Σε μια εποχή που μαγαζιά - μικρά σύμπαντα όπως η Rebound είναι παρελθόν, η ζωή στην Αθήνα έχει αλλάξει πολύ. Οι στιγμές μας στην πόλη συμβαίνουν σε ταχύτητες αστραπής πλέον. Τρώμε στα γρήγορα, εκεί που έχει διαθέσιμα τραπέζια, για να προλάβουμε να δούμε τους φίλους μας ανάμεσα στις δύο ή περισσότερες δουλειές που κάνουν για να τα βγάλουν πέρα.
Το βράδυ «Σκάβουμε» σε τρύπες και ανήλιαγα καμαράκια για να ανακαλύψουμε κάτι χωρίς playlist και κοκτέηλ με περιβαλλοντική ενσυναίσθηση και ο,τι τελοσπάντων κοπιάρεται στα γρήγορα από το βορειοευρωπαϊκό lifestyle κάθε εποχή.
Μοιραζόμαστε στιγμές από πάρτι που περάσαμε καλά, τις «φλεξάρουμε» ενίοτε μέσα από τα curated social media μας και πείθουμε πώς ζούμε μια ζωή στη διαπασών, από πάρτι σε πάρτι, σαν γλυκανάλατο στίχο του Μιχάλη Χατζηγιάννη, η σαν εκείνη την αστική αφασία που περιέγραψαν οι Στέρεο Νόβα στα δικά τους «Προάστια».
Η περιοχή στην οποία κατά κύριο λόγο υπήρξε η Rebound, στην οδό Μυθύμνης κοντά στην Πλατεία Αμερικής, ήταν μέσα στα μουντά τοπία που «ζωγράφισαν» με το ελέκτρο ραπ τους ο Κωνσταντίνος Βήτα και ο Μιχάλης Δέλτα.
Η Rebound, ως αρχετυπικό σύμπαν ατόμων που ασπάζονταν τον goth τρόπος ζωής και σκέψης, σήμερα υπάρχει κυρίως μέσα από θαμπά βιντεάκια στο YouTube, από θαμώνες που άθελα τους δημιούργησαν κειμήλια πρωτογενούς νυχτερινής εμπειρίας για μια πόλη που αναπνέει πλέον μέσα από απρόσωπα πακέτα τουριστικών εμπειριών.
Υπάρχουν και οι «Ρωγμές», το βιντεοκλίπ του Διονύση Τσακνή, που δείχνει μαυροντυμένα πρόσωπα και χέρια και πόδια ζωσμένα με καρφιά, μια αποτύπωση του goth κόσμου σχεδόν «πολεμική» με τη ματιά των γονιών μας.
Πώς βλέπει όμως τη Rebound σήμερα ένας millenial, ένας καθόλου τυχαίος millenial, ο γιος του Ηλία Γεωργουλέα, του ανθρώπου που άνοιξε αυτό τον «ναό» της διασκέδασης για λιγότερο «κανονικά παιδιά»*;
Ο Βαγγέλης Γεωργουλέας μίλησε στο Reader
Για τις αναμνήσεις:
«Είναι πολλές οι ιστορίες που θυμάμαι και έχω ακούσει κι εγώ. Χρειάζεται βέβαια, πάντα, να διαχωρίσεις τα γεγονότα από τη "μυθολογία" που τα συνοδεύει. Έχω όμως κάποιες αναμνήσεις κι εγώ απ' όσα πέρασα εκεί μέσα. Πρόκειται για στιγμές βαθιά συνδεδεμένες με τη συλλογικότητα που είχαμε αναπτύξει με τα παιδιά που δούλευαν κατά καιρούς στο μαγαζί.
Ο κάθε άνθρωπος έφερνε τη δική του πινελιά, από αυτούς που δουλεύανε στο μπάρ (εγώ πρόλαβα τους περισσότερους από το 2000 ως το 2012) μέχρι οποιονδήποτε άλλο συνεργαστήκαμε στη μουσική και σε κάθε άλλο πόστο. Είναι οι φίλοι μου, είναι οι άνθρωποι που είχε φέρει στο μαγαζί ο πατέρας μου, όσοι είχαν μπει στον κύκλο των djs, Σωτήρης, Σταύρος, ο Σάκης κάποια χρόνια. Είχαμε τα δύσκολα "της δουλειάς" αλλά διατηρούσαμε τις προσωπικές σχέσεις. Δηλαδή, οι άνθρωποι αυτοί ήρθαν μέχρι και στην κηδεία του πατέρα μου»
Για το ενδεχόμενο να ανοίξει ξανά η Rebound
«H Rebound δημιουργήθηκε μοναδικά. Έσκασε στη δεκαετία του `80 στην Αθήνα, σε μια εποχή που δεν υπήρχε κάτι άλλο παρόμοιο. Όταν την άνοιξε ο πατέρας μου, δεν υπήρχαν καν μαγαζιά σαν το Second Skin, σαν το Decadence, αυτά νομίζω ήρθαν αργότερα. Έγινε αυτόματα διαχρονικό το μαγαζί. Δηλαδή, που να ξαναβρείς τέτοια υπόγα; (γέλαει), να έχει αυτό το Mood, ότι κατεβαίνεις, ότι προχωράς σε έναν άλλο κόσμο.Είναι πάρα πολύ δύσκολο.
Είναι και το νομικό πλαίσιο που μας οδήγησε να κλείσουμε αναγκαστικά τη Rebound με τον πατέρα μου, την εποχή της καραντίνας του κορωνοϊού. Δεν έβγαιναν τα λεφτά, δεν ξέραμε πότε θα ανοίξουν ξανά τα μαγαζιά, τα ζυγίσαμε και είδαμε πως δεν αντέχαμε άλλο. Όταν πέθανε ο πατέρας μου, το έψαξα να το ανοίξω ξανά το μαγαζί. Αλλά ο νόμος έλεγε ότι χρειαζόταν να έχει τρεις εξόδους ένα μαγαζί εστίασης, όχι δύο που είχαμε εμείς, την κεντρική και την πίσω.
Είχαμε και ένα ενοίκιο σε φιλικό άτομο που ήταν αρκετά ανταγωνιστικό. Δεν το βρίσκεις εύκολα πια αυτό, ένα μαγαζί που μπορείς να έχεις σταθερό ενοίκιο και όχι κόστη διαρκώς μεταβαλλόμενα, διπλάσια και τριπλάσια. Δεν ανοίγει εύκολα τέτοιο μαγαζί. Ελπίζω να εμφανιστεί κάποιος, μακάρι να είμαι εγώ αυτός, που θα κάνει κάτι για την κοινότητα, που να ακουμπήσει τον κόσμο με τον ίδιο τρόπο. Αλλά είναι αυτό που λέμε «δεν μπορείς να πιάσεις κεραυνό στο μπουκάλι δύο φορές», παραφράζοντας γνωστή αγγλική έκφραση. Είναιι (η Rebound) αυτό που λέμε, once in a generation».
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
