφε η ιατρική αναφορά, ενώ τα ρουθούνια του είχαν μεγαλώσει σε πλάτος σε σχέση με το πρόσωπο του, πιθανότατα λόγω παρατεταμένης πίεσης από τον πάγο.
Οι εξετάσεις ολοκληρώθηκαν και ο Μπέντφορντ επέστρεψε στο παγωμένο κελί του, σε μια εγκατάσταση κρυογενετικής στην περιοχή Σκότσντεηλ στην Αριζόνα. Αν καταφέρει ποτέ να ανοίξει τα μάτια του, θα βρει μπρος του μόνο αγνώστους, καθώς όλα τα μέλη της οικογένειας του έχουν πεθάνει, με τα οστά τους να έχουν αποτεφρωθεί.
Μοιάζει πάντως, λίγο ειρωνική η τελευταία ατάκα του Μπέντφορντ πριν βρεθεί (σχεδόν) κλινικά νεκρός. «Αισθάνομαι ήδη καλύτερα».
Με στοιχεία από Facinating Footnotes of History - Giles Milton, sfgate.com
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
