«Μην ψάχνεις για αλλού, εδώ είναι το ταξίδι» τραγουδούσε κάποτε ο Νίκος Πορτοκάλογλου κι αυτός ο στίχος μου έδινε μια ένεση ενθουσιασμού λίγες ημέρες πριν την αναχώρηση της αποστολής της ελληνικής Eurovision για το Τορίνο το 2022. Μέσα σ' αυτήν βρισκόμουν κι εγώ, ως υπεύθυνος επικοινωνίας και β' αρχηγός αποστολής. Πώς είχα βρεθεί εκεί όμως;
Έχοντας δουλέψει στο ελληνικό MTV κι έχοντας ζήσει τη φαντασμαγορία των Ευρωπαϊκών Μουσικών Βραβείων, εκεί που μαζέυονται ποπ σταρ από όλη την Ευρώπη και την Αμερική για να διεκδικήσουν τον χρυσό αστροναύτη (είχαμε στείλει Σάκη Ρουβά, Vegas, Δέσποινα Βανδή στο θεσμό του Best European Act αλλά χωρίς επιτυχία), πάντα αναρωτιόμουν πώς είναι να δουλεύεις στη δημιουργία ενός τηλεοπτικού υπερθεάματος, όπως η Eurovision.
Όταν έστελνα την αίτηση μου στην ΕΡΤ για τη θέση του Head of Press, δεν είχα ιδέα, δεν ήμουν έτοιμος γι' αυτό που με περίμενε: Ένα κολοσσιαίο τηλεοπτικό γεγονός, μια συνάντηση από διαφορετικές κουλτούρες της Ευρώπης, ένας διαγωνισμός γεμάτο αγωνία και δράση, ο οποιός πάρα πολύ λογικά, φτάνει κάθε χρόνο στην κορυφή της τηλεθέασης.
Παρακάτω, θα αφηγηθώ την εμπειρία μου ως μέλος αποστολής της Eurovision. Το παρακάτω κείμενο περιλαμβάνει τα εξής πέντε κεφάλαια:
α) την προετοιμασία
β) το ταξίδι
γ) τις πρόβες
δ) τη μεγάλη βραδιά
ε) την αποτίμηση
Κεφάλαιο 1: Προετοιμασία για Eurovision
Κάθε εργαζόμενος του ιδιωτικού τομέα βιώνει σοκ όταν περνάει τις πόρτες της ΕΡΤ για πρώτη φορά. Βρίσκεσαι εκεί απ' όπου πέρασαν τοτέμ της ελληνικής κοινωνίας, άνθρωποι όπως ο Βασίλης Βασιλικός, ο Δημήτρης Χορν, ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, ο Φρέντυ Γερμανός, ο Διονύσης Σαββόπουλος και τόσοι άλλοι μύθοι της ελληνικής δημοσιογραφίας, των τεχνών και όχι μόνο.
Γοητευμένος από τη μαγική ιστορία της ΕΡΤ μπήκα για πρώτη φορά στο Ραδιομέγαρο και ξεκίνησα να φτιάχνω τη δική μου «πυξίδα», να μαθαίνω δηλαδή το οργανόγραμμα της εταιρείας, που είναι δαιδαλώδης, γεμάτη από γραφεία και απαιτεί επίσης κι ένα κάπως διαφορετικό κώδικα επικοινωνίας σε σχέση με εκείνον που συναντάμε σε ιδιωτικές επιχειρήσεις-media.
Γνώριζα πως η δική μου αποστολή ήταν αρκετά διαφορετική, σε μια εποχή όπου μόλις είχε ξεκινήσει ο πόλεμος στην Ουκρανία και η αβεβαιότητα ήταν κομμάτι της καθημερινότητας μας. Θα επεκτεινόταν η εισβολή της Ρωσίας και εκτός Ουκρανίας; Θα προλαβαίναμε να κάνουμε Eurovision; Η EBU είχε ήδη ενημερώσεις για τις πρώτες συσκέψεις με τις αντιπροσωπείες, παραμονή του διαγωνισμού στο Τορίνο. Δεν μας έσκιαζε φοβέρα καμιά.
Διαβάστε Επίσης: Tα βαρετά κομμάτια, η γκρίνια και οι αλλαγές: Όσα πρέπει να ξέρεις για τη φετινή Eurovision
Ποιους περιλάμβανε αυτή η αποστολή; Ήταν o Hλίας Κοκοτός, ο Δημήτρης Κοντόπουλος και ο Φωκάς Ευαγγελινός. Τρεις άνθρωποι - μια dream team, που αγαπά τη Eurovision όσο λίγοι στην Ελλάδα. Στο επίκεντρο της νέας αποστολής ήταν ένα κορίτσι, μέχρι τότε άγνωστο στην Ελλάδα.
Η Αμάντα Γεωργιάδη Tenfjord, με τη σύνθεση Die Together είχε κληθεί να εκπροσωπήσει τη χώρα μας στον διαγωνισμό της Eurovision. Η 25χρονη τραγουδίστρια είχε καταγωγή από την Ελλάδα, είχε ζήσει τα πρώτα χρόνια της ζωής της στα Ιωάννινα και έπειτα η οικογένεια της είχε μεταναστεύσει στο Tenfjord της Νορβηγίας. Το μουσικό της στυλ μπορεί να οριστεί ως «εναλλακτική ποπ» και η παρουσία της είναι συνήθως λιτή και απέριττη.
Το Die Together ήταν μια δυναμική μπαλάντα, ένα τραγούδι με το οποίο η Αμάντα μπορούσε να δώσει μια επική ερμηνεία πάνω στη σκηνή του διαγωνισμού. Το ξέραμε, το νιώθαμε καθώς παρακολουθούσαμε το επίσης πανέμορφο βιντεοκλίπ, γυρισμένο σε ελληνικά νησιά με το πανέμορφο κιαροσκούρο μπέρδεμα των χρωμάτων της Μεσογείου, ανάμεσα στην άνοιξη και το καλοκαίρι.
Ναι, αλλά τι σημαίνει Die Together και πώς θα το περιγράψουμε ορθά, στον κόσμο των mainstream media, των social media, των τηλεθεατών της ΕΡΤ και ανά τον κόσμο; Είναι κάτι που μας προτρέπει σε πράξεις σκοτεινές; Είναι μια αναπάντεχη ρομαντική ιστορία;
Μέσα στις πρώτες στιγμές της γνωριμίας μου με την Αμάντα είχαμε βάλει μπρος το να καταγράψουμε την ουσία, το νόημα αυτής της σύνθεσης.
«Με το συγκεκριμένο τραγούδι ήθελα να δείξω με ένα τρόπο εντελώς συμβολικό, πως όταν αγαπάς πολύ έναν άνθρωπο, θέλεις να κάνεις τα πάντα γι’ αυτόν. Φοβήθηκα πως ο τίτλος ‘Die Together’ θα ήταν πολύ δραματικός, αλλά ο συνεργάτης μου με ενθάρρυνε, λέγοντας μου “ναι, είναι πολύ όμορφο, άλλωστε η μουσική είναι ένα μέσο στο οποίο μπορείς να ακουστείς λίγο πιο δραματική». (απόσπασμα συνέντευξης - news247.gr)
Οι μέρες περνούσαν και το handbook των υποχρεώσεων του υπεύθυνου επικοινωνίας περιλάμβανε κάποιες εργασίες που έπρεπε να ξεκινήσουν να γίνονται. O χρόνος ήδη μετρούσε αντίστροφα. Η τραγουδίστρια έπρεπε να δώσει συνεντεύξεις σε αμέτρητα media ανά τον κόσμο: από κρατικά κανάλια, μέχρι lifestyle περιοδικά και φυσικά, Eurofans.
Θυμάμαι τον εαυτό μου να δίνει βάση στα mainstream μέσα και σύντομα να προσγειώνεται ανώμαλα. Το μεγαλύτερο λάθος που μπορεί να κάνει κάποιος που δουλεύει στη Εurovision, είναι να μη βάλει σε πρώτη προτεραιότητα τους Eurofans, την ψυχή αυτού του διαγωνισμού.
Ωραία λοιπόν, τους δίνεις προτεραιότητα, αλλά σε ποιους; στον INFE Greece, ή στον OGAE; Και πόσο χρόνο μπορείς να τους εξασφαλίσεις μαζί με την Αμάντα, της οποίας το πρόγραμμα γέμιζε σε ασφυκτικό βαθμό κάθε μέρα, με πρόβες ρούχων, πρόβες χορού, συνεντεύξεις, πρόβες φωνητικών και τόσα άλλα; Και τι γίνεται όταν εμφανιστούν οι Βρετανοί, οι Γάλλοι, οι Τούρκοι, οι Κύπριοι, οι Σέρβοι, οι Ισπανοί Eurofans, θέλοντας να μάθουν κάτι παραπάνω για το Die Together;
Ασήκωτα ντοσιέ κανονισμών και to-do, excel πολυσέλιδα και πολύχρωμα και αρχεία Word με κάθε είδους προωθητικά κείμενα «χόρευαν» μπρος στα μάτια μου. «Μπορεί η Αμάντα εκείνη τη Δευτέρα μετά από τρεις εβδομάδες;» και άλλες τέτοιες κρίσιμες ερωτήσεις στα mail.
Τόσο για εμάς, όσο και για την ίδια την Αμάντα, που μάθαινε με τρόπο σκληρό πως δεν έφτανε μόνο το πολύ καλό της τραγούδι για να διακριθεί στον διαγωνισμό, αλλά έπρεπε να εμφανιστεί και στην prime time ελληνική τηλεόραση, σε ΚΑΘΕ εκπομπή της prime time τηλεόρασης και να φαίνεται πολύ χαρούμενη, πολύ γιορτινή, πλήρως εναρμονισμένη με την αισθητική και το κλίμα των ψυχαγωγικών talk show της ελληνικής τηλεόρασης.
Φυσικά, όσο περνούσαν οι μέρες, η ελληνική τηλεόραση έδειχνε έτοιμη να κάνει ένα διαλειμμα από τις πολεμικές ανταποκρίσεις για να μεταδώσει τη «μάχη» της Eurovision.
Δημοσκοπήσεις και παρεξηγήσεις
Ο πόλεμος της Ουκρανίας ήταν ακόμα μια «φρέσκια» είδηση παγκοσμίως, ο Βλάντιμιρ Πούτιν μιλούσε απλώς για μια «στρατιωτική επιχείρηση» και η συμμετοχή της Ουκρανίας στον διαγωνισμό με το κομμάτι Stefania από την Kaloush Orchestra (τα μέλη της αργότερα κατετάγησαν και ως στρατιώτες στον πόλεμο) ήταν το φαβορί για την πρώτη θέση.
Και η Ελλάδα ανέβαινε, «φλερτάροντας» με την πρώτη πεντάδα, ανάμεσα σε κομμάτια όπως το Saudade της Πορτογαλίας και το Brividi της Ιταλίας. «Το 'χουμε», «μπορούμε». Πρώτες σταγόνες ενθουσιασμού στην ατμόσφαιρα. Η Αμάντα, κάπου ανάμεσα στη σκανδιναβική ψύχρα της Bjork και στην πολύχρωμη Gen-z αυτοναφορικότητα της Chapelle Roan, έμοιαζε έτοιμη να κάνει την ανατροπή.
Είναι τελικά no politica ο διαγωνισμός κι αν δεν είναι, τότε γιατί ένα κομμάτι που προβάλει πολεμικές εικόνες είναι αδιαφιλονίκητο φαβορί; Η επίσημη Eurovision δήλωνε no politica εμφατικά, το κοινό μάλλον είχε άλλη άποψη.
Και στα δικά μας, η Ελλάδα τι θα κάνει για να ανέβει ακόμα παραπάνω, για να «καπαρώσει» το πλασάρισμα της στη δεκάδα; Μα φυσικά, θα διαμορφώσει τη σκηνική της παρουσία με τον Φωκά Ευαγγελινό, τον άνθρωπο που ξέρει τις ιδιαιτερότητες του τηλεοπτικού διαγωνισμού, όσο λίγοι στην Ελλάδα και πανευρωπαϊκά.
Φωκά, εσύ σούπερ σταρ!
Ο Φωκάς Ευαγγελινός καλούνταν να μετατρέψει σε τηλεοπτικές εικόνες τις σκέψεις που του γεννούσε η ακρόαση του Die Together, εικόνες που θα έκαναν τον γύρο της Ευρώπης και θα προκαλούσαν αποθέωση. Σε αυτές τις εικόνες καλούνταν να συμπαρασύρει την Αμάντα, να την κάνει πρωταγωνίστρια τους και μαζί να αποτυπώσουμε όλο αυτό το μικρόκοσμο σε λέξεις επικοινωνίας, να περιγράψουμε τη μαγεία της μέσα από non paper και δελτία Τύπου.
Δημιουργικές ζυμώσεις, το κάδρο μιας επίμονης κάμερας δίπλα στο μαγνητόφωνο μου που κατέγραφε τις λέξεις του Φωκά Ευαγγελινού. Το "devotion" πέρα από σλόγκαν της Euroleague, θα μπορούσε να είναι το μότο κάθε αποστολής της Eurovision των τελευταίων 5-10 ετών.
Πώς είναι ο Φωκάς Ευαγγελινός από κοντά; Είναι ένας γλυκός και χαμογελαστός άνθρωπος και ταυτόχρονα ένας αυστηρός στρατηγός, που γνωρίζει κάθε δράση που είναι σε εξέλιξη στην παραγωγή της ελληνικής συμμετοχής, μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια.
Το τελευταίο, το διαπίστωσα με τον πιο εμφατικό τρόπο, τις πρώτες ώρες της ελληνικής αποστολής στο Τορίνο, όταν ειδοποιήθηκα πως ο Φωκάς είχε εντοπίσει μια διατύπωση σε κείμενο σχετικά με την περιγραφή της ελληνικής συμμετοχής στο site eurovision.ert.gr που έδινε την εντύπωση πως δεν ήταν ο επικεφαλής δημιουργικού της συμμετοχής, αλλά λάμβανε εντολές από συνεργάτη. Δινόταν η εντύπωση πως υποβαθμιζόταν ο ρόλος του.
Το κείμενο αυτό, μαντέψτε ποιος το είχε γράψει.
Είχα συνειδητοποιήσει γι' ακόμα μια φορά πόσο σοβαρό ρόλο παίζει η κάθε λέξη σε ένα δελτίο Τύπου. Είχα αντιληφθεί ξανά πως οι εργαζόμενοι της επικοινωνίας δεν έχουν την άνεση της δημιουργικής λεξιπλασίας όπως ενίοτε έχουν οι ρεπόρτερ, αλλά πρέπει να είναι κυνικοί ακριβολόγοι, θέτοντας ακόμα και το τελευταίο κόμμα στην κάθε πρόταση υπό τον αυστηρό έλεγχο τους. Σε μια αποστολή Eurovision, δεν έχεις το παραμικρό περιθώριο για λεκτικές «ακροβασίες» στην επικοινωνία.
Είχα επίσης δει, ανθρώπους του γραφείου επικοινωνίας της ΕΡΤ να ακολουθούν, σχεδόν επί της προσκολλήσεως την Αμάντα, καθώς έδινε συνέντευξη σε δημοσιογράφο πρωινής εκπομπής γνωστού ιδιωτικού καναλιού και σχεδόν γελούσα από μέσα μου. «Μα γιατί; Ας της δώσουμε λίγο αέρα να μιλήσει» έλεγα και λίγες ώρες αργότερα δάγκωνα τη γλώσσα μου.
Ο ρεπόρτερ είχε απομονώσει τμήμα δήλωσης της Αμάντα, το είχε μοντάρει με αστείες λεζάντες και εικόνες και η εκπομπή που εργαζόταν το είχε παίξει ως τρολιά. Τελικά, έγινα λοιπόν κι εγώ, ένας από αυτούς που ακολουθούσαν την Αμάντα ενώ έδινε συνεντεύξεις.
Το θρίλερ των διαπιστεύσεων
Ποιοι θα έρθουν μαζί μας στο Τορίνο, ποιοι θα παρακολουθήσουν τη διοργάνωση μέσω online πρόσβασης και ποιοι θα μείνουν απέξω. «Μα είναι τόσο δύσκολο να το αποφασίσετε αυτό;» με ρωτούσαν φίλοι και συνάδελφοι από άλλα μέσα. Είναι λίγο πιο δύσκολο από το να λύσεις τον γόρδιο δεσμό ή να συμπληρώσεις σολομόντειους γρίφους.
Όλοι οι δημοσιογράφοι, ακόμα και κάποιοι που δεν ήταν μέσα στο καλλιτεχνικό ρεπορτάζ ήθελαν να είναι μέσα στο μεγαλύτερο τηλεοπτικό event του 2022, αλλά και οι Eurofans, φυσικά.
Κρατούσα κάθε μέρα στο γραφείο μου φόρμες excel με στοιχεία δημοσιογράφων και στελεχών. Αλλαγές, προσθέσεις, αφαιρέσεις και μερικές φορές που είχαν ξεχαστεί ονόματα στελεχών, σαν να μην είχαν γραφτεί ποτέ. «Αποκλείεται, ζω εφιάλτη» σκέφτηκα όταν είδα την παράλειψη. Τελικά, τα ονόματα ήταν σε updated εκτύπωση. Ποιος θα ήμουν εγώ να τολμήσω να μην διαπιστεύσω στέλεχος της ιδιωτικής τηλεόρασης;
Αλλά ο χρονος στην κλεψύδρα της εντός συνόρων προετοιμασίας είχε τελειώσει πια. Φεύγαμε για Τορίνο.
To ταξίδι
«Μην ψάχνεις για αλλού, εδώ είναι το ταξίδι» τραγουδούσε και πάλι στ' αυτιά μου ο Νίκος Πορτοκάλογλου. Εκείνο το ταξίδι θύμίζε το ξεκίνημα της περιοδείας ενός ροκ σταρ και συνάμα μια εκδοχή της αναχώρησης της Εθνικής Ελλάδος στον δρόμο για κάποια διοργάνωση με στόχο τα μετάλλια.
Ο κατάλογος με τα to-do μου, παραμονές του ταξιδιού ήταν κάπως έτσι:
- να προσπαθήσω να φύγω πριν από τις 9 το βράδυ από το γραφείο.
- να μαζέψω τα πράγματα μου, να σιδερώσω όλα μου τα ρούχα, να τσεκάρω τα εισιτήρια με το σχετικό γραφείο της ΕΡΤ.
- να θυμηθώ να φάω, κάτι, γενικώς.
- να έχω γράψει από πριν το Δελτίο Τύπου της αναχώρησης της αποστολής, να θυμηθώ να προγραμματιστεί να βγει όταν θα είμαστε στο αεροδρόμιο, να θυμηθώ να μη ξεχάσω τίποτα απ' όλα τα παραπάνω.
- να έχω έτοιμη τη λίστα με τους δημοσιογράφους που θα είναι στο αεροδρόμιο για τις τελευταίες δηλώσεις της αποστολής. Να μην εμφανιστούν άσχετοι, να μην πλησιάσουν μπροστά σε κάμερες, κοντά στην Αμάντα.
- να μιλήσουν όλοι οι δημοσιογράφοι με συγκεκριμένη προτεραιότητα, να μη δημιουργηθεί χάος, να μην «πνιγεί» η Αμάντα από τα μικρόφωνα και τις κάμερες.
Προφανώς και έγινε χαμός. Δεκάδες δημοσιογράφοι συγκεντρώθηκαν γύρω από την Αμάντα, γυρεύοντας μια έξυπνη ατάκα, ένα χαμόγελο, μια όμορφη φωτό. Έμοιαζαν σαν τους Γαλάτες στο Αστερίξ, όταν περικυκλώνουν τον δρουίδη Πανοραμίξ για να πάρουν το μαγικό ζωμό. Κάναμε τους «τροχονομους» και με κάποιο τρόπο καταφέραμε και μπήκαμε σε εκείνο το αεροπλάνο.
Στο μεταξύ, οι στοιχηματικές μας είχαν βάλει στην πρώτη δεκάδα, η δουλειά δεν σταματούσε ούτε εν πτήσει. Ένιωθα σαν να ήμουν ο Ολυμπιακός του Βεζένκοβ και του Μπαρτζώκα και διεκδικούσα την Ευρωλίγκα. Μόνο που αντί για πορτοκαλί μπάλες, υπήρχαν μικρόφωνα και πάρα πολύ γκλίτερ γύρω μου. Μόνο γκλίτερ, μέρα και νύχτα.
Πρόβες
To Τορίνο είναι ξακουστό για τα σπαράγγια, που λατρεύουν οι ντόπιοι να τρώνε σε ένα σωρό παράξενες συνταγές, για την αυθεντική μπαρόκ αρχιτεκτονική στα κτίρια του, σε μια πόλη που γεφυρώνει τη ξακουστή προϊστορία του ιταλικού Πιεδμόντου με τη μοντέρνα Ιταλία.
Δεν μείναμε εκεί. Μείναμε στο Πουαρίνο, ένα χωριό έξω από το Τορίνο, που έμοιαζε με μια σκοτεινή και κάπως μίζερη εκδοχή της Λαμίας. Είχε σίγουρα αρκετές επιλογές για σπαράγγια γκουρμέ.
Ακολούθησαν γνωριμίες με τον Head of Press της φετινής διοργάνωσης, τον άτυπο «προϊστάμενο» όλων μας, αλλά και με όλη την οργανωτική ομάδα της EBU, «κατασκήνωση» σε ένα αχανές χώρο μέσα στο venue του Pala Olympico, στο «χωριό» των δημοσιογράφων, εκεί όπου πρώτοι απ' όλους είχαν πιάσει δουλειά οι εθελοντές της Eurovision, όλοι τους Ιταλοί, κάποιοι με γνώση αγγλικών, κάποιοι όχι.
Κάποιοι εθελοντές έγιναν οι φίλοι μας, οι βοηθοί μας, οι ψυχολόγοι μας, άλλοι μιλούσαν σε άψογα τορινέζικα ιταλικά, κάθε φορά που τους ρωτούσες κάτι στα αγγλικά. Ήταν κι αυτό ένα προσωπικό τζόκερ, το να βρεις τον αγγλόφωνο εθελοντή μέσα στο πλήθος.
Οι ρεπόρτερ των ιδιωτικών καναλιών, ο ρεπόρτερ της ΕΡΤ, τα συνεργεία της γερμανικής, της γαλλικής, της βρετανικής τηλεόρασης, όλοι ζητούσαν λίγο χρόνο, όλοι ήθελαν να ακούσουν από την Αμάντα τις ίδιες περίπου δηλώσεις. Ποιο τραγούδι άλλου διαγωνιζόμενου της αρέσει, ποια είναι η γνώμη της για τα στοιχήματα που έχουν ψηλά την Ελλάδα. Επαναλαμβάνονται σαν μονότονες εντολές στο ChatGPT.
Οι πρόβες, το red carpet, τα ρεπορτάζ των Ελλήνων δημοσιογράφων, η άφιξη του Γιώργου Καπουτζίδη (ηρωική φυσιογνωμία, έφτασε με πατερίτσες) και της Μαρίας Κοζάκου, ενός ντουέτου που υπογράμμιζε την εμπειρία του από το σχολιασμό του διαγωνισμού, με χαμόγελα και μια σχεδόν «βουδιστική» ψυχραιμία, η άφιξη του συντρόφου της Αμάντα από τη Νορβηγία, όλα συνέβησαν με ρυθμό πολυβόλου, σαν ένα πολύχρωμο, σουρεάλ παιχνίδι view master.
Α, επίσης ζήσαμε κι εκείνη τη στιγμή που η Αμάντα είχε εξαφανιστεί, ενώ δεκάδες υποχρεώσεις χτυπούσαν εμμονικά σε chat στο whatsapp, σε τηλέφωνα, σε mail. Πού είναι η Αμάντα; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΑΜΑΝΤΑ;
Ψυχραιμία παιδιά, έχει πάει για ένα καφέ με το αγόρι της, σκέφτηκα όταν είδα το σχετικό μήνυμα από την ίδια στο whatsapp. Το φαβορί για την πεντάδα, η ελληνική αποστολή, ήταν έτοιμη να μπει στην αρένα.
Η μεγάλη βραδιά
«Δεν ακουγόμαστε καθόλου» ήταν το μήνυμα από τους σχολιαστές. Είχε ξεκινήσει η μετάδοση και ένα πρόβλημα στον ήχο είχε βάλει τους Καπουτζίδη - Κοζάκου στο mute. Μέσα σε ένα Pala Olympico κατάμεστο, όπου όλοι οι προβολείς ήταν προς τη σκηνή και οι κερκίδες είχαν βυθιστεί στο σκοτάδι, ανεβοκατέβηκα, μπήκα σε λάθος πόρτες, βγήκα από λάθος πόρτες, γλίστρησα, έπεσα, ώσπου κατάφερα να μπω στο δωμάτιο μεταδόσεων. Τους έδωσα ένα καλώδιο κινητού ώστε να συνεχίσουν την μετάδοση με αποκατεστημένο ήχο. Το πρόβλημα λύθηκε λίγο αργότερα.
Έπειτα συνόδευσα τον πρόεδρο της ΕΡΤ στη θέση του, στην κερκίδα των επισήμων, με τη βοήθεια εθελοντών Ιταλών που προσπαθούσαν να με οδηγήσουν σε άπταιστα τορινέζικα, ενώ τους μιλούσα αγγλικά. Τα καταφέραμε, η νοηματική γλώσσα θριάμβευσε εκείνο το βράδυ.
Στη συνέχεια, βρέθηκα στο δημοσιογραφικό «χωριό» και είδα ρεπόρτερ και Eurofans να τρελαίνονται σε κάθε παρουσίαση συμμετοχής, σαν να ζουν μέσα σε ένα Woodstock πασπαλισμένο με τηλεοπτική χρυσόσκονη. Είχα φορτίσει και ξεφορτίσει το κινητό μου τόσες φορές, μέσα στις 13 ώρες που είχαμε κλείσει στο στάδιο, που λίγο ακόμα και θα φόρτιζα και τον εαυτό μου με το καλώδιο type c.
Το Wi-Fi δεν είχε αντέξει, λειτουργούσε για λίγα λεπτά και έπειτα έκλεινε, σαν παραίσθηση και όλοι κάναμε πλούσιους του παρόχους δεδομένων ιταλικού ίντερνετ.
Σιωπή όλοι, η Αμάντα βγαίνει στη σκηνή
Ενώ η Αμάντα τραγουδούσε ένα στίχο που έμοιαζε βγαλμένος από τους πιο σκοτεινούς εφιάλτες του Ρόμπερτ Σμιθ των Cure, οι Έλληνες φαν βρίσκονταν σε διονυσιακό παραλήρημα. «Στον έβδομο ουρανό αδέλφια» και «σήκωσε το, το τιμημένο» νόμιζες πως ακούγονταν από τα χείλη τους, μέχρι και τη στιγμή που η Αμάντα εξαφανίστηκε από τη σκηνή το ίδιο διακριτικά όπως εμφανίστηκε.
Τα θραύσματα από μια εγκατάσταση που έμοιαζε με θρόνους και σπασμένες καρέκλες, που θρονιάζουν άδεια σώματα, έμειναν εκεί που λίγο πριν είχε δώσει μια «απογειωτική» ερμηνεία. Η ψηφοφορία είναι δραματική. Παίρνουμε δεκάρια, δωδεκάρια, μας ψηφίζουν χώρες όπως η Ολλανδία που ποτέ δεν υπήρξαν «σύμμαχοι». Τελικά, η Ουκρανία κατακτά την πρωτιά, η Ελλάδα στην όγδοη θέση.
Αποτυχία; Για κάποιους, μπορεί. Νιώθω πως θέλω να πανηγυρίσω. Την ίδια στιγμή νιώθω πως είμαι ο μόνος που θέλει να πανηγυρίζει. Η Αμάντα πρέπει να μιλήσει με τους Έλληνες δημοσιογράφους. Σε έναν πανικό από δηλώσεις, χαμόγελα, ατάκες, μισόλογα, ακούω μια εξομολόγηση της Αμάντα σε ένα από τα μέλη της αποστολής, πως θέλει να φάει κάτι σε πίτσα, σε junk food και να φύγει από το στάδιο, στο οποίο όλοι έχουμε κλείσει σχεδόν μια ολόκληρη μέρα μέσα.
Όχι ακόμα, ανοίγει το φώς της κάμερας γνωστού ιδιωτικού καναλιού και το μικρόφωνο στέκεται μπροστά στα χείλη της. Ανταπόκριση από τον ΑΝΤ1, μετά Star Channel, μετά ALPHA.
Θαμώνες από χώρες της Βόρειας Ευρώπης πέφτουν πάνω της, ρεπόρτερ της ΕΡΤ την περιμένουν στο καμαρίνι. Κι άλλες δηλώσεις. Κι άλλοι φανς. Κανένας μας δεν θυμάται πώς, από πού και πότε μπαίνουμε στο λεωφορείο της επιστροφής.
Αποτίμηση
Mπήκα ανυποψίαστος σε αυτό το ταξίδι, ίσως και απροετοίμαστος, όμως το έζησα και είμαι χαρούμενος γι' αυτό. Μέσα σε αυτούς τους μήνες που δούλεψα για τη Eurovision έμαθα πολύ καλά πως όχι, η Eurovision δεν είναι «πανηγυράκι» όπως πολλοί πιστεύουν, αλλά μια πολύ σοβαρή περίπτωση τηλεοπτικού διαγωνισμού που δίνει χαρά και περηφάνια στους φανατικούς θεατές της.
Η ΕΡΤ αντιπροσωπεύει αυτό που όλοι μας πάνω-κάτω γνωρίζουμε για το ελληνικό δημόσιο: είναι δαιδαλώδης, είναι ένας οργανισμός με δική του γλώσσα επικοινωνίας, σε πολλά σημεία διαφορετική από τα υπόλοιπα mainstream media. Tαυτόχρονα βέβαια, είναι το πρώτο και σημαντικότερο τηλεοπτικό brand της χώρας, που κρύβει μέσα του μια μεγάλη και θαυμαστή ιστορία.
Η Eurovision είναι ένα ξεχωριστό κομμάτι αυτής της ιστορίας, ένας λόγος για συναντήσουμε τους φίλους μας, να παραγγείλουμε junk φαγητό και να πανηγυρίσουμε ή να γιουχάρουμε τις συμμετοχές, μέχρι να φτάσει η σχεδόν ιερή στιγμή της Ελλάδας. Σαν ένα Champions League γι' ανθρώπους που δεν παρακολουθούν Champions League.
Ευχαριστώ πολύ για τη συνεργασία τους: Δώρα Χειράκη, Σοφία Δρανίδου, Αντώνη Γαλανόπουλο, Γιώργο Καπουτζίδη, Μαρία Κοζάκου, Άγη Μενούτη, Νικολέτα Γαλάτη, και φυσικά την Αμάντα Γεωργιάδη.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
