Είναι κάπως περίεργο να συνειδητοποιείς ότι έχουν περάσει ακριβώς έξι χρόνια από εκείνη την εβδομάδα του Μαρτίου του 2020 που οι πόρτες έκλεισαν, οι δρόμοι άδειασαν και κλειστήκαμε στα σπίτια μας. Αυτή η άτυπη «επέτειος» δεν μοιάζει με τις άλλες. Έχει αφήσει πίσω της ένα συλλογικό τραύμα που έχει περάσει στο DNA της μνήμης μας, δημιουργώντας μια αίσθηση ιλίγγου και μια τεράστια χρονική «μαύρη τρύπα».
Αν ρωτήσεις δέκα διαφορετικούς ανθρώπους πώς θυμούνται εκείνη την περίοδο, θα ακούσεις δέκα εντελώς διαφορετικές ιστορίες. Για κάποιους ήταν μια απρόσμενη ευκαιρία για παύση, γεμάτη πειράματα με προζύμι και καφέ dalgona. Για άλλους ήταν μια βαθιά τραυματική περίοδος εγκλεισμού και οικονομικής ανασφάλειας, ενώ για πολλούς, δυστυχώς, η καραντίνα ταυτίστηκε με την οδυνηρή και μοναχική απώλεια δικών τους ανθρώπων.
Μια τυχαία συζήτηση που ξεκίνησε στο γραφείο του Reader με αφορμή τη συμπλήρωση των έξι ετών, άνοιξε τον ασκό του Αιόλου. Οι μνήμες άρχισαν να ξεπηδούν η μία μετά την άλλη. Έτσι, αποφασίσαμε να κάνουμε κάτι πολύ απλό: να καταγράψουμε πώς βίωσε ο καθένας μας εκείνες τις πρώτες, τις παράξενες μέρες.
Δέκα άνθρωποι του Reader ανοίγουν τις δικές τους «ρωγμές» στον χρόνο και καταγράφουν την προσωπική επίγευση που άφησε το σημαδιακό 2020, 6 χρόνια μετά.
Μάλιστα, μοιράστηκαν και φωτογραφικά στιγμιότυπα από εκείνη την περίοδο. Εικόνες από μια κλειστοφοβική καθημερινότητα που τότε φάνταζε απλώς δυστοπική, αλλά πλέον αποτελούν τα δικά μας, μικρά «ιστορικά ντοκουμέντα» μιας εποχής που άλλαξε τον κόσμο.
«Μάλλον γλιτώσαμε από τον κορονοϊό»
«Εκείνη την περίοδο ήμουν στην «υπέροχη» φάση της προετοιμασίας για τις Πανελλήνιες. Αν περιμένετε να διαβάσετε ότι η καραντίνα ήταν η τέλεια ευκαιρία για να κλειστώ μέσα και να αφοσιωθώ στο διάβασμα, γελιέστε.
Η κατάσταση ήταν ήδη απελπιστική και τον πρώτο καιρό επικράτησε το απόλυτο χάος. Περάσαμε τουλάχιστον δύο με τρεις εβδομάδες να ψαχνόμαστε στα τυφλά για το πώς θα γίνουν τα μαθήματα και τα φροντιστήρια μέσα από οθόνες που κόλλαγαν.
Η ψυχολογία μου βρισκόταν ήδη στο ναδίρ. Η κλασική εφηβική έκρηξη και -ένας ανύπαρκτος, μέχρι τότε- φόβος για τις αρρώστιες ήταν μόνιμα εκεί κοντά μου. Φανταστείτε αυτό το κοκτέιλ μέσα σε μια παγκόσμια πανδημία.
Το ψηφιακό μου καταφύγιο ήταν μια ομαδική συνομιλία με τους συμμαθητές μου που είχε τον –μάλλον υπεραισιόδοξο– τίτλο: «Μάλλον γλιτώσαμε από τον κορονοϊό». Εκεί μέσα γράφτηκαν και ανταλλάχθηκαν τα πιο dark αστεία που μπορεί να φανταστεί κανείς. Ήταν ο δικός μας, ολόμαυρος αλλά απόλυτα λυτρωτικός μηχανισμός άμυνας.
Αν με ρωτήσεις σήμερα για χρονολογίες και το πότε ακριβώς συνέβη το κάθε τι, θα σε γελάσω. Η αίσθηση του χρόνου έχει χαθεί εντελώς σε μια θολή μάζα.
Αν, όμως, μου άφησε κάτι όλη αυτή η ιστορία ως τελική επίγευση, είναι η απόλυτη, ακλόνητη βεβαιότητα πως η ζωή είναι σίγουρα πολύ καλύτερη έξω από το σπίτι, χωρίς φόβους και φοβίες».
-Παναγιώτα.
«Έπεσε πολύ περπάτημα και στις δυο καραντίνες»
«Αν κάτι μου έχει μείνει από τις πρώτες ημέρες της καραντίνας είναι το πόσο είχε βολέψει να δουλεύεις από το σπίτι γλυτώνοντας χαμένο χρόνο στο πήγαινε έλα, αρκεί να μη γίνει και… για πάντα. Στην πορεία φάνηκε αυτό.
Ήταν η πρώτη φορά που μπορούσες να περπατήσεις στη μέση της κεντρικής λεωφόρου στην Καλλιθέα αφού τα αυτοκίνητα ήταν είδος προς εξαφάνιση και αν μη τι άλλο έπεσε πολύ περπάτημα και στις δυο καραντίνες.
Σίγουρα κούρασαν γιατί παρατράβηξαν χρονικά, αλλά για κάποιους δεν ήταν και το χειρότερο που μας είχε συμβεί, οπότε τώρα έξι χρόνια μετά, λες απλά «το ζήσαμε και αυτό», έτσι για να μη βαριόμαστε».
-Νικόλας.
«Μου φάνηκε σαν έναν ανέλπιστο δεκαπενταύγουστο»
«Η περίοδος εκείνη με έβρισκε στην αρχή της πρακτικής, οπότε είχα να ασχολθώ με πιο σοβαρά πράγματα από το τέλος του κόσμου. Οι μέρες των έκτακτων μέτρων ήταν κυρίως σπίτι-ΚΕΘΕΑ-σπίτι και αραιές «κορονοεπισκέψεις» σε φίλους για games και διασπορά μικροβίων στους ευάλωτους συγγενείς τους.
Επειδή δεν «έβγαινα» εν γένει πολύ, η πρώτη φάση το 2020 περισσότερο μου φάνηκε σαν ένα ανέλπιστο δεκαπενταύγουστο.
Το ότι είχε λιγότερους Έλληνες στους δρόμους δεν μας χάλασε. Πάντως η τήρηση (sike) των μέτρων ήταν τόσο βασική όσο ένας θειός με κιτρινισμένη μάσκα, σηκωμένη μέχρι τη γραμμή του μουστακιού του.
Στο δεύτερο κύμα κόλλησα, Αύγουστος 2021. Μία εβδομάδα σπίτι, και άλλη μία στο Ιπποκράτειο.
Οι πιο δύσκολες ώρες ήταν οι πρώτες τρεις, στη διαλογή ασθενών. Φώτα που καίνε τα μάτια, κρύες πλάκες ακτινογραφίας, ασθενείς να αλυχτάνε, αναμονή σε εξάντληση, σωλήνες να αποσπώνται από γριές σε αφασία και αίματα να χύνονται στα πλακάκια. Δεν μπορείς να κλείσεις μάτι από τη φρενίτιδα.
Η τελευταία φορά που χρειάστηκε να μπω σε νοσοκομείο ήταν στα 10 μου. Τώρα, με πλήρη συνείδηση, είδα λίγη από την πραγματικότητα του υγειονομικού που έχει γίνει ο Τιραμόλας των ημερών μας, και απορείς πώς καταφέρνει να κρατά ένα ακμαίο ηθικό, που μεταδίδει και στους ασθενείς, και αυτή η λίγη κουρασμένη όρεξη και αλληλεπίδραση μεταξύ ομοιοπαθούντων είναι αρκετή για να μη φρικιάσεις.
Τέσπα, το μάθημα ζωής που πήρα. Δεν σκας ποτέ για νοσηλεία χωρίς κινητό ή λάπτοπ. Στη χειρότερη μερικά τευχάκια Σκανδιναβικά».
-Γιάννης.
«Μπορείς να κάνουμε γυμναστική σε βιντεοκλήση;»
«Μάρτιος 2020. Η 'φωτια' που έκαψε το σπίτι του γείτονα έφτασε και στο δικό μας. Άγνοια για τον ιό. Φόβος και ευθύνη. Μην πάθουν κάτι οι γονείς μου. Πρωτόγνωρες ανακοινώσεις κάθε απόγευμα στις 6. Ακατανόητοι αριθμοί από τα χείλη του Τσιόδρα.
Έστειλα μήνυμα για να βγω; Πόση ώρα πέρασε; Γιατί μακραίνει όλο αυτό; Πότε θα δω τους δικούς μου. Λάθος τη φόρεσα τη μάσκα. Όχι, η άλλη προστατεύει καλύτερα. Περπάτα, δεν έχεις κάτι καλύτερο να κάνεις. Θέλω να σε δω. Ίσως ανοίξουν την άλλη βδομάδα είπαν. Σήκωσα δέκατα λες να έχω κορονοϊό; Να φτιάξω banana bread; Μπορείς να κανουμε γυμναστική σε βιντεοκλήση;
Έξι χρόνια από τη ζωή σε αποστάσεις πήραμε απόσταση από πολλά. Ο χρόνος συστέλλεται και διαστέλλεται κάθε φορά με το τι ορίζουμε σημαντικό. Άλλες φορές αναρωτιέμαι πώς έχουν περάσει τόσα χρόνια σαν να μην επανήλθαμε από αυτή την παύση και την ίδια στιγμή μου μοιάζει τόσο μακρινό.
Αν τελικά μου έχει μείνει κάτι από αυτό ήταν ότι ενώ θεωρήθηκε μια κοινή συνθήκη για όλους, καθένας τη βίωσε διαφορετικά. Και ότι ακόμα και στον θάνατο κάποιοι είναι πιο ίσοι».
-Λία.
«Τα 24ωρα άρχισαν να περνούν γρήγορα»
«Unpopular opinion, το ξέρω, αλλά το συναίσθημα που μου έχει μείνει από την πρώτη καραντίνα του 2020 είναι μια γλυκόπικρη νοσταλγία. Και εξηγούμαι για να μην παρεξηγηθώ! Τις πρώτες ημέρες όλα ήταν πρωτόγνωρα. Κυριαρχούσε ένας έντονος φόβος και ένας πανικός για το τι θα επακολουθήσει.
Μια ανησυχία για τους δικούς μου ανθρώπους και κυρίως τους γονείς μου. Πόσο θα κρατούσε; Πόσο εύκολα μεταδιδόταν ο ιός που για πρώτη φορά όλοι ακούγαμε; Θα τη βγάζαμε καθαρή; Και κάπου εκεί ο χρόνος χάθηκε.
Τα 24ωρα άρχισαν να περνούν γρήγορα, όσο κι αν φάνταζαν αργά τότε και σήμερα φτάσαμε να θυμόμαστε όλη αυτή την εμπειρία σαν ένα παράλληλο σύμπαν, σαν μια μαύρη τρύπα που μπήκαμε μέσα και βγήκαμε ζωντανοί. Και κάπως ξεκουραστήκαμε.
Παγώσαμε τον χρόνο, μείναμε για πρώτη φορά μόνοι με τον εαυτό μας, σκεφτήκαμε τη ζωή μας και τις επιλογές μας. Είδαμε σειρές που δεν θα βλέπαμε ποτέ, γράψαμε, περπατήσαμε με την ψυχή μας.
Η ηλικία στην οποία ήταν ο καθένας μας έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο πώς βιώσαμε όλη αυτή την ιστορία. Ήμουν μόλις 30 χρονών. Όλα ήταν όμορφα. Όλα θα πήγαιναν καλά».
-Κυριακή.
«Σαν τους κρατούμενους που τελείωσε ο προαυλισμός τους»
«Αυτό που δεν θα ξεχάσω, επειδή ζούσα και στο κέντρο της Αθήνας, είναι η τρομακτική εικόνα των άδειων δρόμων που δεν είχα δει ποτέ ως τότε (ουτε σε δεκαπενταύγουστους και αργίες) και που δεν πίστευα ποτέ ότι θα μπορούσα να αντικρύσω τετοιες εικόνες ερημοποίησης στο κέντρο της Αθήνας.
Το βασικό συναίσθημα που κυριαρχούσε μέσα μου στο ξεκίνημα ήταν ο φόβος.
Ο φόβος ομως για το 1) πόσο θα κρατούσαν τα λοκντάουν 2) για το αν θα επέστρεφε ποτέ η ζωή μας στην έως τότε κανονικότητα 3) για την υγεια των δικών μου ανθρώπων που ήταν σε πιο ευάλωτη κατάσταση λόγω ηλικίας (γονείς, συγγενείς ηλικιωμένοι κλπ).
Ένα δεύτερο βασικό συναίσθημα που είχα ήταν του εκνευρισμού/οργής απέναντι στην γελοιότητα των μέτρων τύπου «μηνύματα» για να βγεις εξω, τύπου «6 παρά τα ΣΚ όλοι πίσω στα σπίτια», τύπου «κλειστά περίπτερα» για να μην γίνονται χώρος συνάθροισης και γενικά προς όλες αυτού του τυπου τις απαγορεύσεις (που αργότερα έγιναν κανονικότητα και επεκτάθηκαν και σε απαγορεύσεις πορειών, διαδηλώσεων, κινητοποιήσεων πάσης φύσεως με αφορμή «τον υγειονομικό κίνδυνο»).
Νιώθω ότι έχουν περάσει «δεκαετίες», μάλλον γιατί θέλω να ξεχάσω αυτήν την περίοδο όσο τίποτα. Για όλα αυτά που ζήσαμε, στερηθήκαμε, μας απαγόρευσαν.
Για την «διακοπή στη ζωή» που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο επιβλήθηκε σε όλο τον κόσμο.
Θυμάμαι πιο έντονα, ορισμένες γελοίες απαγορεύσεις τύπου: τα μηνύματα για να βγούμε έξω, που τα λέγαμε στο εξωτερικό σε φίλους και μας κορόιδευαν γιατί μόνο στην Ελλάδα, άντε και στην Κύπρο, εφαρμόζονταν/ η γελοιότητα των μέτρων στην εστίαση που βγάζανε τις μεζούρες για τα σκαμπώ και τα τραπεζοκαθίσματα για να μετράνε αποστάσεις και να βγάλουν το "τι επιτρέπεται" για να μην μεταδοθεί ο ιός και απαγορεύσεις τύπου «κυκλοφορίας τα βράδια, κλειστά περίπτερα», και ένα σωρό άλλες και ο ιός έβγαινε βράδυ ή εξαπλωνόταν αν έπαιρνες μία μπίρα από το περίπτερο.
Δεν θα ξεχάσω επίσης, τα αράγματα του κόσμου στο Πεδίο του Άρεως και όταν η ώρα πήγαινε 5 ή 6 το απόγευμα (για μια περίοδο αυτο εφαρμοζόταν τα ΣΚ), ξαφνικά έβλεπες χιλιάδες άτομα να φεύγουν σαν τους κρατούμενους που τελείωσε ο προαυλισμός τους και έπρεπε να επιστρέψουν στα κελιά τους.
Αλλά πέρα απο τα αρνητικά, δεν θα ξεχάσω και το αίσθημα της κοινότητας και της αλληλεγγύης που έγινε πιο δυνατό ανάμεσά μας (τουλάχιστον στον δικό μου κύκλο) και το πόσο πολύτιμο ήταν να βρισκόμαστε είτε από κοντά σε μαζέματα σε σπίτια, είτε ηλεκτρονικά είτε στο δημόσιο χώρο, πάντα με ενσυναίσθηση των υγειονομικών κινδύνων, με σεβασμό στους δίπλα αλλά και με κριτική σκέψη/στάση απέναντι στα κάθε λογής μέτρα».
-Τάκης.
«Αντί για 6 έστελνα το 5 που είναι για τις κηδείες»
«Οι πρώτες μέρες της καραντίνας είναι και αυτές που θυμάμαι πιο έντονα. Μας είχαν ανακοινώσει ότι θα μπαίναμε σε καραντίνα για δύο εβδομάδες, τότε ήμουν στις αρχές του δεύτερου έτους. Η πιο ζωντανή ανάμνησή μου από εκείνη την περίοδο, όσο παράξενο κι αν ακούγεται, είναι ότι έβαλα Netflix και έβλεπα το La Casa de Papel με τον αδελφό μου, σε μια τηλεόραση που είχαμε βάλει επίτηδες στο δωμάτιο.
Ήταν τόσο αρχή όλο αυτό, που δεν είχαν καν ξεκινήσει τα online μαθήματα· δεν ξέραμε καν τι σημαίνει τηλεκπαίδευση, οπότε αυτό ήταν σχεδόν το μόνο που μπορούσαμε να κάνουμε.
Παρόλα αυτά, ενώ θυμάμαι σχετικά καθαρά εκείνες τις πρώτες δύο εβδομάδες, το υπόλοιπο διάστημα είναι θολό. Θυμάμαι προφανώς έντονα τα νούμερα που στέλναμε για να βγούμε έξω από το σπίτι μας, που τις πρώτες τρεις εβδομάδες μπεδευόμουν και αντί για 6 έστελνα το 5 που είναι για τις κηδείες και «είχα πάει σε καμία 20αριά».
Αλλά γενικά τις τότε στιγμές και εικόνες τις θυμάμαι αποσπασματικά, και δυσκολεύομαι να τις τοποθετήσω σε μια συγκεκριμένη χρονική σειρά. Αυτό που μου έχει μείνει πιο έντονα είναι η αίσθηση του εγκλωβισμού, ειδικά επειδή δεν υπήρχε σαφής ημερομηνία λήξης. Αυτή η αβεβαιότητα, το «αφηρημένο» της κατάστασης, με πίεζε πολύ, καθώς δεν ήμουν ποτέ «σπιτόγατα».
Ακόμα και σήμερα, το 2026, αυτό είναι το βασικό συναίσθημα που μου έχει μείνει: μια αίσθηση εγκλωβισμού, μαζί με θυμό. Θυμό γιατί συνέβη σε μια πολύ κομβική στιγμή της ζωής μου, στα φοιτητικά μου χρόνια, στα χρόνια της κοινωνικοποίησης μου. Έζησα ένα υπέροχο πρώτο έτος και μετά, ένα κενό. Δεδομένου ότι κάναμε comeback όταν εγώ ήμουν στο τέλος στης σχολής, ένιωσα πως κάπου εκεί χάθηκε ένα σημαντικό κομμάτι της μετάβασης από την εφηβεία στην ενήλικη ζωή».
-Ανθή.
«Έτρεμε το μέσα μου γιατί έπρεπε να βγω»
«Η πρώτη έξοδος από το σπίτι και επίσκεψη σε σούπερ μάρκετ, μετά την ανακοίνωση της καραντίνας, είναι μία από τις δυνατές αναμνήσεις που έχω από εκείνη την περίοδο.
Μαζί με τον αδελφό μου, φορέσαμε ρούχα που μετά προορίζαμε για πέταμα, μάσκες, γάντια και πήγαμε στο γειτονικό, άδειο φυσικά, σούπερ μάρκετ.
Υπήρχε μία αίσθηση άμεσου κινδύνου, που αποτυπωνόταν πολύ αστεία καθώς αφορούσε ένα μπουκάλι γάλα και τι θα πάθω αν το πιάσω, πόσο κακό θα κάνω στην οικογένειά μου...
Το ταμείο ήταν το επόμενο μεγάλο τεστ, αφού πλησιάζαμε – για πρώτη φορά μετά από μέρες αν θυμάμαι καλά – κάποιον άγνωστο. Φροντίσαμε να μείνουμε όσο το δυνατόν πιο μακριά και όταν πληρώναμε – προφανώς με κάρτα – προσέξαμε ευλαβικά να μην αγγίξουμε το παραμικρό.
Αφού γυρίσαμε σπίτι ακολούθησε μία τελετή απολύμανσης – δικής μας και των προϊόντων, που οριακά δεν ξεσηκώθηκαν εναντίον μας από το σχολαστικό τρίψιμο με απολυμαντικό.
Αυτή η πρώτη, αναγκαία έξοδος, έχει χαραχτεί στη μνήμη μου πολύ δραματικά γιατί ήταν σαν να μπήκα σε μία παράλληλη πραγματικότητα. Ήταν όλα τόσο οικεία, αλλά και τόσο δύσκολα συνάμα.
Δεν είμαστε ιδέα τι έπρεπε να κάνουμε αν κολλήσουμε και επειδή μέναμε με τους γονείς μου, που ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες, ο φόβος ήταν ακόμα μεγαλύτερος.
Ήταν από τις λίγες φορές που έπιασα τον εαυτό μου να φοβάται ουσιαστικά, έτρεμε το μέσα μου γιατί έπρεπε να βγω… αναλογιζόμενή το τώρα, φυσικά καταλαβαίνω την υπερβολή, αλλά τότε ήταν πολύ διαφορετική η κατάσταση».
-Ευτυχία.
«Επιχείρησα να πάρω τα μαλλιά μου με την ψιλή, τύπου buzz cut»
«Ως κατατονικός από τη φύση μου, θυμάμαι να βιώνω την ιδέα του lockdown ως μια ευνοϊκή συγκυρία, κυρίως γιατί ξαφνικά έπρεπε να μειωθούν οι κοινωνικές υποχρεώσεις, δεν υπήρχε πίεση για διαρκή δραστηριότητα, ούτε το «πρέπει να είμαι παραγωγικός». Η ανάγκη για λίγη απόσυρση χωρίς να δικαιολογείσαι ή να νιώθεις ενοχικά, κανονικοποιήθηκε κι αυτό με βόλεψε πάρα πολύ. Δεν είναι ότι βγήκα από το οικοσύστημά μου.
Ταυτόχρονα, όμως, η αμηχανία και ο φόβος για το άγνωστο, ειδικά όσον αφορά τη υγεία μας ήταν έντονα. Μάσκες, αντισηπτικά, αποστάσεις, νεύρα, εκνευρισμός, κρούσματα από εδώ, θάνατοι από εκεί, ακραία τρομολαγνεία. Μετά ήταν και το άγχος για τη δουλειά.
Θυμάμαι να μου στέλνουν στο σπίτι εξοπλισμό για να τηλε-εργαστώ και να πανικοβάλλομαι, γιατί δεν ήξερα αν θα τα καταφέρω. Η εποχή που όλοι έμαθαν τι σκατά είναι το VPN και τι το καλώδιο Ethernet, στο οποίο έμπλεκαν συνεχώς τα πόδια τους.
Ήταν η πρώτη φορά που έκανα γιορτές μακριά από τους δικούς μου. Κάπως πικρό. Λυπηρή αλλαγή χρονιάς μέσω FaceTime. Θυμάμαι που είχα επιχειρήσει να πάρω τα μαλλιά μου με την ψιλή, τύπου buzz cut. Χωρίς επιτυχία, φυσικά. Κατάφερα, όμως, να ξεκινήσω και να τελειώσω ένα μεταπτυχιακό. Ορκωμοσία με μάσκα και ένα χαλάζιο στο μάτι, σε σχήμα ρεβιθιού. Μετά αγόρασα καφετιέρα. Και κάτι περιφερειακά για το PC. Ο Πασκάλ Μπρυκνέρ ανά χείρας. Και λίγη Έρση Σωτηροπούλου.
Όμως, ο performative εαυτός μου ευχαριστιόταν να βλέπει κάθε βράδυ Big Brother. Χωρίς τύψεις. Οι μισθοί μου αθροίζονταν αναξιοποίητοι στον λογαριασμό μου, πράγμα που δεν έχει ξανασυμβεί έκτοτε. Ακόμα και όταν νόσησα ο ίδιος, το αντιμετώπισα κάπως περιγελαστικά. Ήταν, επίσης, η εποχή που όλοι έμαθαν τάχα μου να προσδιορίζουν τον κορεσμό του οξυγόνου στο αίμα τους.
Από εκεί και πέρα, δεν νοσταλγώ κάτι. Θα ήθελα αυτά τα δύο χρόνια να τα είχα ζήσει διαφορετικά. Βασικά, να τα είχα ζήσει, γιατί ήμουν κλεισμένος μέσα σε ένα διαμέρισμα. Κάπως τα ζητάω πίσω. Μέσα μου τα αφαιρώ από την τρέχουσα ηλικία μου. Αυτό που μου κόστισε περισσότερο, είναι αυτό που βιώνει όλος ο κόσμος από τότε, το φριχτό αίσθημα ότι ο χρόνος τρέχει πιο γρήγορα από ποτέ.
Σαν να πατήσαμε το fast-forward. Μέχρι το 2019, όλα ήταν κάπως… «φυσιολογικά»; Μετά μια θολούρα. Προσωπικά, αισθάνομαι ότι έχω ξεμείνει ακόμα κάπου εκεί. Ενώ όλος ο κόσμος φαινομενικά προχωρά και βρίσκεται στο 2026, εγώ δεν έχω καταφέρει να ξεκολλήσω. Δεν γίνεται να έχουν περάσει τόσα χρόνια από τότε. Τι κάνουμε με τις ζωές μας;»
-Ματθαίος.
«Τα γενέθλια των 30, τα έζησα βλέποντας το "Όλα Είναι Δρόμος"»
«Η πρώτη φορά που κατάλαβα ότι κάτι σοβαρό ερχόταν ήταν σε ένα επαγγελματικό ταξίδι στη Μάλτα, όταν είδα για πρώτη φορά κάτι αντισηπτικά σε μία αίθουσα εκδηλώσεων. Εκείνη την εποχή αυτό ήταν κάτι τελείως πρωτόγνωρο. Τα αντισηπτικά ήταν για Κωνσταντίνους Κατακουζηνούς.
Στην αρχή, αν εξαιρέσεις το άγχος για την υγεία των γονιών μου, είχα υποδεχτεί τις καραντίνες σχεδόν χαρούμενος με τη λογική ότι επιτέλους θα έβρισκα τον χρόνο και τον χώρο να ασχοληθώ με τον εαυτό μου: Να διαβάσω, να δω σειρές, να κάνω γυμναστική, ακόμα και να φτιάχνω banana bread.
Σταδιακά το πράγμα σκοτείνιασε. Άρχισα να σκυλοβαριέμαι και να σιχαίνομαι τη νέα ρουτίνα μου. Εν τω μεταξύ, δεν μένω κοντά σε κανέναν φίλο μου, οπότε το πέρασα όλο μόνος. Τα γενέθλια μου, τα γενέθλια των 30, τα έζησα βλέποντας το «Όλα Είναι Δρόμος» και έχοντας δίπλα μου ένα ποτήρι ουίσκι (χωρίς πάγο, γιατί δεν είχα στο ψυγείο). Λίγους μήνες πριν φανταζόμουν ένα τεράστιο πάρτι.
Σήμερα, νιώθω ότι όλο αυτό το πράγμα έχει γίνει πολύ παλαιότερα. Σχεδόν νιώθω ότι δεν συνέβη σε μένα. Τις προάλλες με άλλους μιλένιαλς φίλους μου καταλογογραφούσαμε όλες τις καταστροφές που έχει ζήσει η γενιά μας: Ξεχάσαμε την πανδημία.
Πάντως πιάνω τον εαυτό μου να βλέπει με μία απέχθεια πράγματα τα οποία το μυαλό μου έχει συσχετίσει με εκείνη την περίοδο. Εκτός από το banana bread.
Καλό είναι αυτό. Καμιά φορά καλό είναι να θυμάσαι ότι η ελευθερία του να βγαίνεις έξω για να δεις τους φίλους σου δεν είναι πάντα δεδομένη».
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
