Το τοπίο στη Μέση Ανατολή δεν φαίνεται να αλλάζει σύντομα. Ο πόλεμος συνεχίζεται και, ως φαίνεται, θα συνεχιστεί για καιρό ακόμη εκτός απροόπτου. Σε αυτό το πλαίσιο, το Ισραήλ θα οδηγηθεί σε εκλογές στις 27 Οκτωβρίου. Το μέλλον του Νετανιάχου και όλης της πολιτικής του θα κριθεί στην κάλπη. Πέρα από τους γνωστούς πολιτικούς αντιπάλους του, τον τελευταίο καιρό υπάρχει στην ισραηλινή πολιτική σκηνή ένα ανερχόμενο αστέρι.
Στρατιωτικός για 40 χρόνια, πολιτικός για λίγους μήνες
Ο Γκάντι Άιζενκοτ φαίνεται να είναι το αουτσάιντερ που μετατράπηκε σταδιακά σε φαβορί. Σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις, κονταροχτυπιέται με τον Νετανιάχου για την πρωτιά στην κάλπη. Ο Άιζενκοτ είναι ένα σπάνιο φαινόμενο για το Ισραήλ. Γεννήθηκε στην πόλη της Τιβεριάδος και μεγάλωσε στο απώτατο άκρο της χώρας. Οι πρόγονοί του ήρθαν από το Μαρόκο. Σε περίπτωση που εκλεγεί, θα είναι ο μοναδικός πρωθυπουργός του Ισραήλ με τέτοιο υπόβαθρο.
Ο Άιζενκοτ έχει μια καριέρα στον IDF που φτάνει τις τέσσερις δεκαετίες της ζωής του. Εντάχθηκε στον στρατό σε ηλικία 18 ετών το 1978 και αποστρατεύτηκε το 2019. Συμμετείχε σε πλείστες όσες επιχειρήσεις των Ισραηλίνων κατά της Χεζμπολάχ σε περιοχές του Λιβάνου.
Διαβάστε επίσης: Νετανιάχου: «Το Ισραήλ δεν έχει δεχτεί το σχέδιο του Τραμπ για τη Γάζα»
Από το 1999, ήταν επικεφαλής του IDF για τη διαχείριση της «Παλαιστινιακής πολιτικής βίας». Δεν υπάρχουν ξεχωριστές αναφορές για τη σχετική του δράση στην περιοχή της Παλαιστίνης αλλά είναι αρκετά ασφαλές να υποθέσουμε πως δεν ακολούθησε διαφορετική τακτική από αυτήν της σημερινής κυβέρνησης του Τελ-Αβίβ.
Το 2015 ανέλαβε την αρχηγία του IDF μέχρι και το 2019 ως στενός συνεργάτης του Νετανιάχου. Μετά την παραίτησή του ξεκίνησε το φλερτ με την πολιτική. Οι σημαντικές του διαφωνίες με τον πρώην σύμμαχό του ξεκίνησαν μετά την επίθεση της 7ης Οκτωβρίου. «Κατά τη διάρκεια της καριέρας μου στον στρατό, κατάλαβα πως υπάρχει σοβαρό πρόβλημα για τη δημοκρατία στο Ισραήλ» δήλωσε σε πρόσφατη συνέντευξή του.
Η είσοδος στην πολιτική και η απώλεια του γιου του
Με την επίθεση της 7ης Οκτωβρίου, ο IDF βρέθηκε στην πρώτη γραμμή. Μαζί και ο γιος του Άιζενκοτ που υπηρετούσε ως έφεδρος. Την ίδια περίοδο, ο Άιζενκοτ βρέθηκε ξανά μαζί με τον Νετανιάχου σε ένα μικρό πολεμικό συμβούλιο με ανθρώπους, που όπως περιγράφει, δεν φανταζόταν να συνεργαστεί ποτέ. Αναφερόταν κυρίως στους ακροδεξιούς συμμάχους του Ισραηλινού ηγέτη.
Ο Άιζενκοτ είχε διαφορετικές απόψεις για το μέλλον του Ισραήλ στην περιοχή. Στο πλαίσιο βέβαια της πάγιας ισραηλινής πολιτικής για την Παλαιστίνη. Δεν έχει αναφερθεί ποτέ σε δημιουργία ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους. Το είχε κάνει εμμέσως στο παρελθόν αλλά ανασκεύασε μετά την 7η Οκτωβρίου. Αναφέρεται συχνά σε ένα ισραηλινό κράτος που θα βασίζεται στην απόλυτη ισότητα των πολιτών του, ανεξαρτήτως φυλής, θρησκείας ή καταγωγής.
Τοποθετείται απέναντι στη σκληρή, ακροδεξιά ρητορική του Νετανιάχου και των συμμάχων του. Αυτό δεν άλλαξε μετά την απώλεια του γιου του, ο οποίος σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια στρατιωτικής επιχείρησης εναντίον της Χαμάς. Αρκετοί αναλυτές επισημαίνουν πως ο Άιζενκοτ έχει αρκετά διαφορετικό στυλ σε σχέση με τον Νετανιάχου. Είναι πιο απλός, λαϊκός και μιλάει την γλώσσα των καθημερινών ανθρώπων.
«Ο δικός μας άνθρωπος» λένε ορισμένοι πολίτες στο Ισραήλ. Για την ακροδεξιά και τις πολεμικές της ορέξεις, το παρελθόν του Άιζενκοτ δεν είναι χωρίς κηλίδες. Ένα περιστατικό περιγράφει καλύτερα την οπτική του γωνία στα πράγματα. To 2016, ένας στρατιώτης ονόματι Ελόρ Αζαρία σκότωσε έναν Παλαιστίνιο που βρισκόταν ακινητοποιημένος στο έδαφος. Για τους στρατιώτες και τους αξιωματικούς του IDF που η γενοκτονία είναι στο πρόγραμμά τους, αυτό ήταν απλώς καθημερινότητα.
Ο Άιζενκοτ είχε διαφορετική γνώμη και ζήτησε την άμεση δίωξη του Αζαρία. Ο Αζαρία απολάμβανε (προφανώς) της στήριξης του Νετανιάχου και όλου του στρατιωτικού κατεστημένου. Ο Άιζενκοτ βρέθηκε στο περιθώριο και οι πολιτικοί του αντίπαλοι που θα αξιοποιήσουν το αίσθημα του φόβου, θα χρησιμοποιήσουν με ιδιαίτερη άνεση την υπόθεση Αζαρία.
Στην επικείμενη προεκλογική μάχη, δεν συγκρούονται απαραίτητα δύο διαφορετικά οράματα για την παρουσία του Ισραήλ στη Μέση Ανατολή. Οι διαφορές εντοπίζονται πιο πολύ στο εσωτερικό. Από τη μία, ένα σκληρό καθεστώς που κάνει εγκλήματα πολέμου αγνοώντας τη διεθνή κοινότητα και κάθε ανθρώπινο κριτήριο. Από την άλλη, ένα «μαύρο πρόβατο» που προσπαθεί να μιλήσει για δημοκρατία και ισότητα σε μια χώρα εθισμένη στον πόλεμο και την τιμωρία.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
