Νόμιζα πως θα ήταν δύσκολο να τον προσεγγίσω. Με διέψευσε, τόσο με την απλότητά του όσο και με την χαρακτηριστική του διάθεση να μοιραστεί ιστορίες και αναλύσεις. Ο Πάνος Χαρίτος δεν είναι ένας άνθρωπος που αρέσκεται να ακούει (ή να διαβάζει) κοπλιμέντα. Η δουλειά του από το 1992 μιλάει για τον ίδιο. Και μιλάει δυνατά.
Δημοσιογράφος, πολεμικός ανταποκριτής, παρουσιαστής. Ξεκίνησε με έναν τρόπο που τον περιγράφει εγκληματικό, από το μηδέν, ακούγοντας σχόλια για την απειρία του από τους ανωτέρους του, τους οποίους διέψευσε με τον επαγγελματισμό και την ποιότητά του. Βρέθηκε ξανά στην επικαιρότητα εξαιτίας ενός ντοκιμαντέρ, ενός πανοράματος πιο σωστά που αφηγείται και αναλύει την ελληνική πραγματικότητα από το 2015 μέχρι και σήμερα. Μας θυμίζει με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο το καθήκον της δημοσιογραφίας: την ωμή αποτύπωση της αλήθειας που φέρνει προ των ευθυνών τους εκείνους που την αρνούνται.
Η συνέντευξη του Πάνου Χαρίτου στο Reader
Για το ντοκιμαντέρ «The Greek Experiment» και την κρίση
«Όλο αυτό το πράγμα είχε ένα τεράστιο σασπένς, ένα τεράστιο ενδιαφέρον. Η περίοδος εκείνη γέννησε προσδοκίες. Το ότι ήρθε η Αριστερά σημαίνει πως η κοινωνία είχε κάνει τον κύκλο της με οτιδήποτε άλλο υπήρχε και ήταν μια συνειδητή επιλογή να πάμε στο διαφορετικό. Τελικά, μας ήρθε αυτό το διαφορετικό; Με έτρωγε όλο αυτό, να καταφέρω να δώσω τις απαντήσεις.
Τις απαντήσεις όμως δεν έχει νόημα να τις δώσω εγώ. Το θέμα είναι να ξεκλειδώσεις όλους αυτούς που είχαν ρόλο στα πράγματα και να το βγάλεις μέσα από αυτούς. Όλο αυτό ήταν μια πρόκληση. Βέβαια, δεν μίλησαν όλοι όσοι θα ήθελα να μιλήσουν. Για παράδειγμα, ο Αλέξης Τσίπρας. Μου λείπει και ο Γιάννης Στουρνάρας. Αναδεικνύω επίσης το σκάνδαλο των υποκλοπών.
Δεν έχω τον Νίκο Ανδρουλάκη και εξεπλάγην. Για τον Τσίπρα το καταλαβαίνω λόγω του βιβλίου. Για τον Στουρνάρα διατηρώ αρκετές επιφυλάξεις για τον λόγο που δεν μίλησε. Για τον Νίκο Ανδρουλάκη δεν το κατανοώ γιατί δεν μίλησε. Ήταν το κεντρικό πρόσωπο στην υπόθεση των υποκλοπών, μια υπόθεση που έγινε παγκόσμιο πρωτοσέλιδο.
Από εκείνον για να πω και την αλήθεια δεν είχα και απάντηση. Δεν ξέρω γιατί δεν μίλησε».
Για τον πόλεμο στη Λιβύη
«Το δραματικό είναι όταν σου γίνεται συνήθεια αυτό το πράγμα. Ένα βράδυ που έχουμε τελειώσει τη δουλειά, έχουμε αράξει στην ταράτσα έξω και συζητούσαμε έξι επτά συνάδελφοι. Ξαφνικά, ακούμε πυροβολισμούς από μακριά αλλά φαινόταν ότι δεν είναι συμπλοκή, ήταν πυροβολισμοί πανηγυρισμού στον αέρα. Κι εκεί που καθόμαστε, αρχίζουν να πέφτουν οι σφαίρες, έπεφταν σ’ εμάς.
Αυτό που με τρόμαξε εκείνο το βράδυ ήταν η απάθεια, δηλαδή ήταν μια φυσιολογική στιγμή να ακούς τον ήχο της σφαίρας να σκάει εκεί δίπλα σου πέφτοντας από τον ουρανό. Κοιταχτήκαμε μεταξύ μας και κάποιος απλά συνέχισε την κουβέντα. Τρόμαξα από εμάς».
Για την πολεμική ανταπόκριση ως γονιός
«Άλλαξε ο τρόπος που το έβλεπα, ο τρόπος που το προσέγγιζα. Πάντα τα παιδιά ήταν μέρος των θεμάτων που επέλεγα να εστιάσω στο μέτωπο. Δεν υπήρχε όμως αυτή η προσωπική εμπειρία, δεν υπήρχε το βίωμα. Πλέον, έχεις την εικόνα τι σημαίνει να έχεις ένα παιδί στο σπίτι. Τι σημαίνει να ξυπνάει ένα παιδί γιατί θέλει να φάει το βράδυ, τι σημαίνει να πρέπει να πάρεις να τις πάνες να το αλλάξεις.
Και ξαφνικά, βρίσκεσαι σε μια εμπόλεμη ζώνη όπου δεν υπάρχει φαγητό, δεν υπάρχουν φάρμακα, δεν υπάρχουν σκόνες γάλακτος. Το βλέπεις να συμβαίνει αλλά έχεις πλέον την εικόνα από το σπίτι, την κουβαλάς μαζί σου, γιατί είσαι πατέρας και καταλαβαίνεις το βίωμα της οικογένειας που έχεις απέναντί σου μέσα σε μια εμπόλεμη συνθήκη. Όλο αυτό ήταν εντελώς διαφορετικό πλέον. Σε επίπεδο λειτουργίας μέσα στις εμπόλεμες ζώνες δεν θα έλεγα ότι άλλαξε κάτι. Άλλαξε όμως ο τρόπος που έβλεπα τα θέματα».
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
