«Boys, pray for me».
Κλέβοντας αυτή τη φράση από τον Χάρι Τρούμαν, επανήλθε στη χώρα σαν μετεωρίτης ο Κωνσταντίνος Καραμανλής εκείνο τον θρυλικό Ιούλιο του 1974. Χρειάστηκε ένα 24ωρο και μια εθνική τραγωδία για να καταρρεύσει η απριλιανή χούντα. Και η Αθήνα ξαφνικά βρέθηκε στο πόδι. Τα παιδιά της επιστρατευμένα με το όπλο στο χέρι για να αντιμετωπίσουν τον Τούρκο εισβολέα της Κύπρου. Οι κάτοικοί της πανηγυρίζουν στους δρόμους που άλλοτε κυριαρχούσαν οι ερπήστριες των τανκς. Η δημοκρατία μηδενίζει το κοντέρ, και ξεκινάει από την αρχή.
«Πρώτα νερό, το αλκοόλ αφού μιλήσει ο Πρόεδρος»
Από το 1976, επίκεντρο των γενέθλιων εκδηλώσεων είναι το Προεδρικό Μέγαρο. Το κτίριο από μόνο του έχει μια ξεχωριστή ενέργεια και παίζει τα δικά του παιχνίδια με την Ιστορία. Στον ίδιο χώρο που «γιορτάζεται» η δημοκρατία, λίγο πιο πίσω υπάρχει η τεράστια τοιχογραφία με τον έφιππο Κωνσταντίνο Α'. Και δεν μπορούσα να μη σκεφτώ πως στον περιβάλλοντα κήπο, κάποτε περνούσαν τον χρόνο τους μονάρχες και πριγκιπόπουλα.
«Μου δίνετε την ομπρέλα σας;» διακόπτει τη σκέψη μου η υποδοχή. Και επανέρχομαι στην πραγματικότητα, στην δεξίωση που πραγματοποιείται εντός του Προεδρικού Μεγάρου, και όχι στον κήπο. Ακόμη κι ένα ολόκληρο πολιτικό σύστημα, δεν είναι ικανό να τα βάλει με τις διαθέσεις που έχει ένα καλοκαιρινό μπουρίνι. Περπατώντας στο βάθος, έσφιξα λίγο τη γραβάτα μου.
Δεν ήξερα καν αν την φορούσα σωστά. Βασικά, δεν έχω ξαναφορέσει ποτέ για να ξέρω. Έπεσα πάνω σε ένα τσούρμο από φωτογράφους και καμέραμαν. Δεν περίμεναν εμένα προφανώς, έναν δημοσιογράφο της σειράς που προσπαθεί να ξεκολλήσει τις πευκοβελόνες από τα μουσκεμένα παπούτσια του. Κι ευτυχώς!
Η αίθουσα αρκετά μεγάλη αλλά θα γεμίσει ασφυκτικά. Οι σερβιτόροι πανικόβλητοι αλλά επαγγελματίες. Τα τηλεοπτικά συνεργεία έξαλλα και δικαιολογημένα. Αρκετά ενοχλητικό, ενώ προσπαθείς να κάνεις τη δουλειά σου, να σε περιτριγυρίζουν σκαρπίνια και φανταχτερά φορέματα. Στο κέντρο, το πόντιουμ από το οποίο θα μιλούσε ο κύριος Τασούλας. Στο βάθος εγώ, στην τελευταία σειρά του «θεάτρου». Άνθρωποι πηγαινοέρχονται και περιεργάζονται τον χώρο, και δίπλα μου επιλέγει να καθίσει σε μια καρέκλα αντίκα ένας μεγαλοδημοσιογράφος που γκρινιάζει σαν boomer θείος, «μα καλά, τι ώρα θα αρχίσει επιτέλους;».
Πηγαδάκια, μπουφές και υπερβολικά πολλά σκαρπίνια
Κοίτα να δεις που στον ίδιο χώρο συνυπάρχουν μικροί και μεγάλοι. Ύστερα, μέλη του υπουργικού συμβουλίου, πρόεδροι, αντιπροέδροι, ο πρωθυπουργός, η Μιμή Ντενίση (!) και στο τέλος, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Κι ενώ η αίθουσα έχει καλυφθεί από τον ήχο που κάνουν τα πηγαδάκια (ποτέ δεν κατάλαβα αυτή τη δημοσιογραφική ορολογία αλλά δεν είναι της παρούσης), ακούγεται πνιχτά από το βάθος ο Εθνικός Ύμνος. Ο πρόεδρος στέκεται προσοχή αλλά σχεδόν κανείς δεν δίνει σημασία στο συμβάν.
Οι νότες έχουν καλυφθεί απόλυτα από τις συζητήσεις, τα γέλια, τον ήχο των παπουτσιών στο ξύλινο δάπεδο. Ξεκινάνε τα πρώτα «σσσσσστ» αλλά δεν καταφέρνουν πολλά. Μέχρι να τελειώσει η μπάντα της Προεδρικής Φρουράς, οι παρευρισκόμενοι έχουν κάπως περιορίσει τη φασαρία. Ο κύριος Τασούλας ξεκινάει και τελειώνει την ομιλία του, χαιρετάει και αποσύρεται στον πρώτο όροφο με τους πολιτικούς αρχηγούς. Τον ακολουθεί ένα ποδοβολητό από τους φωτορεπόρτερ που καλύπτουν τη δεξίωση.
Και τώρα, πάρτι! Οι δημοσιογράφοι και παρουσιαστές του κάθε μέσου, του κάθε καναλιού, σχηματίζουν μικρούς κύκλους συζητήσεων. Ένα τσούρμο πολιτικών, ηθοποιών, επιχειρηματίων κυριαρχεί σε όλο τον χώρο. Πέφτουν όλοι στον γεμάτο μπουφέ ή κυνηγάνε τους πάντα χαμογελαστούς σερβιτόρους. Έχει μια ισοπεδωτική ισότητα το αίσθημα της πείνας. Κάπως έτσι κι εγώ εντόπισα την είσοδο από την οποία έμπαιναν οι δίσκοι με το φαγητό και στρατοπέδευσα εκεί. Εξουσία και ανοησίες. Αληθινή δύναμη σε αυτές τις εκδηλώσεις έχει αυτός που ξέρει πού είναι το φαγητό!
Μέσα στο τσούρμο, ξεχώριζαν αυτοί που δεν ήταν σε...πηγαδάκι. Ίσως πιο πολύ μου τράβηξε την προσοχή ένας μουφτής. Μια ευγενική μορφή που φαινόταν πως δεν βρισκόταν εκεί ούτε για να χτίσει επαφές, ούτε υποκρινόμενος το ενδιαφέρον. Διάφορες «θείες» με μπομπαριστό μαλλί (μάλλον είχαν έρθει από βαφτίσια) του έδιναν τις επαγγελματικές κάρτες τους, άγνωστο γιατί. Και εκείνος δεχόταν, με χαρακτηριστική απλότητα και ειλικρινές χαμόγελο. Παράξενο πως μια αίθουσα έχει τόσες προσωπικότητες, κι εγώ εστίασα στον μουφτή. Σημείωση: η απλότητα πάντα κερδίζει.
Παίρνοντας τον δρόμο της επιστροφής (μαζί με την ομπρέλα μου), χάζευα τους κήπους του Μεγάρου. Αναρωτήθηκα τι πραγματικά σημαίνουν όλα αυτά και σε ποιους. Θυμήθηκα πως ο πατέρας μου είχε ένα κειμήλιο που το κρατούσε πάντα με μια έκδηλη υπερηφάνεια. Μια φωτογραφία του Σπύρου Μουστακλή από την πρώτη επέτειο του Πολυτεχνείου. Τα πρόσωπα των ανθρώπων στη φωτογραφία, εκείνων που είχαν νιώσει τη χούντα στο πετσί τους, ήταν χαρούμενα, χαμογελαστά.
Δεν ξέρω πού βρίσκεται αυτή η χαρά σήμερα. Δύσκολο να τη βρεις σε έναν κόσμο που «τρέφεται» με καναπεδάκια και selfies. Το μπουρίνι σταμάτησε. Το φεγγάρι κρύφτηκε πίσω από τα σύννεφα αλλά φωτίζει ακόμη. Έστω και θαμπά.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
