Η ζωή κάνει κύκλους και έτσι έφτασε για τους πράσινους η μέρα που ο θρύλος Ζέλικο Ομπράντοβιτς επέστρεψε σπίτι του, μετά από 14 χρόνια απουσίας. Ο κορυφαίος, πολυνίκης προπονητής του ευρωπαϊκού μπάσκετ θα βρίσκεται ξανά στον πάγκο του τριφυλλιού, εκεί όπου από το 1999 ως το 2012, έχτισε μια δυναστεία και συνέδεσε το όνομά του με τις μεγαλύτερες επιτυχίες στην ιστορία του Παναθηναϊκού, κατακτώντας 5 από τα 7 ευρωπαϊκά πρωταθλήματα.
Ένας άνθρωπος που εμπνέει σεβασμό σε ολόκληρο μπασκετικό κόσμο. Πληθωρικός και αποφασιστικός στο παρκέ, συναίσθημα και λογική σε ένα, ο Ζοτς δένεται, αγαπά και αγαπιέται.
Το πανηγυρικό κλίμα στην παρουσία του στο «T-Center» ενόψει της δεύτερης θητείας, ήταν ένα μόνο δείγμα του τι έχει καταφέρει μια τέτοια προσωπικότητα. Η ζωή στο τέλος της ημέρας είναι χίλια δυο (και) άλλα πράγματα και ο Παναθηναϊκός για τον Ζέλικο δεν ξεκινά και τελειώνει σε 4 περιόδους ενός αγώνα. Το απέδειξε από τις πρώτες μέρες το '99, όταν το από «2+1 χρόνια» συμβόλαιό του, έγινε πολυετές και ο ίδιος έμεινε στην Αθήνα 13. Σημαδιακό.
Ο Ζέλικο έχει αγαπήσει την ομάδα, τον κόσμο της, έζησε την Ελλάδα και συνδέθηκε μαζί της. Γνώρισε και μπορεί πια να αποκαλεί πόλη του την Αθήνα, δημιούργησε αναμνήσεις, βίωσε μεγάλες συγκινήσεις, χαρές, απέκτησε φίλους και μια παντοτινή οικογένεια, που ήταν και είναι πάντα εδώ γι' αυτόν. Από την πρώτη ημέρα που πάτησε στο Ελευθέριος Βενιζέλος ως προπονητής της ΚΑΕ Παναθηναϊκός πριν από 27 χρόνια, ο Ζοτς έχει τις δικές του ιστορίες με φόντο την Αθήνα. Αυτός είναι ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς μέσα από τα λόγια του καλού του φίλου και ιδιοκτήτη του πράσινου Daily Cafe στο Κολωνάκι, Γιώργου Ρεγγίνα.
Πριν από 27 χρόνια, ο Ζοτς βρήκε στην Αθήνα το στέκι του
Ανηφορίζοντας προς την οδό Ξενοκράτους στο Κολωνάκι, βλέπω την περιοχή να παίρνει διαφορετική μορφή. Έχω αφήσει πίσω μου την πιο φασαριόζικη πλευρά της, την πλατεία και τους δρόμους όπου μαζεύεται ο πολύς κόσμος. Εδώ μοιάζει περισσότερο με αυτό που έχουμε στο μυαλό μας όταν λέμε «γειτονιά». Συνοικιακά μαγαζιά, άνθρωποι που συναντούν τυχαία ο ένας τον άλλον και στέκονται να τα πουν στο πεζοδρόμιο. Έχει κάτι το πιο ανθρώπινο.
Κάπου εκεί θα δεις και το Daily, το καφέ-μπαρ της Ξενοκράτους που φέτος μετρά 30 χρόνια ζωής. Ένα στέκι που πολλοί γνωρίζουν ως ένα σημείο αναφοράς για τον κόσμο του τριφυλλιού, αφού εκεί είναι το μέρος που ο Ζοτς μέσα σε μια νύχτα έκανε στέκι του. Ο Γιώργος Ρεγγίνας, ο ιδιοκτήτης του Daily, θυμάται σαν χθες την πρώτη φορά που τον είδε να περνάει μόνος του έξω από το μαγαζί και τελικά να μπαίνει για να πιει ένα ποτό πριν πάει σπίτι.
«Με τον Ζέλικο γνωριστήκαμε το 1999, ήδη από τον πρώτο μήνα που ήρθε στην Αθήνα. Εκείνο το βράδυ είχε ήρθε να φάει σε ένα ιταλικό εστιατόριο που ήταν εδώ δίπλα. Στον γυρισμό προς το σπίτι του, περπατώντας την Ξενοκράτους, σταμάτησε έξω από το μαγαζί τυχαία, χωρίς να ξέρει ότι εγώ ασχολούμαι με τον Παναθηναϊκό και έχω αγάπη, ειδικά στο μπάσκετ».
«Κάθεται στο μαγαζί, παραγγέλνει κάτι να πιει. Εγώ όταν τον είδα δεν το πίστευα. Πήγα και εγώ και του συστήθηκα αλλά από την πρώτη στιγμή τον προστάτευσα. Δεν τον ενοχλούσε κανείς. Αυτό συνεχίστηκε και τις επόμενες ημέρες. Κάπως έτσι γνωριστήκαμε, κάναμε παρέα, ύστερα γνώρισε κι άλλους φίλους και κόσμο από τη γειτονιά. Έγινε το στέκι του. Εδώ είναι ένα ήσυχο μαγαζί, μακριά από την πλατεία Κολωνακίου με τα μαγαζιά και τον πολύ κόσμο, όπου μαζεύονται από όλες τις άλλες περιοχές της Αθήνας. Είμαστε μια γειτονιά που πάνω κάτω γνωριζόμαστε και χαιρετιόμαστε όλοι, σαν χωριό. Του άρεσε αυτό».
«Αυτό που βρήκε εδώ ήταν ένα μέρος όπου κανείς δεν θα τον ενοχλούσε»
«Έχουμε περάσει πολλές χαρές μαζί, ερχόταν στο μαγαζί μετά από Πρωταθλήματα. Μαζί του ερχόταν και το staff του Παναθηναϊκού, οι γυμναστές, οι φροντιστές, οι γιατροί. Εδώ πιο κάτω είναι ένα σουβλατζίδικο, το Καλαμάκι Κολωνάκι, τους παίρναμε τηλέφωνο και παραγγέλναμε 200 καλαμάκια για να τα φέρει στο μαγαζί. Αυτό γινόταν σε κάθε τίτλο που έπαιρνε ο Παναθηναϊκός.
Ακόμη όμως και στις λύπες, ήμασταν όλοι εδώ. Ερχόταν και ήξερε ότι είναι προστατευμένος, υπήρχε και υπάρχει μια ιδιωτικότητα εδώ. Τον Ζέλικο δεν τον ενόχλησαν ποτέ εδώ, από την πρώτη στιγμή που ήρθε. Το έμαθαν μετά και οι δημοσιογράφοι και άνθρωποι του χώρου. Πολλοί έχουν έρθει ή με έχουν πάρει τηλέφωνο όλα αυτά τα χρόνια να με ρωτήσουν για τον Ζέλικο, δεν έχω πει ποτέ τίποτα. Ειδικά το τελευταίο διάστημα μέχρι να ανακοινωθεί η επιστροφή του, η μόνιμη ερώτηση όσων έρχονταν εδώ ήταν αν θα επιστρέψει».
«Αυτό που βρήκε εδώ ο Ζέλικο ήταν ένα στέκι όπου κανείς δεν θα τον ενοχλούσε. Δεν υπήρχαν εδώ ερωτήσεις για αγώνες, γιατί έβαλε π.χ. κάποιον παίκτη ή γιατί δεν έβαλε κάποιον άλλον. Πόσες φορές έχει τύχει να κάτσουμε ως αργά τη νύχτα συζητώντας και να μάς βλέπουν απορημένοι οι υπάλληλοι καθαριότητας που περνάνε... Του μιλάνε από το απορριμματοφόρο και εκείνος χαιρετάει γελώντας πίσω.
Ερχόταν και μόνος του εδώ για να πιει τον καφέ του· φρέντο εσπρέσσο. Εδώ άκουγε τις μουσικές που ήθελε, του βάζαμε κάτι σέρβικα τραγούδια που του άρεσαν (σ.σ. γέλια). Δεν υπάρχει φίλος του Ζέλικο που να μην έχει περάσει εδώ. Ένα βράδυ που καθόμασταν στο μαγαζί, με ρώτησε γιατί λέω το μαγαζί Daily, "Το daily σημαίνει μέρα ενώ εμείς ερχόμαστε εδώ κάθε νύχτα. "Nightly" έπρεπε να λέγεται!". Έτσι το "Nightly by Zoc" που γράφτηκε στα φώτα πάνω από τη μπάρα, το έκανα γι αυτόν.
Το Κολωνάκι του αρέσει πολύ, πριν μερικά χρόνια αγόρασε και ένα σπίτι εδώ. Έχει αγαπήσει τη γειτονιά. Τις προάλλες ήταν η κόρη του εδώ με την εγγονή του. Είχαν έρθει στο μαγαζί και φωτογράφιζε το τραπέζι με το πρόσωπό του παππού της. Το Daily το ξέρουν και όλοι οι φίλοι του από τη Σερβία, έχει γίνει συνώνυμο του Ζέλικο στην Αθήνα».
«Οι φωτογραφίες στα τραπεζάκια μπήκαν όταν έφυγε από την ομάδα. Η φωτογραφία με τον Διαμαντίδη είναι στη Βαρκελώνη το 2011, στο τελευταίο Ευρωπαϊκό που πήρε ο Ζέλικο με τον Παναθηναϊκό. Η εικόνα των δύο ανδρών να αγκαλιάζονται στο παρκέ έχει μείνει στην ιστορία. Όλα αυτά τα χρόνια που έλειπε, έκαναν αισθητή την παρουσία του στο μαγαζί».
Ποτέ δεν ξενυχτάει όταν έχει αγώνα ή δουλειά το πρωί
Όταν ο Ζοτς ήρθε Αθήνα το '99, γνώρισε τη νυχτερινή ζωή της Αθήνας. Του άρεσε η λαϊκή μουσική, ειδικά ο Ρέμος. Ήταν λίγα χρόνια αφού ο Ρέμος είχε έρθει Αθήνα και πήγαινε στα μπουζούκια για να τον ακούσει. «Ο Ζοτς θα έβγαινε τη νύχτα μόνο όταν την επόμενη ημέρα δεν είχε αγώνα. Ποτέ δεν ξενυχτούσε όταν είχε δουλειά το πρωί», σχολιάζει ο Γιώργος Ρεγγίνας.
Είναι κυρίως άνθρωπος που του αρέσουν τα στέκια. Κι αυτά κυρίως περιστρέφονται γύρω από το κέντρο. Στη γειτονιά του, στο Κολωνάκι και στους Αμπελόκηπους.
Το θρυλικό μπαρ-εστιατόριο «Rock 'n' Roll», ένα από τα μακροβιότερα μαγαζιά της Αθήνας, το οποίο άνοιξε τις πόρτες του τον Δεκέμβριο του 1987 και μέτρησε 25 επιτυχημένες σεζόν προτού ρίξει αυλαία το 2011 - ένα χρόνο πριν αποχωρήσει από τον πάγκο του ΠΑΟ ο Ζοτς). Ο αρχικός εμπνευστής και ιδρυτής του μαγαζιού το 1987 ήταν ο Ισίδωρος Οδυσσέως, ενώ τα αδέλφια Ανδρέας και Γιώργος Πιτσιλής πήραν τη σκυτάλη. Σε αυτό, όπως θα μου πει και ο ίδιος ο Γιώργος Ρεγγίνας, πηγαίνανε και μαζί, αφού με τους ιδιοκτήτες του μαγαζιού είναι φίλοι τους και φυσικά Παναθηναϊκοί. «Μεγαλώσαμε τώρα γι' αυτά», θα μου πει γελώντας. Θα θυμηθεί στη συνέχεια το βράδυ της κατάκτησης του Κυπέλλου Ελλάδας το 2009, όταν σύσσωμος ο Παναθηναϊκός διασκέδασε εκεί.
Στη Μπόμπενα στην Καισαριανή του άρεσε να πηγαίνει για φαγητό. Πήγαμε μια φορά μαζί και από τότε μέχρι και που έκλεισε, πήγαινε κάθε φορά που ήταν στην Ελλάδα.Τον Ζοτς μπορεί να τον δεις επίσης στο Balthazar, στην οδό Τσόχα και Βουρνάζου, είναι από τα γνωστά στέκια του αθλητικού κόσμου, άλλωστε η περιοχή στο μαγαζί στους Αμπελοκήπους έχει συνδεθεί και ιστορικά με τα γραφεία της ΚΑΕ Παναθηναϊκός.
«Ένας κοινωνικός, ζεστός άνθρωπος. Κάνει πλάκες, τους χαιρετάει όλους. Είναι προσιτός. Δεν έχει καμία σχέση με αυτό που λέμε ελιτισμό. «Μπορεί να ερχόταν ένα παιδάκι και να σηκωνόταν από τη θέση του για να βγάλει μια φωτογραφία μαζί του. Και το ίδιο να το κάνει και με άλλα 15 παιδάκια που θα έρχονταν μετά», σχολιάζει ο Γιώργος Ρεγγίνας.
«Έχει αγαπηθεί πολύ ο Ζοτς»
Η συζήτησή μας δεν θα μπορούσε να μην πάει στην απεριόριστη αγάπη που έχει λάβει - και έχει δώσει - ο Ζοτς. «Υπήρχαν άνθρωποι στην προηγούμενη θητεία του, φίλαθλοι, κάποιοι από αυτούς έχουν πεθάνει τώρα, που πήγαιναν στο αεροδρόμιο μετά από ήττα, στις 5 το πρωί. Απλώς για να του πουν ένα "δεν πειράζει". Μετά πήγαιναν στη δουλειές τους. Αυτό θα πει σεβασμός και αγάπη».
«Όταν έφυγε το 2012 είχα στεναχωρηθεί πάρα πολύ. Επειδή του αρέσει πολύ ο Ρέμος γι' αυτό την τελευταία μέρα του στην Αθήνα, του αφιέρωσα το "Μη Φύγεις". Δεν μου είχε απαντήσει τίποτα, είχε πάρει τις αποφάσεις του. Ο Ζοτς είναι συναισθηματικός αλλά τρομερά αποφασιστικός. Και ξέρει και παίρνει πάντα τις σωστές».
Έφυγε αλλά δεν ξέχασε τους ανθρώπους του στην Αθήνα. «Μάς καλούσε στο Βελιγράδι στις γιορτές του», θυμάται ο Γιώργος Ρεγγίνας.
Οι πράσινοι και όχι μόνο, θυμούνται καλά εκείνη την ιστορική επιστροφή του στο ΟΑΚΑ στις 20 Μαρτίου 2014. Η μεγάλη βράβευση του Ζέλικο Ομπράντοβιτς στο Κλειστό των Ολυμπιακών Εγκαταστάσεων (ΟΑΚΑ) έλαβε χώρα, κατά τη διάρκεια της αναμέτρησης του Παναθηναϊκού με τη Φενέρμπαχτσε για το Top 16 της EuroLeague.
Ήταν η πρώτη φορά που ο κορυφαίος προπονητής επέστρεψε στο γήπεδο ως αντίπαλος της ομάδας με την οποία έγραψε ιστορία. Ήταν επίσης η πρώτη φορά που μίλησε ελληνικά δημοσίως. «Καταλαβαίνετε πόσο δύσκολο είναι για μένα», είχε πει συγκινημένος.
«Εμείς το λέμε καθαρό μέτωπο, οι Σέρβοι καθαρό μάγουλο»
Νομίζω είναι από τις λίγες περιπτώσεις που ένας άνθρωπος που έχει συνδέσει το όνομά του με έναν σύλλογο, χαίρει εκτίμησης και σεβασμού όλων, ανεξαρτήτως ομάδων. Θα μου πει μια ωραία ιστορία ο Γιώργος Ρέγγινας γι' αυτό. «Στον Ζέλικο αρέσει να φοράει καινούργια γραβάτα πριν από κάθε σημαντικό παιχνίδι και ένας φίλος μου - Ολυμπιακός - ήταν αυτός που του έκανε κάθε φορά δώρο από μια».
«Ο Ζέλικο είναι μια ισχυρή προσωπικότητα, ένας άνθρωπος με αρχές», αναφέρει πριν ολοκληρώσουμε τη συζήτησή μας ο Γιώργος Ρεγγίνας. «Οι Σέρβοι λένε κάτι. Όπως οι Έλληνες λέμε καθαρό κούτελο, εκείνοι λένε καθαρό μάγουλο. Και ο Ζέλικο, είναι αυτό που λέμε τίμιος και ειλικρινής άνθρωπος».
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
