Από τα «αδιάφορα σχολικά χρόνια» και την ανυπομονησία του να μεγαλώσει, μέχρι τη στιγμή που βρήκε το κέντρο του μέσα από το θέατρο, στις παραστάσεις του σχολείου, ο ηθοποιός Πάνος Παπαδόπουλος αφηγήθηκε στο Reader πώς η υποκριτική του έδωσε ταυτότητα.
Το πρώτο του όνειρο ήταν να γίνει σκιτσογράφος, καθώς αγαπούσε τα κινούμενα σχέδια και την Disney. Ωστόσο, γρήγορα στράφηκε στην υποκριτική, καθώς, όπως λέει, «ήταν ό,τι πιο κοντά σε αυτό».
Αγαπημένη του ανάμνηση από την παιδική του ηλικία ήταν τα καλοκαίρια στις Σπέτσες, όπου βρισκόταν το εξοχικό του. «Εκεί μαζευόμασταν όλα τα ξαδέλφια. Με συγκινούσε πολύ η ατμόσφαιρα της ομάδας που δεν έζησα πολύ στα παιδικά μου χρόνια», είπε.
Μέσα από την υποκριτική, ο Πάνος απέκτησε μια ταυτότητα ή «μια θέση απέναντι στα πράγματα», ενώ όπως εξομολογήθηκε του έδωσε την ευκαιρία «να εξερευνήσει τη χαρά του παιχνιδιού που δεν χόρτασε ως παιδί».
Δείτε το βίντεο:
Με δικά του λόγια:
Μπήκε με την πρώτη στο Εθνικό Θέατρο στα 18 του, αλλά όπως είπε: «έμεινα και με την πρώτη γιατί ήμουν ανεπίδεκτος». «Έκανα πολλούς κωμικούς αυτοσχεδιασμούς και είχαν πολλές ενστάσεις για το αν θα μπορούσα να παίξω κάτι πιο δραματικό. Μου είπαν ότι έμεινα λόγω ανωριμότητας. Με ρώτησαν πώς θα παίξεις τον Άμλετ».
Ο Πάνος αν μπορούσε σήμερα να απαντήσει σε αυτή την ερώτηση θα έλεγε: «Έτσι ακριβώς, με ένα διαφορετικό υλικό από αυτό που θεωρούμε αναμενόμενο. Το χιούμορ είναι τρομερό καύσιμο για έναν τρόπο ερμηνείας».
«Σχεδόν μόνο η κωμωδία υπάρχει. Η ανθρώπινη υπόσταση είναι πάντα κωμική γιατί κάνουμε μια προσπάθεια να ελέγξουμε κάτι που δεν ελέγχεται -την ίδια τη ζωή-», πρόσθεσε.
Καθώς μίλησε για τα πρώτα του βήματα μετά τη σχολή, περιέγραψε πώς είναι να είσαι ένας νέος ηθοποιός στα χρόνια της κρίσης. «Δεν είχαμε κανένα οικονομικό όφελος. Μαζευόμασταν 5 άτομα και κάναμε την μούρλα μας, δικές μας προσπάθειες που πήγαν καλά. Το επάγγελμα μας είναι ελιτίστικο καθώς πρέπει για να κάνεις κάποιες επιλογές να έχεις μια οικονομική ασφάλεια από πίσω».
«Έμενα στο σπίτι του παππού μου και γι' αυτό δέχθηκα προτάσεις που δεν θα μου επέφεραν χρήματα αλλά θα με πήγαιναν ένα βήμα παρακάτω. Μετά από πέντε χρόνια η υποκριτική έγινε μια σταθερή -σχετικά- δουλειά», εξήγησε.
Το ημερολόγιο του παππού που έγινε παράσταση
Ο Πάνος Παπαδόπουλος βρήκε το ημερολόγιο του παππού του και «αφού πέταξε ένα ρούχο από το κλάμα» διαβάζοντάς το, αποφάσισε να το κάνει μια μουσικοθεατρική παράσταση με τη Νεφέλη Φασούλη, με τον τίτλο «Μικρές Ταπεινώσεις».
«Οι άνθρωποι της οικογένειάς μας καμιά φορά έχουν στο μυαλό μας μόνο μια ιδιότητα που εξυπηρετεί εμάς και τελειώνει εκεί -ξεχνάμε ότι έχουν φόβους και συναισθήματα δικά τους. Όταν διάβασα για τη ζωή του παππού μου, την μοναξιά που βίωνε, την απώλεια της γιαγιάς μου αλλά και τη μη συμμετοχή μας στην καθημερινότητα του συνειδητοποίησα ότι έχουμε ευθύνη προς την τρίτη ηλικία που προσπερνάμε τόσο εύκολα. Έτσι άρχισα να σκέφτομαι ότι αυτό το υλικό είναι ωραίο καύσιμο για να μιλήσουμε για αυτό το θέμα», είπε.
«Δεν με αγχώνει τόσο το να με κάνουν cancel»
Ερωτώμενος για το αν τον αγχώνει το λεγόμενο «cancel culture» στον καλλιτεχνικό χώρο, απάντησε ψύχραιμα αρνητικά, εξηγώντας πως θεωρεί ότι με αυτόν τον τρόπο οι καλλιτέχνες οργανώνονται, ώστε να αναλαμβάνουν την ευθύνη του εαυτού τους και των πράξεων τους και να θέτουν ως στόχο το κοινό καλό.
«Δεν με αγχώνει τόσο το να ακυρωθώ, όσο το να φτάσω σε σημείο που να μην καταλαβαίνω ότι οι πράξεις μου μπορούν να προσφέρουν στεναχώρια ή να καταπιέσουν κάποιον», είπε χαρακτηριστικά.
Όσον αφορά την εισβολή των social media στον χώρο του θεάτρου, ο Πάνος πιστεύει πώς εκτός από την μάστιγα «των πλαστών sold out» δεν έχουν αλλάξει πολλά. «Δεν είναι ο λόγος που θα έρθουν να σε δουν στο θέατρο το πόσοι σε ακολουθούν στο Instagram», τόνισε.
Έκλεισε λέγοντας: «Το να πηγαίνει ο κόσμος στο θέατρο είναι από μόνο του συγκινητικό. Δεν μπορώ να τα βάλω με κάποιον που θα πάει σε παράσταση επειδή είναι viral. Τουλάχιστον θα πάει σε μια παράσταση».
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
