Τα πέντε μποφόρ στην Κάρυστο θεωρούνται άπνοια. Στην Αθήνα, είναι οριακά λόγος για να μη βγεις από το σπίτι. Αν είσαι σέρφερ, είσαι ήδη στο δρόμο για τη θάλασσα.
Ο Απόστολος Πράπας δεν δηλώνει σέρφερ. Στα μέσα της δεκαετίας του ‘80 έκανε τα πρώτα του βήματα, σε μια εποχή που δεν υπήρχαν σχολές. Δούλευε ως ηλεκτρολόγος, η κόρη του είχε αρχίσει να λέει τις πρώτες λέξεις και εκείνος με τη γυναίκα του έκλειναν δωμάτιο στο μαιευτήριο για τον ερχομό του γιου τους.
Στο κεφάλι του, λογικά υπήρχαν πολλά. Έβαλε την σανίδα στο αμάξι, κατευθύνθηκε προς την Λούτσα και δεν έστριψε ποτέ στο δρόμο που το σερφ γίνεται η ζωή σου. Συνέχισε απλώς την πορεία του προς την θάλασσα.
Στα 71 του, το εξοχικό του σπίτι στην Κάρυστο έγινε πλέον μόνιμη κατοικία. Δώσαμε ραντεβού στα Μνήματα, μια παραλία που πήρε το όνομα της επειδή λέγεται ότι έβγαζε πωρόλιθο, ένα υλικό που χρησιμοποιούσαν για την κατασκευή μνημάτων.
Μιλήσαμε για το σερφ και τη ζωή κοιτάζοντας τη θάλασσα μέσα από το αμάξι, αλλά δεν κάναμε και καμία υπερανάλυση για το τι βλέπεις όταν χάνεσαι στον ορίζοντα.
«Υπήρχαν κάποια βιβλιαράκια που κυκλοφορούσαν κι από εκεί μάθαινες πράγματα, από κάποιους που έκαναν στο εξωτερικό. Ήμασταν αυτοδίδακτοι. Στη Λούτσα είχα ξεκινήσει, αλλά ερχόμουν κάθε σαββατοκύριακο στην Κάρυστο λόγω αέρα.
Είναι κοντά στην Αθήνα, υπάρχει και οδική σύνδεση, ένας συνάδελφος στη δουλειά ήταν η αφορμή που είχα πρωτοέρθει. Μετά από κάποια χρόνια που μπορούσα οικονομικά να υποστηρίξω ένα εξοχικό, βασικό κριτήριο για την αγορά ήταν ο αέρας».
Πολλοί προσπαθούν να αποφύγουν τον αέρα. Ο Απόστολος από την άλλη, τα τελευταία σαράντα χρόνια κυνηγάει τα μελτέμια.
«Στο χόμπι, στις διακοπές, επιλέγεις μέρη που να έχει αέρα, για αυτό επέλεξα να κάνω ένα εξοχικό εδώ και τώρα μένω μόνιμα, έχω τελειώσει την εργασία μου. Εκεί που οι άλλοι δυσαρεστούνται με τον αέρα, εγώ ευχαριστιέμαι.
Στις διακοπές μου επέλεγα νησιά με αέρα, Πάρο, Μύκονο, Κω, Νάξο. Έχω πάει Ισπανία, Βραζιλία, πιο πολύ για εμπειρία, να δεις κι άλλα μέρη. Είχα πάει και για έργα με τη δουλειά μου, ηλεκτρολόγος, κατασκευάσαμε ένα φωτοβολταϊκό πάρκο, το δεύτερο στον κόσμο ήταν τότε, το 2018».
Το σερφ δεν είναι εύκολο, αλλά αν δεν τα παρατήσεις κάπου μετά την 50η πτώση στο νερό, ο αέρας φυσάει μια αδρεναλίνη που γίνεται εθισμός.
«Τα πρώτα στάδια είναι λίγο ανιαρά, το να σηκώνεις το πανί και μετά να πέφτεις αμέσως, σε κουράζει, σε εκνευρίζει, οπότε αρκετοί το εγκαταλείπουν. Όταν όμως ξεκινήσει το πλανάρισμα, αυτή η αίσθηση που έχεις στο να κρατάς το πανί και με τις δυνάμεις του αέρα να πλανάρεις πάνω στο νερό, ανεβαίνει η ανδρεναλίνη και όσο πιο πολύ άνεμο έχει, τόσο μεγαλύτερη ευχαρίστηση.
Μετά ψάχνουμε τα κύματα, υπάρχουν και φιγούρες πολλές, εγώ μόνο άλματα κάνω. Η αίσθηση της ελευθερίας είναι έντονη και είμαστε κάπως εθισμένοι, με την καλή έννοια. Ωστόσο, πρέπει να προσέχουμε τα θέματα της ασφάλειας. Τον χειμώνα έρχομαι μόνος μου και ό,τι κι αν συμβεί θα σε βγάλει έξω.
Σε καλύπτει αυτό το πέταλο, ενώ αν έκανα κάπου μόνος μου θα υπήρχε μια επικινδυνότητα, να χτυπήσεις και να μην έχει πάρει πρέφα κανείς. Αν συμβεί κάτι δεν σε βλέπει και κανείς από την στεριά. Πρέπει να σεβόμαστε τη φύση».
Θερμοκρασία πάνω από 10 βαθμούς, αεράκι και ήλιο. Αυτά χρειάζονται σύμφωνα με τον Απόστολο για μια ωραία μέρα στη θάλασσα. Κι όταν έρχεται και η οικογένεια μαζί, γίνεται ακόμα πιο ωραία.
«Ιδανικές συνθήκες να έχει αέρα και η θερμοκρασία να μην είναι κάτω από 10 βαθμούς, οπότε με την φόρμα να το αντέχεις και να έχει και ήλιο. Ο ήλιος αλλάζει τα χρώματα στον ουρανό και στη θάλασσα, αλλάζει η αίσθηση μας όλη.
Τα πρώτα χρόνια ερχόταν και η σύντροφος μου, είχε δοκιμάσει αλλά δεν συνέχισε. Κάνουν τα παιδιά μου όμως, ο γιος μου ήταν στην εθνική ομάδα ιστιοσανίδας, έχει και διακρίσεις, είναι πολύ καλός. Τα πρώτα του βήματα τα κάναμε μαζί όταν ήταν 7 χρονών εδώ στην Κάρυστο.
Εδώ περνάμε ένα μεγάλο κομμάτι της ημέρας. Είναι πολύ ευχάριστα τα καλοκαίρια εδώ με την παρέα. Ελευθερία και ευχαρίστηση. Για αυτό το κάνεις. Τον χειμώνα δεν πατάει άνθρωπος, αλλά εγώ το ευχαριστιέμαι και το κάνω. Κάθε μέρα είναι διαφορετική εδώ, ανάλογα με τον αέρα. Όταν δεν φυσάει πάμε με την οικογένεια για μπάνιο, μόνος δεν πάω ποτέ».
Στις παραλίες της Καρύστου έχουν συναντηθεί για σερφ τρεις γενιές Πράπα. Τώρα που πλησιάζει ο Αύγουστος έρχεται και το reunion. Σε άλλες οικογένειες κληρονομιά είναι τα μάτια, σε άλλες η ματιά προς την φύση.
«Κάνει και η κόρη μου, ξεκίνησε αλλά δεν κόλλησε. Έχουμε κάνει πολλές φορές και οι τρεις μαζί, ειδικά τα πρώτα χρόνια που ήταν μαζί μου τα παιδιά στις διακοπές. Είναι ωραίο να κάνουν σερφ με τον μπαμπά, είναι μια κληρονομιά. Όταν έχει λίγο αέρα, τα καλοκαίρια κάνουμε και με την εγγονή μου, ανεβαίνει στη σανίδα, δοκιμάζει, προσπαθεί. Μακάρι να το μεταφέρει και στο δικό της παιδί.
Όταν ξεκινάς δεν σκέφτεσαι τόσο βαθιά. Δεν έχω πιέσει καταστάσεις. Η γυναίκα μου δοκίμασε, δεν της βγήκε, τελείωσε. Δεν υποχρεώνεις κανέναν», μου εξηγεί λιτά κι ωραία ο Απόστολος και κατηφορίζει προς την θάλασσα.
Αν έβρισκε και λίγο πωρόλιθο στο δρομάκι προς την ακτή, ίσως να φτιάχναμε ένα μνήμα για να θάψουμε την ανάγκη μας να πηγαίνουμε ένα βήμα παρακάτω την σκέψη μας. Δεν χάνεις το δάσος τελικά, αν κοιτάζεις περισσότερο το δέντρο.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
