Η πρώτη φορά που θυμάμαι τον εαυτό μου να μιλάει για τον κορονοϊό ήταν σε ένα φιλικό τραπέζι. Τότε ακόμη το παίρναμε στην πλάκα: «για κοίτα ρε τι γίνεται στην Κίνα» λέγαμε και αστειευόμασταν με τους Ασιάτες τουρίστες που έκαναν βόλτες στην Αθήνα φορώντας μάσκα. Δεν ήταν, όμως, αστείο τελικά.
Μέσα σε μερικές εβδομάδες όλα άλλαξαν. Πρώτα έκλεισαν τα σχολεία και τα πανεπιστήμια. Στη συνέχεια, οι κινηματογράφοι, τα θέατρα, τα εμπορικά κέντρα, οι χώροι εστίασης. Στις 12 Μαρτίου καταγράφηκε ο πρώτος θάνατος από Covid-19 στην Ελλάδα. Μερικές μέρες αργότερα, ο κύβος ερρίφθη. Ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, με διάγγελμά του, ανακοίνωνε ότι η χώρα θεσπίζει απαγορευτικό κυκλοφορίας.
Δεν μπορούσα να μείνω άλλο στην Αθήνα. Φοιτητής, τότε, και πρόσφατα άνεργος, μπήκα στο πρώτο λεωφορείο και έφυγα για το χωριό μου. Για το σπίτι μου. Θυμάμαι ακόμη να μπαίνω στο λεωφορείο και να βλέπω μια κυρία δίπλα μου ταραγμένη να φοράει δύο μάσκες και να κρατάει ένα πολύ μεγάλο μπουκάλι με αντισηπτικό.
Μου φαινόταν τόσο υπερβολικό. Πού να ήξερα ότι πέντε χρόνια αργότερα, δεν θα μπορούσα πια να πιάσω τίποτα χωρίς να χρησιμοποιήσω αυτό ή το σαπούνι. Λες και είμαι μόνιμα άρρωστος, λες και έχω όλα τα μικρόβια του κόσμου πάνω μου. Αρρωστοφοβία, μικροβιοφοβία. Τα απομεινάρια της πανδημίας πάνω μου.
Το πιο παράξενο τρίμηνο της ζωής μου
Αυτό το τρίμηνο που έμεινα στο χωριό δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Τα θυμάμαι όλα. Θυμάμαι να μπαίνω στο αμάξι του πατέρα μου και να πηγαίνω με τον αδερφό μου και τη μάνα μου να φροντίσουμε τα ζωντανά, να κάνουμε ατελείωτες βόλτες στο βουνό, να ανάβουμε λαμπάδες και να κάνουμε Πάσχα από τα μπαλκόνια και τις αυλές, να περιμένουμε κάθε απόγευμα την ανακοίνωση του Τσιόδρα και να στοιχηματίζουμε για το πόσα θα είναι τα νέα κρούσματα, να παχαίνουμε, να μακραίνουν τα μαλλιά μας, να φοράμε τα ίδια ρούχα.
Κι οι εβδομάδες περνούσαν και κανείς δεν ήξερε πότε κι αν τελειώσει όλο αυτό. Λίγες μέρες πριν συμπληρώθηκαν πέντε χρόνια από την πρώτη καραντίνα. Πέντε χρόνια! Δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω ότι πέρασαν πέντε χρόνια. Ακόμη και στο μυαλό μου έχω ότι ήταν δύο ή τρία χρόνια πριν. Χρόνια που χάθηκαν, που δεν τα ζήσαμε ποτέ.
Πέντε χρόνια, λοιπόν, ήμουν και πάλι εκεί, στο χωριό. Ο κορονοϊός μοιάζει πια να είναι παρελθόν. Παίρνω το ίδιο λεωφορείο. Μόνο που εγώ τώρα μοιάζω σαν εκείνη την ταραγμένη κυρία μου, φορώντας μόνο εγώ τη μάσκα καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδρομής. Ξημερώνει 25η Μαρτίου. Εθνική γιορτή, εκκλησία, παρέλαση.
Μου αρέσει πολύ να γυρνάω στο χωριό. Κι όχι τόσο στις διακοπές, τότε που σκάνε όλοι οι Αθηναίοι και γίνεται μπάχαλο. Τότε που το χωριό είναι έτσι όπως είναι. Η πλατεία γεμίζει με παιδιά. Νηπιαγωγείο, δημοτικό, γυμνάσιο. Λιγότερα τα παιδιά από τα δικά μου χρόνια, αλλά κρατάει ακόμα. Ήρωες οι άνθρωποι που μεγαλώνουν οικογένειες στην επαρχία. Που δεν έπεσαν κι εκείνοι στην παγίδα της Αθήνας.
Μετά την παρέλαση, είχε γιορτή. Χοροί, τραγούδια κλέφτικα και ρακόμελα. Εγώ έμεινα μόνο με δύο κομμάτια ραβανί. Η βροχή τελικά σταμάτησε και η εκδήλωση που ετοίμασε ο Πολιτιστικός Σύλλογος του χωριού έγινε κανονικά. «Ως πότε παλληκάρια, θα ζούμε στα στενά» και από πίσω οι ράχες κρυμμένες από τα σύννεφα.
Οι ξερές βουνοκορφές, τα κλέφτικα τραγούδια και οι ανθισμένες μαργαρίτες
Ο τόπος μας δεν έχει να δείξει πολλά. Βουνά έχουμε μόνο και ξερές κορφές. Ξέρουμε, όμως, ότι η περιοχή μας ήταν, κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, ορμητήριο Κλεφτών και Αρματολών. Ξέρουμε, επίσης, ότι από εδώ ήταν ένας, μάλλον άγνωστος στο ευρύ κοινό, αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης, Σταμούλης Μαλεσιάδας, -εξ ου και το όνομα Μαλεσιάδα- που έπεσε στη Μάχη της Πλάκας.
Από τότε πάρα πολλά άλλαξαν. Ένα, όμως, έμεινε ίδιο. Τα βουνά. Θυμάμαι, στην πρώτη καραντίνα, είχα φτιάξει ένα blog και ανέβαζα εκεί όσα σκεφτόμουν και όσα φωτογράφιζα. Το πρώτο άρθρο ήταν το εξής: «Η ζωή σε καραντίνα. Η φύση δεν καταλαβαίνει από κορωνοϊούς». Μετά κατάλαβα ότι τελικά είναι με ο και όχι ω. Ούτε να τον γράψουμε δεν ξέραμε ακόμη.
Πήγαμε πάλι στο βουνό. Όπως πριν από πέντε χρόνια. Αυτή τη φορά, όμως, χωρίς να πρέπει να στείλουμε μήνυμα, να το πούμε κάπου. Όλα ήταν εκεί. Και κυρίως οι πλαγιές με τις ανθισμένες μαργαρίτες. Τα πιο απλά και τα πιο όμορφα λουλούδια της φύσης. Δόξα τω Θεώ, είμαστε καλά.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
