Η δεκαετία του ’90 ήταν γεμάτη από αργές συνδέσεις, τεράστιους υπολογιστές, θορυβώδη πληκτρολόγια, καρτοτηλέφωνα, κασέτες και DVD. Το dating είχε μια αμεσότητα, σίγουρα περισσότερη αθωότητα αλλά ταυτόχρονα μια δυσκολία που σήμερα μοιάζει εξωπραγματική. Αν το Tinder είχε γεννηθεί δεκαπέντε χρόνια νωρίτερα, τότε που ακόμα ακούγαμε το modem να σφυρίζει κάθε φορά που μπαίναμε στο ίντερνετ, πιθανότατα δεν θα είχε καμία σχέση με το app που ξέρουμε σήμερα. Θα ήταν σίγουρα μια ολόκληρη εμπειρία.
Tinder μέσω CD-ROM
Αρχικά, επειδή όταν ήμασταν στην εφηβεία, δεν υπήρχε καν η ιδέα του smartphone, σίγουρα το Tinder θα ήταν ένα πρόγραμμα που θα έπρεπε να εγκαταστήσουμε στον υπολογιστή με CD-ROM. Μέσα σε αυτό, θα υπήρχε σίγουρα και μια premium έκδοση που θα κόστιζε περισσότερο, στην οποία θα μπορούσαμε να έχουμε πιο εκτεταμένες λειτουργίες, όπως να υπάρχει τη δυνατότητα να κάνουμε save κάποια προφίλ πιθανών συντρόφων.
Φυσικά θα έπρεπε κάθε φορά να περιμένουμε με αγωνία να συνδεθεί ο υπολογιστής, ελπίζοντας να μην κοπεί η σύνδεση όπως συνέβαινε για παράδειγμα όταν κάποιος έπαιρνε τηλέφωνο στο σταθερό.
Profile photo σκαναρισμένη
Στα 90s δεν υπήρχαν selfies, ούτε κάμερες στα κινητά. Η φωτογραφία προφίλ θα προερχόταν από Kodak ή από εκείνη τη μεγάλη οικογενειακή φωτογραφία στο χωριό που έπρεπε να κόψεις με ψαλίδι. Για να τη βάλεις στον υπολογιστή, θα χρειαζόσουν scanner– κι αν δεν είχες, θα πήγαινες στο φωτογραφείο. Κανένα φίλτρο, καμία selfie, απλά αληθινή παλιομοδίτικη φωτογραφία σαν αυτές που βγάζουμε για την ταυτότητα.
Cringe bio και swipe με ποντίκι
Αντί για σύντομο bio, τα προφίλ των ατόμων θα είχαν περιγραφές όπως αυτές που θα συναντούσαμε σε κάποιο γραφείο συνοικεσιών ή σε αυτά τα cringe group γνωριμιών στο Facebook: «Άντρας 28 ετών, ψηλός, μελαχρινός αναζητά γνωριμία με γυναίκα έως 30 ετών».
Στις περιγραφές επίσης θα γράφαμε το αγαπημένο μας συγκρότημα, ή ίσως ένα quote από Friends. Όλα αυτά θα έπρεπε να είναι σύντομα με λίγους χαρακτήρες που θα χωράνε στο μέγεθος μιας δισκέτας.
Τα «swipe right», «swipe left» της εποχής θα γίνονταν με το ποντίκι, απλά αντί για δεξιά και αριστερά θα έπρεπε να κλικάρεις σε ένα πράσινο κουμπί αν σου άρεσε το υποψήφιο match και σε ένα κόκκινο κουμπί εάν δεν σου άρεσε. Βέβαια αυτό δε θα γινόταν αστραπιαία όπως γίνεται σήμερα, αλλά θα χρειαζόταν χρόνος για να φορτωθούν οι φωτογραφίες και όλα τα διαθέσιμα προφίλ. Όλη αυτή η διαδικασία και η υπομονή που θα χρειαζόταν μια τέτοια συνθήκη, σίγουρα θα ήταν μέρος της μαγείας.
Τα αλγοριθμικά matches θα ήταν πολύ πιο απλοϊκά. Δεν θα υπήρχε τεχνητή νοημοσύνη να αναλύει τις προτιμήσεις μας ή να μαθαίνει τι μας αρέσει. Το σύστημα θα βασιζόταν σε λίγα κριτήρια: ηλικία και τοποθεσία.
Σε κάθε match θα ερχόταν στην οθόνη ένα μήνυμα: «Έγινε match! Στείλε SMS για να γνωριστείτε».
Το πρώτο μήνυμα: SMS για την γνωριμία
Τα μηνύματα θα ήταν περιορισμένα. Τότε που οι περισσότεροι είχαμε κινητά Nokia ή Sony Ericsson θα είχαμε μόνο 160 χαρακτήρες για να στείλουμε το πρώτο μήνυμα: «Γεια, είμαι η Άντυ, θες να βγούμε για καφέ αύριο;». Και κάθε SMS φυσικά θα είχε και ένα μικρό κόστος π.χ. 20 λεπτά.
Το πρώτο ραντεβού
Κι αν τελικά καταφέρναμε να κανονίσουμε έξοδο, το ραντεβού είχε την δική του τελετουργία. Θα πηγαίναμε σε καφετέρια της γειτονιάς για φραπέ, θα κάναμε κάποιο αμήχανο small talk για το Friends ή για τα συγκροτήματα της εποχής που είχαν hype – Backstreet Boys, Τokio Hotel ή Evanescence πχ, και μετά θα καταλήγαμε σε βόλτα για να αράξουμε στην πλατεία.
Ίσως να φέρναμε μαζί και τα walkman μας και να μοιραζόμασταν τις μουσικές που μας άρεσαν καθισμένοι στο παγκάκι.
Σίγουρα όλο αυτό θα ήταν πιο ρομαντικό αλλά και αστείο παράλληλα, αφού θα υπήρχε μια αίσθηση μυστηρίου επειδή δε θα καθόμασταν να ψάχνουμε τον άλλο σε όλα τα social media. Βέβαια από την άλλη σίγουρα θα ήταν και ακόμα ευκολότερο το catfish αλλά αυτό είναι μια άλλη υπόθεση.
Γενικά το Tinder στα ’90s θα ήταν σαν μια ψηφιακή πύλη σε έναν κόσμο που ακόμα η τεχνολογία δεν ήταν ανεπτυγμένη, όπου η επικοινωνία ήταν αργή, αλλά η μαγεία μεγαλύτερη.
Και ίσως αυτή η αργή, ανθρώπινη διαδικασία να είναι κάτι που πια μπορεί να λείπει σε πολλούς απ' όσους την έχουμε ζήσει έστω και για λίγο. Γιατί ακόμα και η υπομονή που χρειαζόταν για μια απλοϊκή διαδικασία στους υπολογιστές-γίγας με τις τεράστιες οθόνες, μας μάθαινε να εκτιμάμε πολλά πράγματα που πλέον θεωρούνται δεδομένα.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
