Η Αρχαία Ελλάδα έχει μείνει στη συλλογική μνήμη κυρίως για τη φιλοσοφία, την πολιτική σκέψη, τις τέχνες και τον πολιτισμό. Ωστόσο, σε μια κοινωνία που δεν είχε τίποτα δεδομένο – ούτε τεχνολογία, ούτε οργανωμένες υπηρεσίες, ούτε καν βασικές υποδομές – η καθημερινότητα απαιτούσε ειδικούς για τα πάντα: από το να εκπαιδεύσουν τα παιδιά, μέχρι να ερμηνεύσουν τα σημάδια των θεών και να δίνουν ρυθμό στους στρατιώτες.
Κάπως έτσι δημιουργήθηκαν τα πρώτα επαγγέλματα της εποχής, που σήμερα μπορεί να ακούγονται αστεία, παράξενα, ακόμα και αδιανόητα, αλλά τότε ήταν απολύτως λειτουργικά σε μια εποχή όπου η ζωή, η πίστη και η κοινωνική θέση ήταν αλληλένδετα.
Και παρότι η ιστορία αναφέρει κυρίως φιλοσόφους, ποιητές και στρατηγούς, η πραγματικότητα είναι πως οι αρχαίοι Έλληνες ζούσαν ανάμεσα σε λουτράρηδες, κανατάδες, μάντεις, παιδοτρίβες και σαλπιγκτές – επαγγέλματα που συγκροτούσαν μια κοινωνία πολύ πιο διαφορετική από αυτά που πιστεύαμε.
Σοφιστές
Ήταν επαγγελματίες παιδαγωγοί ή αλλιώς καθηγητές, που τον 5ο αι π.Χ. δίδασκαν τους νέους ρητορική, πολιτική σκέψη και κριτική ανάλυση έναντι χρηματικής αμοιβής. Οι σοφιστές είχαν μεγάλη εγκυκλοπαιδική γνώση και συχνά αμφισβητούσαν τις καθιερωμένες αξίες, γεγονός που τους έκανε τόσο περιζήτητους όσο και αμφιλεγόμενους.
Ναύκληροι
Επειδή η Αττική δε μπορούσε να συντηρήσει τους κατοίκους της μόνο από τη γεωργία, πολλοί αθηναίοι στράφηκαν προς το εμπόριο - και κυρίως το θαλάσσιο. Οι ναύκληροι στην αρχαιότητα ήταν πλοιοκτήτες και κυβερνήτες εμπορικών πλοίων που έφερναν στην Αθήνα ό,τι δεν μπορούσε να παραχθεί στην Αττική. Ήταν κάτι ανάμεσα σε καπετάνιους, επιχειρηματίες και θαλάσσιους μεταφορείς της εποχής.
Κάπηλοι
Οι άνθρωποι που ασχολούνταν με το λιανικό εμπόριο, λέγονταν κάπηλοι. Οι κάπηλοι αγόραζαν από τους παραγωγούς τα προϊόντα και στη συνέχεια πήγαιναν στην αγορά και τα πουλούσαν πιο ακριβά, κερδίζοντας απ’ αυτή τη χρηματική διαφορά αγοράς και μεταπώλησης. Ήταν οι μικρομεσαίοι της αρχαιότητας, αυτοί που έδιναν ζωή στις αγορές και κίνηση στην οικονομία, αλλά πάντα με τη ρετσινιά του «μεσάζοντα».
Αργυραμοιβοί
Πριν τις τράπεζες, πριν τα ανταλλακτήρια και τα ATM, υπήρχαν οι αργυραμοιβοί. Άνθρωποι που έκαναν μια βασική, αλλά κρίσιμη δουλειά: αντάλλασσαν ξένα νομίσματα με το τοπικό. Χωρίς αυτούς το εμπόριο της Αθήνας δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει.
Βυρσοδέψης
Οι βυρσοδέψες επεξεργάζονταν τα δέρματα των ζώων για να μετατραπούν σε χρήσιμα υλικά και στη συνέχεια τα παρέδιδαν στου σκυτοτόμους, δηλαδή τους υποδηματοποιούς της εποχής που τα επεξεργάζονταν για να κάνουν παπούτσια.
Σκυτοτόμοι
Ο σκυτοτόμος στην αρχαία Ελλάδα ήταν ο λεγόμενος υποδηματοποιός ή αλλιώς τσαγκάρης και έφτιαχνε τα παπούτσια της εποχής.
Χλαμυδουργοί
Οι χλαμυδουργοί ήταν οι τεχνίτες ή αλλιώς ράφτες που κατασκεύαζαν χλαμύδες. Ήταν το ρούχο που λειτουργούσε ως πανωφόρι στην αρχαιότητα και το φορούσαν συνέχεια.
Μάντεις
Στην αρχαία Ελλάδα, η μαντική ήταν μια ιδιαίτερα σεβαστή κοινωνική θέση, όπου οι μάντεις ερμήνευαν τα σημάδια των θεών μέσω διάφορων τεχνικών, όπως η εξέταση εντοσθίων ή η παρατήρηση πτηνών. Ο ρόλος τους ήταν να μεταδίδουν τη θέληση των θεών σε ανθρώπους, βασιλιάδες και στρατηγούς, συμβουλεύοντάς τους σε κρίσιμες αποφάσεις.
Παιδοτρίβες
Ήταν υπεύθυνοι για την ανατροφή, την εκπαίδευση και την εκγύμναση των παιδιών. Δίδασκαν στους εφήβους πώς να τρέχουν, να παλεύουν, να ρίχνουν ακόντιο και δίσκο. Σήμερα θα τον αποκαλούσαμε «γυμναστή», αλλά στην πραγματικότητα ήταν κάτι παραπάνω: ήταν παιδαγωγός της σωματικής αρετής. Βέβαια πολλοί παιδοτρίβες κατηγορήθηκαν από συγγραφείς της εποχής για υπερβολικά αυστηρές μεθόδους ή ακόμα και για «περίεργες» σχέσεις με τους μαθητές τους.
Λουτράρηδες
Στην αρχαία Ελλάδα, ένας «λουτράρης» ήταν ιδιοκτήτης ή υπάλληλος που εργαζόταν σε δημόσια λουτρά (βαλανεία), προσφέροντας τις υπηρεσίες του στους πολίτες. Οι λουτράρηδες ήταν υπεύθυνοι για τη λειτουργία των δημόσιων λουτρών, τα οποία ήταν σημαντικοί χώροι για την υγιεινή, την κοινωνική ζωή και την περιποίηση του σώματος των αρχαίων Ελλήνων. Η αναφορά σε λουτράρεις εμφανίζεται σε κείμενα της εποχής, όπως στην κωμωδία του Αριστοφάνη «Όρνιθες», όπου αναφέρονται μαζί με άλλους επαγγελματίες της καθημερινής ζωής
Κανατάδες
Στην αρχαία Ελλάδα, ο «κανατάς» ήταν ο άνθρωπος που κατασκεύαζε ή εμπορευόταν κανάτια και άλλα πήλινα αγγεία. Ο κανατάς έπαιζε ρόλο στην καθημερινότητα των αρχαίων Ελλήνων, καθώς τα πήλινα αγγεία ήταν απαραίτητα για τη συλλογή και αποθήκευση τροφίμων και υγρών.
Δεσπότες
Ιδιοκτήτης δούλων, δεσπότης, μπορούσε να γίνει κάθε ελεύθερο άτομο, πολίτης, μέτοικος ή ξένος. O δούλος θεωρούνταν απόκτημα, κτήμα έμψυχο, που -όπως κάθε κινητό αγαθό- αγοράζεται και πωλείται, ενοικιάζεται, κληροδοτείται ή δωρίζεται.
Σαλπιγκτές
Στις μάχες και στις τελετές, ο ρόλος του σαλπιγκτή ήταν καθοριστικός. Με τη σάλπιγγα, ένα μεταλλικό πνευστό, έδινε ρυθμό στους στρατιώτες, σήματα για επιθέσεις και υποχωρήσεις. Με την πάροδο του χρόνου, η σάλπιγγα απέκτησε και τελετουργικό ρόλο,ειδικά στους Ολυμπιακούς Αγώνες, όπου οι νικητές σαλπίζανε στις τελετές.
Aυλητρίδες
Ήταν γυναίκες που έπαιζαν αυλό στα συμπόσια, διασκεδάζοντας τους καλεσμένους. Δεν ήταν απλώς μουσικοί, αλλά συχνά και συνοδοί, με ρόλο που συνδύαζε τέχνη και κοινωνική συναναστροφή.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
