Στην Ελλάδα οδηγάμε πολύ άσχημα και αυτό είναι μια κοινή παραδοχή. Όχι μόνο από τα στοιχεία και τις έρευνες που βγαίνουν κάθε χρόνο για τον αριθμό των τροχαίων ατυχημάτων στους ελληνικούς δρόμους, αλλά και από την σκληρή καθημερινότητα που βιώνουμε οι οδηγοί της πρωτεύουσας κάθε φορά που βρισκόμαστε στο τιμόνι. Και αυτό είναι ένα τρανό παράδειγμα ότι «εδώ δεν είμαστε Ευρώπη, αλλά Βαλκάνια», κάτι που λέμε στις παρέες μας χαριτολογώντας.
Ποτέ δεν πίστευα ότι θα συναντήσω μεγαλύτερο χάος στους δρόμους απ' ότι συναντώ καθημερινά στην Αθήνα, στην πόλη που το οδικό της δίκτυο είναι κατασκευασμένο να χωρά 2 εκατομμύρια αυτοκίνητα, αλλά αναγκάζεται να «σηκώνει» 6 εκατομμύρια, γιατί πολύ απλά, είμαστε υπερβολικά πολλοί μαζεμένοι εδώ. Κι όμως, η πραγματικότητα ήρθε να με διαψεύσει εν έτει 2025, όπου βρέθηκα τυχαία σε ένα ακόμα μεγαλύτερο χάος.
Πολύ πριν προσγειωθώ στην Αίγυπτο, είχα ακούσει μια φήμη ότι πρόκειται για μια από τις πιο επικίνδυνες χώρες -από άποψη οδηγικής συμπεριφοράς- αλλά αρνιόμουν να πιστέψω ότι θα βρω κάτι χειρότερο από την Αθήνα. Μόλις προσγειωθήκαμε στο αεροδρόμιο του Καΐρου και συναντήσαμε τον οδηγό που θα μας μετέφερε στο ξενοδοχείο, η πρώτη «γεύση» από τους δρόμους ήταν -τουλάχιστον- τρομακτική. Η αιγυπτιακή «εθνική οδός», είναι ένας τεράστιος δρόμος με διαχωριστικές λωρίδες, οι οποίες είναι διακοσμητικές, αφού ούτε ένας αιγύπτιος δεν τις τηρεί.
Mε το βλέμμα στο κινητό του
Όσο την διασχίζουμε, ο οδηγός μάς καλωσορίζει στα αραβικά μέσω Google Translate στο κινητό, δίνοντας ελάχιστη προσοχή στον δρόμο, καταπατώντας τις λωρίδες και κάνοντας συνεχείς «σφήνες» ανάμεσα σε λεωφορεία και φορτηγά, όπου καταφέρνει να χωρέσει για μόλις μερικά εκατοστά. Όλα αυτά ενώ ταυτόχρονα κοιτάζει μία το κινητό και μία εμάς από τον καθρέφτη και γελά με αυτά που του λέμε.
Σαν ένα ανοιχτό μουσείο η πόλη ξεκινά σιγά-σιγά να ξεδιπλώνεται μπροστά μας, ωστόσο ο φόβος για τη ζωή μου μέσα σε αυτό το ταξί, δε με αφήνει να την χαρώ όπως θα ήθελα. Κοιτάζω συνεχώς το χάρτη για να καταλάβω πόσο μακριά είμαστε από το ξενοδοχείο και μετράω αντίστροφα τα λεπτά μέχρι να πατήσω γη. Ο ήχος από τις συνεχόμενες κόρνες είναι διαπεραστικός και από ένα σημείο και μετά σχεδόν απάλευτος, αφού δεν μπορούμε να ακούσουμε ούτε τις σκέψεις μας.
Μόλις φτάνουμε έξω από το ξενοδοχείο, έχω ήδη συνειδητοποιήσει ότι τα επόμενα 24ωρα θα είναι κρίσιμα, καθώς θα πρέπει να διαχειριστώ αυτό το χάος όσο πιο ψύχραιμα γίνεται. Από εκεί και έπειτα, οι κούρσες με τα ταξί είναι καθημερινές, αφού είναι ο πιο γρήγορος τρόπος μετακίνησης για να καταφέρεις να εξερευνήσεις όλα τα κομμάτια της πόλης.
Η επόμενη διαδρομή για το Μεγάλο Αιγυπτιακό Μουσείο δεν αργεί να έρθει. Ο δρόμος είναι μακρύς και σίγουρα ενδεικτικός για να κοιταχτούμε μεταξύ μας με ύφος που συνομολογεί ότι «η φάση εδώ είναι δύσκολη». Στον ατελείωτο αυτοκινητόδρομο, ντόπιοι -είτε μόνοι, είτε σε παρέες- τον διασχίζουν χαλαροί μιλώντας στο κινητό και τα αυτοκίνητα που κινούνται με αρκετά χιλιόμετρα, καταφέρνουν να τους αποφύγουν κυριολεκτικά τελευταία στιγμή, αλλά παρ' όλα αυτά κανείς δεν φαίνεται να αγχώνεται εκτός από εμάς.
Δεξιά και αριστερά τα μηχανάκια περνούν -δικάβαλα και τρικάβαλα- με μερικούς να χαζεύουν ταυτόχρονα στα κινητά τους, ενώ ούτε ένας οδηγός δεν φοράει προστατευτικό κράνος, πράγμα που μας κάνει να αναρωτιόμαστε αν τελικά πουλάνε κράνη στην Αίγυπτο. Ένα φορτηγό ακριβώς μπροστά μας έχει μια γεμάτη καρότσα με διάφορα αντικείμενα, πάνω στα οποία κάθονται αραχτοί δύο αιγύπτιοι και μιλάνε μεταξύ τους. Λίγο πιο δίπλα ένα λεωφορείο έχει συγκρουστεί με ΙΧ το οποίο έχει γίνει χαλκομανία, ενώ στο αριστερό ρεύμα ένας οδηγός αποφασίζει να κάνει όπισθεν πάνω στον αυτοκινητόδρομο ταχείας κυκλοφορίας. Στο μεταξύ, οι κόρνες ηχούν ανελέητα και συνεχώς, ακόμα και χωρίς να υπάρχει λόγος.
Αυτό ισχύει για κάθε δρόμο και κάθε στενό. Παντού και πάντα ο ήχος του μποτιλιαρίσματος σκεπάζει τα πάντα. Το καυσαέριο είναι τόσο έντονο που αισθάνεσαι ότι μαυρίζει τα πνευμόνια. Η κατάσταση είναι ακριβώς ίδια είτε βρίσκεσαι μέσα σε αυτοκίνητο, είτε κινείσαι πεζός στην πόλη. Τα μισά φανάρια δεν λειτουργούν καν, και όσα λειτουργούν δεν τηρούνται αφού οι περισσότεροι οδηγοί συμπεριφέρονται σαν να μην υπάρχουν. Διαβάσεις πεζών δεν υπάρχουν πουθενά στην πόλη. Αν είσαι πεζός απλά διασχίζεις το δρόμο και εύχεσαι παράλληλα να μην σε πατήσουν. Χρειάζεται σβελτάδα, αποφασιστικότητα και σίγουρα τύχη.
Στην Αίγυπτο, δεκαπλάσια κίνηση
Κάποια στιγμή όταν κατευθυνόμασταν στην αγορά Khan El-Khalili, και ενώ ήδη βρισκόμασταν για τουλάχιστον 45 λεπτά μέσα στο ταξί σημειωτόν για μια απόσταση τριών χιλιομέτρων, αφού η κίνηση ήταν δεκαπλάσια απ' ότι στον Κηφισό τις καθημερινές μετά τις 6 το απόγευμα, ρωτήσαμε τον ταξιτζή εάν συμβαίνει κάτι. «Όχι, απλά το 16.00-18.00 είναι οι ώρες αιχμής εδώ, οπότε έτσι είναι κάθε μέρα» αποκρίθηκε χαλαρός.
Παρά το αδιανόητο χάος, εκείνος κατάφερνε να παραμένει ψύχραιμος χωρίς να εκνευρίζεται που βρισκόταν τόση ώρα κολλημένος στην κίνηση. Το ίδιο και οι υπόλοιποι. «Καλά εδώ στην Αίγυπτο δεν βρίζετε τους υπόλοιπους οδηγούς;» τον ρωτάω με απορία. «Όχι όχι, εδώ δε βρίζουμε, μόνο κορνάρουμε», απαντάει χαμογελαστός. «Για εμάς “βρίσιμο” είναι η κόρνα, αλλά σεβόμαστε τους άλλους», προσθέτει. Να και κάτι που δεν περίμενα να ακούσω, μιας και στην Ελλάδα η μούντζα και οι ευφάνταστες βρισιές που ξεστομίζουμε όλοι μεταξύ μας είναι κάτι που πλέον έχουμε συνηθίσει και έχουμε αποδεχτεί.
Όσο περνάνε οι μέρες ξεκινάμε να συνηθίζουμε κάπως την οδήγηση και να μπαίνουμε σε mood «ό,τι είναι να γίνει ας γίνει», αφού δεν είχαμε κάποια άλλη επιλογή. Σίγουρα είδα πολλά, σίγουρα οι παλμοί μου κορυφώνονταν ανά διαστήματα από τα απότομα φρεναρίσματα, τις προσπεράσεις και όλα αυτά που είδα γύρω μου. Ωστόσο, στο τέλος της ημέρας, αφού γυρίσαμε αρτιμελείς από αυτή την περιπέτεια, έχω να διηγούμαι μια ακόμα ιστορία.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
