Πίσω από το λαμπερό ντεκόρ της τουριστικής Αθήνας, υπάρχουν ακόμα ορισμένα «αυτόνομα κράτη» μέσα στην πόλη, γειτονιές, τοπόσημα, μαγαζιά που δεν χάνουν το χαρακτήρα τους, σε πείσμα των καιρών. Θέλει μια δόση μαγκιάς να μη φοβάσαι να είσαι ο εαυτός σου, να αρνείσαι να παίξεις κάποιο «ρολάκι» στην ατέλειωτη επιθεώρηση του ελληνικου καλοκαιριού.
Θέλει μια δόση μαγκιάς να δημιουργείς στεγανά ασφαλείας, ώστε να διατηρήσεις την ψυχή σου. Ένα τέτοιο μαγαζί, τοπόσημο της περιοχής των Πατησίων εδώ και δύο δεκαετίες, είναι το Nirvana Swingers Club. Βρεθήκαμε σε αυτόν τον ξεχωριστό χώρο και μιλήσαμε με τον Μάριο, τον ιδιοκτήτη του Nirvana.
Η είσοδος στο Nirvana Swingers Club είναι αρκετά διακριτική. Παρατηρούμε μονάχα την κόκκινη ταμπέλα με το όνομα του μαγαζιού και ένα στέγαστρο που οδηγεί στη βαριά πόρτα.
Πριν προλάβουμε να χτυπήσουμε την πόρτα, μια φιγούρα μας καλωσορίζει. Θα μπορούσε να είναι κάποιος επαγγελματίας τεχνικός που φροντίζει τις κιθάρες και τα μπάσα των Bon Jovi πριν από κάθε συναυλία, όλη η εμφάνιση του παραπέμπει σε έμπειρο χέβιμεταλλα. Είναι ο Μάριος, ο άνθρωπος που ονειρεύτηκε και δημιούργησε το Nirvana Club. Μπαίνουμε στο μαγαζί, που είναι γεμάτο από εικόνες ερωτισμού που δεν φεύγουν εύκολα από το μυαλό, σαν μια παιδική χαρά για ενήλικα ζευγάρια.
Ο Μάριος είναι ο ιδανικός οικοδεσπότης. Χαμογελά γνήσια και ταπεινά καθώς μας ξεναγεί σε κάθε γωνιά του Nirvana. Νιώθουμε σαν στο σπίτι μας και φαντάζομαι αυτό θα είναι κάτι που θα έχουν σκεφτεί ακόμα περισσότερες φορές οι φανατικοί θαμώνες του μαγαζιού. Αλλά η στιγμή της συνέντευξης έχει φτάσει. Πατάω το rec.
«Στη σειρά Έτερος Εγώ είχα παίξει ένα ρολάκι, Αν θυμάσαι εκείνη τη σκηνή που ο Τάσος Νούσιας ήταν σε ένα μπαρ και τσακωνόταν με έναν άλλο τύπο και μπαίνει κάποιος στη μέση και τους χωρίζει. Ε, αυτός είμαι εγώ» μου λέει γελώντας, καθώς περιγράφει μια από τις πιο «ελαφρές» αναμνήσεις του.
Πώς αποφασίζεις λοιπόν να κάνεις κάτι στην αθηναϊκη νύχτα;
«Η ιδέα για το μαγαζί ξεκινάει από το ότι ήθελα να κάνω μια δουλειά για εμένα, είχα την ανάγκη να κάνω μια δική μου δουλειά. Ήταν πολύ δύσκολη η επιβίωση σε διάφορες δουλειές, κάθε μέρα στο μεροκάματο, όχι πως τώρα είναι πιο εύκολα (γελάει). Τελοσπάντων, καλύτερα να κάνεις κάτι που αγαπάς και να αφιερώνεις χρόνο σε αυτό, παρά να κάνεις κάτι που δεν σου αρέσει και να σε «τρώει» ο χρονος, το αισθάνεσαι μαρτύριο.
Οπότε η πρωταρχική μου κατάσταση ήταν να κάνω κάτι δικό μου, κάτι στη νυχτερινή ζωή της πόλης, κάτι που το ήθελα. Όταν βρήκα αυτό το μαγαζί, ήθελα όμως να σκεφτώ μια ταυτότητα, για να φέρω και τον ανάλογο κόσμο».
Τι ήταν εδώ πιο πριν;
«Έχει πολύ μεγάλη ιστορία. Ήταν σκυλάδικο, ρεμπετάδικο, ακόμα και στριπτιζάδικο, όμως κανένας δεν κατάφερε να το κάνει να δουλέψει. Είναι και δύσκολο σημείο και δεν είναι εύκολο να συναγωνιστούμε μαγαζιά μεγάλα, που έχουν ρίξει πολλά χρήματα στο pr τους.
Η ιδέα γι' αυτό που έγινε το μαγαζί δεν υπήρχε από το ξεκίνημα του. Ήταν για μένα σαν να παίρνω ένα αυτοκίνητο και να αναρωτιέμαι μετά «πού θα το πάω;» Σκέφτηκα που λες, να το κάνω ροκάδικο, επειδή αυτή είναι και η μουσική που αγαπώ και δεν το κρύβω όπως βλέπεις (γελάει). Αλλά υπήρχαν κάποια πολύ ξεχωριστά rock club στην Αθήνα τότε και δεν ήθελα να κάνω κι εγώ το ίδιο. Δεν μ' αρέσει να κλέβω τη δουλειά κανενός, είναι κόντρα στα πιστεύω μου αυτό».
Διάφορες ιδέες έπεσαν στο τραπέζι, από στριπτιζάδικο μέχρι κωλάδικο, καθώς ήξερα ανθρώπους που είχαν κάνει τέτοια μαγαζιά, αλλά κι αυτό δεν μου ταίριαζε. Δεν είμαι υπέρ στο να κοροϊδεύεις τον πελάτη, να του πουλάς το σεξ. Θεωρώ μεγάλη κατάντια και συγνώμη αν ακούγεται άσχημη η λέξη, το να πηγαίνουν οι άνθρωποι σε ένα στριπτιζάδικο να αγοράσουν χρόνο με μια γυναίκα. Αυτό το "κέρασε με, πλήρωσε με για να σου δώσω σημασία" το θεωρώ κατάντια του δυτικού πολιτισμού. Τέτοιο πράγμα δεν μπορούσα να κάνω στο μαγαζί μου».
Εκείνη την περίοδο λοιπόν, είχα δει κι αυτό το κομμάτι με τα ζευγάρια. Διαπίστωσα πως δεν υπήρχε χώρος γι' αυτούς. Υπήρχαν χώροι για στρέητ άντρες και γυναίκες, για queer, για trans, αλλά για ζευγάρια δεν είχα δει κάτι. Κι επειδή είχα και κάποιες σχετικές εμπειρίες, μου προκάλεσε το ενδιαφέρον».
(Σε αυτό το σημείο η κουβέντα παίρνει μια μικρή εκτροπή και φτάνει σε μια εμπειρία του Μάριου από τη δεκαετία του '90. Ακούγεται μακρινή η εποχή, αλλά ό,τι συνέβη, αποτέλεσε την έμπνευση για το Nirvana)
«Μια πολύ άσχημη εμπειρία που μπορώ να σου πω, προ του μαγαζιού, είναι η εξής: είχαμε δώσει ραντεβού μέσω teletext, τότε το Ίντερνετ ήταν στα ξεκινήματα του, με ένα άλλο, υποτιθέμενο ζευγάρι. Είχαμε γράψει στο Teletext πως είμαστε ζευγάρι και θέλουμε να γνωρίσουμε άλλο ζευγάρι, είχαμε αφήσει και τηλέφωνο. Γίνεται μια επικοινωνία λοιπόν, κανονίζουμε να βρεθούμε, να πάμε σε μια καφετέρια στη Γλυφάδα. Ετοιμαζόμαστε, πάμε εκεί και συναντάμε έναν τύπο, που μας λέει ότι η κοπέλα του δεν μπόρεσε, ήταν στο νοσοκομείο και διάφορα τέτοια που φάνηκε αμέσως πως ήταν παραμύθια».
Σκέφτηκα τότε πόσο μεγάλη αδικία είναι το να ξεκινάει κάποιος, να διασχίζει τη μισή Αθήνα για να πάει σε μια συνάντηση και να μην μπορει να ελέγξει αν τον περίμενει όντως ζευγάρι ή αν είναι τελικά απάτη. Γιατί να μην υπάρχει ένας χώρος που να έχεις ήσυχο το κεφάλι σου ότι θα πας με το σύντροφο να σου γνωρίσεις όντως ένα άλλο ζευγάρι, σε μια ατμόσφαιρα με σεβασμό και διακριτικότητα; Αυτός που θα θέλει να κάνει απάτη, θα μείνει απ' έξω, δεν θα έρθει να σε κοροϊδέψει».
Υπήρχε λοιπόν ενδιαφέρον εκείνη την εποχή, το 2005-06, για τέτοια μαγαζιά, αλλά δεν υπήρχε κόσμος για να τρέξει ένα τέτοιο χώρο. Γίνονταν διάφορα πάρτι εκείνη την εποχή, αλλά τίποτα παραπάνω. Ήταν κι ένα γνωστό, μεγάλο μαγαζί που μπορούσες να κλείσεις έναν καναπέ και να είσαι μαζί με κάποιο άλλο ζευγάρι, αλλά και πάλι, ήσουν εκτεθειμένος, το προσωπικό του μαγαζιού ήξερε ότι ήρθαν «εκείνοι οι ανώμαλοι που κάθονται στον καναπέ τους» και όλοι τους κοίταζαν περίεργα».
Και κάποια στιγμή, ανοίγει το μαγαζί λοιπόν...
Ήταν πολύ δύσκολα τα πράγματα όταν ανοίξαμε. Το πρώτο Σάββατο θυμάμαι, είχαμε έξι ζευγάρια. Όλο το βράδυ. Έπειτα, για τουλάχιστον δύο χρόνια έκανα κι άλλες δουλειές για να συντηρήσω το μαγαζί και να επιβιώσω οικονομικά, ό,τι μπορείς να φανταστείς, μέχρι και ντελιβεράς, γιατί όχι;»
Το πίστευες το μαγαζί...
«Πάντα! Κοίτα, γνώρισα πάρα πολύ κόσμο όσα χρόνια λειτουργεί το μαγαζί, καλό κόσμο, ανθρώπους που εκτίμησα, που δεθήκαμε πολύ. Aυτός ο κόσμος μου έδειξε ότι έκανα καλά που έφτιαξα ένα τέτοιο μαγαζί, μόνο για ζευγάρια. Φαντάσου πως εδώ και 19 χρόνια που λειτουργεί το μαγαζί δεν έχει γίνει το παραμικρό, κανένα ευτράπελο».
Υπάρχει κατανόηση δηλαδή...
«Ναι, γιατί είναι αλλιώς όταν έχεις πελάτες ζευγάρια, συμπεριφέρονται αλλιώς οι άνθρωποι όταν είναι ζευγάρια απ' ότι όταν είναι μόνοι τους. Εμείς οι άντρες για παράδειγμα, όταν είμαστε μόνοι μας σε ένα μαγαζί, μπορεί να βγάλουμε κι έναν άσχημο χαρακτήρα, από την άλλη, όταν συνοδεύουμε μια γυναίκα, ακόμα και ο χειρότερος κάγκουρας μπορεί να είναι πολύ ευγενικός.
'Εχω γνωρίσει λοιπόν στο μαγαζί εξαιρετικά ζευγάρια, σοβαρά, πολλά από αυτά με παιδιά, αλλά δεν έχουν λείψει και κάποιοι απατέωνες. Είναι κυρίως αυτοί που βρίσκουν μια πληρωμένη γυναίκα και την φέρνουν εδώ για να καταφέρουν να πάρουν τη γυναίκα κάποιου άλλου. Υπάρχουν δυστυχώς και τέτοια περιστατικά. Αλλά η πλειοψηφία είναι απλά, καθημερινα΄ζευγάρια, αξιόλογοι άνθρωποι».
Πώς ήταν τα πράγματα με την πανδημία, με τον Covid;
«Ήταν πάρα πολύ δύσκολη εποχή με τον covid. Ήμουν σε σημείο που δεεν ήξερα αν θα καταφέρω να επιβιώσω εγώ ο ίδιος, όχι μόνο το μαγαζί. Η βοήθεια που πήραμε από το κράτος ήταν μηδαμινή, ξέρω και πολλούς συναδέλφους μου που βγήκαν από εκείνη την εποχή χρεωμένοι.
Δεν ήταν όμως μόνο ο φόβος του κόσμου να μη κολλήσει, τότε συνέβη και κάτι άλλο. Τότε αυξήθηκε ο χρόνος που περνάει ο μέσος άνθρωπος στο κινητό του, στα social media. Έβλεπες παλιά ότι ο κόσμος κάθε Παρασκευοσάββατο έλεγε "οκ, θα πάμε στο τάδε μέρος να διασκεδάσουμε, δεν μας νοιάζει αν έχει κόσμο ή όχι, εμείς θα πάμε εκεί γιατί μας αρέσει". Τώρα οι περισσότεροι απλά είναι στα κινητά τους, τίποτ' άλλο».
Βλέπεις και κόσμο να έρχεται εδώ και να ειναι στο κινητό του όλη την ώρα;
«Ναι, ναι. Και αυτό να συμβαίνει και να είναι σε μια κατάσταση....να σου πώ, έχεις δει αυτό το κουμπί LIVE που έχει το TikTok, που το πατάς και μπαίνεις και βλέπεις μια κοπέλα πχ, σε ένα δωμάτιο να κάνει κάτι και να την παρακολουθούν 500 άτομα, ο καθένας από το δωμάτιο του; Όλοι οι άνθρωποι κάθονται στο σπίτι τους και παρακολουθούν αυτό το πράγμα. Αυτό πριν τον κορωνοϊό, ούτε να το διανοηθούμε».
Τι ηλικιες έρχονται;
«Τα πάντα, από 18-20 ετών μπορεις να βρεις ζευγάρια, μέχρι 70-80, αλλά το μεγαλύτερο μέρος είναι σαραντάρηδες-πενηντάρηδες».
Εχεις την εντύπωση ότι οι πιτσιρικάδες το φοβούνται το μαγαζί;
«Δεν θέλω να το πιστέψω, όχι. Αλλά έχω την εντύπωση πως οι σημερινοί νέοι είναι λίγο πιο συντηρητικοί απ' ότι εμείς στην ηλικία τους».
Τώρα που πλησιάζει η επέτειος 20 ετών του μαγαζιού, θα κάνεις κάτι διαφορετικό, κάποιο πάρτι;
«Όχι, το μαγαζί θα μείνει αυτό που είναι, όσο συνεχίσει να υπάρχει. Θέλω να σου εξηγήσω όμως τι εννοώ.
Οι περισσότεροι μαγαζάτορες υποχρεώνουν τους ανθρώπους τους να φέρουν κόσμο. Λένε στις κοπελίτσες "τράβα ένα στόρι στο Insta να φέρεις κόσμο". Έγώ είμαι τελείως αντίθετος με αυτό. Εγώ και το προσωπικό δεν ασχολούμαστε καν με τα social. Ο πρωταγωνιστής για 'μένα εδώ μέσα είναι ο κόσμος, εγώ και το προσωπικό είμαστε off. Αυτό που ζητάω από το προσωπικό είναι να κρατάμε αποστάσεις, όχι να μπαίνουμε σε τέτοιες πρακτικές με το μάρκετινγκ.
Όταν ξεκίνησα, οι περισσότεροι ειδήμονες μου έλεγαν "ο τρόπος που το κάνεις Μάριε δεν θα σε βοηθήσει, δεν θα πετύχει το μαγαζί". Εγώ από την πρώτη μέρα είπα ότι ούτε θα βάλω κοριτσάκια να κάνουν διαφήμιση, ούτε θα χτυπάω την πλάτη στους καλούς πελάτες, ούτε θα κάνω socializing και άλλα τέτοια. Υπάρχουν άνθρωποι που έρχονται εδώ πέρα και δεν ξέρουν ποιος είναι το αφεντικό. Και είμαι κάθε βράδυ εδώ μέσα, δουλεύω στο μαγαζί. Υπάρχουν λοιπόν "πολλοί δρόμοι να πας στη Ρώμη", δεν υπάρχει μόνο ένας».
«Δε σου κρύβω πως αναρωτήθηκα μήπως είναι καλύτερο να πάρω αυτή την προσέγγιση, με τα social, με τα events, με το μάρκετινγκ. Αλλά τελικά είπα ότι θα το κάνω όπως θέλω εγώ και αν αποτύχω, δεν πειράζει, θα γυρίσω στο μεροκάματο. Τελικά, ο τρόπος μου πέτυχε, για να είμαι εδώ 19 χρόνια, κάτι πήγε καλά».
Eδώ δεν είναι show, δεν είναι θέατρο η φάση. Εδώ πρωταγωνιστής, ξαναλέω, είναι ο κόσμος, είναι τα ζευγάρια που έρχονται για να ζήσουν κάποιες ξεχωριστές στιγμές. Το να πώ εγώ "απόψε παιδιά αν φορέσετε μπλε γραβάτες πχ, θα σας κεράσουμε ποτό" γιατί να το κάνω; Εν πάσει περιπτώσει, αν κάποιος θέλει να κεράσει εδώ μέσα θα κεράσει, χωρίς να κοιτάξει τι φοράει ο άλλος.
Οπότε δεν είμαι στη διαδικασία να κάνω event, με φρου-φρου και πάρτι και άλλα τέτοια. Θέλω να δίνω ελευθερία στον κόσμο, δεν θέλω να τους πω πως να ντυθούνε ή κάτι τέτοιο. Γι' αυτό και δεν έχω βάλει χρέωση στην είσοδο, όπως κάνουν άλλα μαγαζιά στο εξωτερικό. Θέλω ο άλλος να μπει μέσα στο μαγαζί, να δει αν του αρέσει ή όχι, να φύγει χωρίς να πάρει και τίποτα αν κρίνει ότι το μαγαζί δεν του αρέσει καθόλου. Πραγματικά πιστεύω πως προσφέρω μια τίμια διασκέδαση.
Υπάρχει κάτι πολυ έχω ακούσει να λένε, ότι αυτός ο άνθρωπος βρέθηκε στο λάθος σημείο τη λάθος στιγμή. Υπάρχει και το αντίθετο απ' αυτό, το σωστό σημείο τη σωστή στιγμή. Όταν κάποιος είναι στο Nirvana είναι ήδη στο σωστό σημείο, του λείπει η σωστή στιγμή. Αν του ταιριάξει και η σωστή στιγμή, θα ζήσει πράγματα που δεν θα μπορούσε να τα ζήσει πουθενά αλλού».
Aποχαιρετάω τον Μάριο, λίγο πριν η πόρτα του Nirvana Swingers Club κλείσει ερμητικά και το μαγαζί ξεκινήσει τις ετοιμασίες του για την επόμενη μέρα, που θα υποδεχτεί τους πρώτους πελάτες. Κρατάω το χαμόγελο και την προσήλωση του στο να διατηρήσει ίδια και αναλλοίωτη την ταυτότητα του χώρου που δημιούργησε, την απόρριψη της ματαιοδοξίας του αθηναϊκού τουριστικού καλοκαιριού και την ανάπτυξης ομοιόμορφων μαγαζιών, σαν να έχουν σχεδιαστεί από τον αλγόριθμο του Instagram. Κρατάω και μια σουρεάλ φωτογραφία ακόμα.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
