Η χρήση του στύλου, έχει ιστορικά συνδεθεί με το παραδοσιακό άθλημα της Ινδίας, Mallakhamb, που αφορά δύσκολες γυμναστικές ασκήσεις σε ξύλινο στύλο και από τον κινέζικο στύλο στις παραστατικές τέχνες. Απο την άλλη, στον δυτικό κόσμο, η χρήση του μεταλικού στύλου επικράτησε στη χορευτική σκηνή του αισθησιακού χορού, δημιουργώντας μεταγενέστερα την εντύπωση ότι είναι μια δραστηριότητα προσανατολισμένη μόνο στο αισθησιακό στοιχείο και αφορά συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες.
Ιδιαίτερα σε κοινωνίες που διαχωρίζουν τις δραστηριότητες και τους ρόλους βάσει φύλου, όπως στην Ελλάδα, το pole dancing προωθείται από τα μίντια με τρόπο που ενισχύει αυτή την πεποίθηση, με αποτέλεσμα πολλοί άνδρες να φοβούνται την κριτική ή το στίγμα. Μπορεί να βρισκόμαστε ήδη στο 2025 και να μιλάμε πιο έντονα και πιο ανοιχτά για δικαιώματα, όμως, όλο αυτό το πατριαρχικό οικοδόμημα είναι δομημένο με πολύ βαριά υλικά και φτύνει τα κατάλοιπά του ακόμα και σε φαινομενικά απλά ζητήματα, όπως ένα άθλημα στην προκειμένη.
«Έχω έρθει αντιμέτωπος αρκετές φορές με σεξιστικά στερεότυπα, ενώ οι συνηθέστερες ατάκες ήταν πως "μόνο οι γυναίκες κάνουν pole", ή "για να είναι άνδρας και να κάνει pole σημαίνει πως είναι ομοφυλόφυλος"», λέει στο Reader ο 33χρονος Ναέλ Χρυσαφίδης, επαγγελματίας pole dancer και δάσκαλος ακροβατικών στον στύλο.
Η επαφή του με το άθλημα του pole dancing ξεκίνησε πίσω στο 2011, όταν, ως φυσιοθεραπευτής τότε, γνώρισε μια θεραπευόμενη, η οποία μετέπειτα έγινε η πρώτη του δασκάλα στο pole dancing. «Καθώς μου περιέγραφε διάφορες ασκήσεις της τέχνης του pole, εντυπωσιάστηκα από την πρόκληση και ξύπνησε μέσα μου η περιέργεια να το γνωρίσω καλύτερα ως άθλημα και ως τέχνη. Με παρακίνησε να δοκιμάσω, και έτσι ξεκίνησα!», εξηγεί.
«Πολλοί άντρες φοβούνται το στίγμα που συνοδεύει το Pole»
Εκείνη την περίοδο ήταν πολύ ασυνήθιστο να εξασκεί κάποιος στην Ελλάδα αυτή την τέχνη, πόσο μάλλον ένας άντρας, τη στιγμή που ακόμα και σήμερα υπάρχουν ταμπού και κατηγοριοποίηση βάσει φύλου σε σχέση με το άθλημα. «Τότε όλοι αντέδρασαν με θαυμασμό γιατί ήταν κάτι σπάνιο για την εποχή. Όμως, πέρα από το σεξισμό και τα ομοφοβικά στερεότυπα, δε θα έλεγα ότι βίωσα bullying σε προσωπικό επίπεδο», αναφέρει ο Ναέλ.
«Πιστεύω πως είναι ενα αρκετά περίπλοκο και πολυδιάστατο θέμα. Τα ταμπού και η κατηγοριοποίηση βάσει φύλου σε σχέση με το pole dancing παραμένουν, σε μεγάλο βαθμό, λόγω κοινωνικών στερεοτύπων και παραδοσιακών αντιλήψεων για το φύλο.
Ωστόσο, αν κάποιος έρθει σε επαφή με τον χώρο του pole και δει την ποικιλία που προσφέρει, τόσο σε αθλητικό όσο και σε χορευτικό επίπεδο -τα τελευταία χρόνια υπάρχει εκτός από το exotic pole, που ενισχύει την έκφραση και τον αισθησιασμό και το pole flow, που παντρεύει τον σύχρονο χορό με τον στύλο- η πεποίθησή του θα αλλάξει, και θα αναγνωρίσει το pole ως μια μορφή άθλησης αλλά και έκφρασης που δε διακρίνει φύλλο και σεξουαλικό προσανατολισμό».
«Οι μεγαλύτερες προκλήσεις έχουν να κάνουν με τη δυσκολία των ασκήσεων και το στίγμα»
Όπως επισημαίνει ο Ναέλ, «κάθε άτομο αντιμετωπίζει διαφορετικά τις δυσκολίες του αθλήματος, ανάλογα με τη φυσική κατάσταση του κάθε ασκούμενο, το επίπεδο στο οποίο εξασκείται και βέβαια αυξάνονται ανάλογα με τους στόχους που θέτει. Οι προκλήσεις είναι τόσο σωματικές όσο και πνευματικές. Αφορούν τη δύναμη, την ευλυγισία, την ισορροπία και τον συντονισμό των κινήσεων και, επειδή ο στύλος είναι ένα σκληρό αντικείμενο για το σώμα, οι μώλωπες, οι εκδορές και η δυσφορία από την επαφή με τον στύλο είναι συνηθισμένα φαινόμενα, καθώς το δέρμα χρειάζεται χρόνο για να συνηθίσει την τριβή και την πίεση».
«Όσον αφορά τις ψυχολογικές προκλήσεις, το pole dancing απαιτεί υπομονή και επιμονή. Πολλές φορές μπορεί κάποιος να νιώσει απογοήτευση όταν δεν καταφέρνει μια δύσκολη κίνηση. Φυσικά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το στίγμα και τα κοινωνικά στερεότυπα από μόνα τους μπορεί να αποτελέσουν σημαντική πρόκληση για τον ασκούμενο».
Μια τυπική προπόνηση περιλαμβάνει προθέρμανση, ενδυνάμωση, ύλη που μπορεί να περιέχει μεμονωμένες τεχνικές ή και συνδυασμό αυτών και, αάλογα με τον τύπο του μαθήματος, μπορεί επίσης να περιλαμβάνει αυτοσχεδιασμό ή χορογραφία, ενώ στο τέλος ολοκληρώνεται με αποθεραπεία. Πρόκειται για ένα παρεξηγημένο άθλημα που κατηγοριοποιείται και εγκλωβίζεται στα ταμπού, ωστόσο δεν πρέπει να κατηγοριοποιείται βάσει φύλου και ηλικίας.
«Το pole dancing είναι ένα άθλημα που μπορεί να ξεκινήσει σε οποιαδήποτε ηλικία, καθώς η προσαρμοστικότητά του το καθιστά κατάλληλο για όλες τις ηλικιακές ομάδες. Τα παιδιά μπορούν να ξεκινήσουν από μικρή ηλικία, αρκεί να προσαρμοστεί το πρόγραμμα προπόνησης στις ανάγκες τους. Υπάρχουν παιδικά και εφηβικά μαθήματα pole που επικεντρώνονται κυρίως σε ασκησιολόγιο, ενδυνάμωση και ευλυγισία. Είναι σημαντικό να υπάρχει καθοδήγηση από εξειδικευμένο εκπαιδευτή, με έμφαση στην ψυχαγωγία και την ασφαλή σωματική ανάπτυξη.
Παράλληλα, σε όλες τις ηλικίες μπορούμε να επωφεληθούμε από το άθλημα, καθώς βελτιώνει τη δύναμη, την ευλυγισία, την ισορροπία και την αυτοπεποίθηση. Ακόμα κι αν κάποιος δεν έχει προηγούμενη εμπειρία στη γυμναστική, μπορεί να ξεκινήσει ανάλογα με τις δυνατότητές του, ανεξαρτήτως ηλικίας, προσαρμόζοντας την ένταση και τις ασκήσεις στις προσωπικές του ανάγκες και τη φυσική του κατάσταση», σημειώνει.
«Το pole λειτουργεί ψυχοθεραπευτικά»
«Για εμένα, κάθε φορά που θα ανέβω στο στύλο, μπορεί να είναι διαφορετική. Υπάρχουν στιγμές που θα βάλω μουσική και θα εκφραστώ μέσα από τον αυτοσχεδιασμό, νιώθοντας μια αίσθηση απελευθέρωσης. Άλλες φορές θα δοκιμάσω πιο ακροβατικές και δύσκολες ασκήσεις, και αυτό συνήθως συνοδεύεται από μια αίσθηση αδρεναλίνης και αυτοπεποίθησης. Και, φυσικά, υπάρχουν και οι "κακές μέρες", όπου μπορεί να νιώσω απογοήτευση. Στο τέλος, όμως, θυμάμαι πάντα πως αυτό είναι μέρος της διαδικασίας εξέλιξης. Με βεβαιότητα, μπορώ να πω ότι για μένα το pole λειτουργεί και ψυχοθεραπευτικά», λέει ο Ναέλ.
«Η καθημερινότητά μου από άποψη διατροφής και γυμναστικής ως επαγγελματίας pole dancer, δεν είναι παράδειγμα προς μίμηση, καθώς δεν ακολουθώ συγκεκριμένο πρόγραμμα διατροφής, ούτε είμαι αυστηρός σε αυτό. Όσον αφορά τη γυμναστική, επειδή έχω περιορισμένο ελεύθερο χρόνο, προσπαθώ να κάνω βάρη μία φορά την εβδομάδα και δύο προπονήσεις στον στύλο - τη μία την αφιερώνω στη διαμόρφωση της ύλης που θα διδάξω, ενώ την άλλη για προσωπική μου εξέλιξη. Θα έλεγα πως η ιδανική συχνότητα για έναν επαγγελματία θα ήταν τουλάχιστον τρεις φορές την εβδομάδα προπόνηση με στύλο και τουλάχιστον πέντε προπονήσεις συνολικά, συνδυάζοντας και άλλου είδους γυμναστική (π.χ. ενδυνάμωση, ευλυγισία ή κάποια μορφή χορού ή συνδυασμό αυτών), πάντα με γνώμονα τους στόχους του».
Δυστυχώς η στήριξη από την πολιτεία στους επαγγελματίες αθλητές είναι ανύπαρκτη, πόσο μάλλον στο pole dancing, που ακόμα και σήμερα δεν έχει αναγνωριστεί ως επίσημο άθλημα.
«Νομίζω αρχικά πως πρέπει να αναγνωριστεί το pole ως επίσημο άθλημα, ώστε οι αθλητές του να απολαμβάνουν τα ίδια δικαιώματα και την ίδια υποστήριξη με άλλους αθλητές και να δοθούν κίνητρα στους νέους να ασχοληθούν με αυτό.
Επίσης, θα έπρεπε να υπάρξουν επιχορηγήσεις και οικονομική στήριξη ώστε οι επαγγελματίες του pole dance να καλύπτουν τα έξοδα προπονήσεων, εξοπλισμού και συμμετοχής σε αγώνες και σεμινάρια, να εξελιχθούν και να βελτιώσουν τις επιδόσεις τους. Και αυτό θα έδινε ευκαιρίες σε ανθρώπους που για οικονομικούς λόγους δεν μπορούν να ασχοληθούν επαγγελματικά. Και νομίζω πως τα μίντια θα μπορούσαν να συμβάλλουν στην αύξηση της ορατότητας του pole dance για να ενθαρρύνουν περισσότερο κόσμο να ασχοληθεί και να ισοπεδώσουν τα στερεότυπα γύρω από το άθλημα», επισημαίνει ο Ναέλ.
«Σε περίπτωση που κάποιος ενδιαφέρεται να δοκιμάσει το pole dancing αλλά φοβάται τα κοινωνικά στερεότυπα, να θυμάται ότι το σημαντικότερο είναι να ακολουθεί τα πάθη και τις επιθυμίες του. Το pole dancing είναι μια τέχνη και ένας τρόπος έκφρασης που μπορεί να προσφέρει πολλαπλά οφέλη, ανεξαρτήτως φύλου ή κοινωνικών προσδοκιών. Μία φορά ζούμε και είναι χρέος μας να τη ζήσουμε ακολουθώντας τις επιθυμίες μας και όχι τα κοινωνικά στερεότυπα».
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
