Ο καρκίνος του μαστού δεν είναι απλώς μια ιατρική διάγνωση αλλά μια εμπειρία που αλλάζει ζωές, που δοκιμάζει γυναίκες και οικογένειες, αφήνοντας πίσω της φόβο αλλά και δύναμη.
Η 25η Οκτωβρίου, Παγκόσμια Ημέρα κατά του Καρκίνου του Μαστού, είναι μια ημέρα αφιερωμένη στη μνήμη, στην πρόληψη, αλλά και στην ελπίδα.
Με αφορμή αυτήν την ημέρα, τρεις γυναίκες, η Γιάννα, η Θάλεια και η Κατερίνα, μοιράστηκαν μαζί μας τις δικές τους ιστορίες. Survivors και εθελόντριες του Πανελληνίου Συλλόγου Γυναικών με Καρκίνο Μαστού «Άλμα Ζωής», μίλησαν ανοιχτά για τις πρώτες ανησυχίες που τις οδήγησαν στις εξετάσεις, για τη στιγμή που άκουσαν τη διάγνωση, αλλά και για το πώς κατάφεραν να μετατρέψουν τον φόβο σε δύναμη και την αγωνία σε ελπίδα.
Θάλεια
«Υπήρχε γέλιο, δάκρυ και πάνω από όλα ελπίδα»
«Κάπου είχα διαβάσει ότι πρέπει να κάνω μαστογραφία μια φορά τον χρόνο. Σαν σκέψη στο μυαλό μου υπήρχε. Στην πράξη, όμως, το ανέβαλα συνεχώς. Κάτι η καθημερινότητα, τα παιδιά, το καφεδάκι με τις φίλες.
Ήταν μια σκέψη, μια δουλειά που έπρεπε να κάνω, αλλά δεν βαριέσαι δεν είναι κάτι σημαντικό που πρέπει να γίνει άμεσα. Θα πάω, έλεγα. (το πρώτο λάθος). Κάποια στιγμή ψηλάφισα κάτι. Αγχώθηκα λίγο και είπα θα πάω. Πάλι, όμως, το ανέβαλα. (το δεύτερο λάθος). Οι φίλες μού είπαν μην αγχώνεσαι, θα πέτρωσε λίγο το γάλα.
Μα η κόρη μου ήταν ήδη τριών χρονών, πώς ήταν δυνατόν; Πρέπει να πάω. Και πάλι το ανέβαλα. (το τρίτο λάθος).
Ώσπου ένα πρωί ξύπνησα με έντονο πόνο και έναν όγκο τόσο μεγάλο που νόμιζα ότι θα εκραγεί το στήθος μου. Και ξύπνησα. Και δεν πόναγα καθόλου και δεν εξείχε τίποτα. Μάλλον το σώμα μου μίλησε στον ύπνο μου. Και τελικά πήγα».
«Ξεκίνησα με μαστογραφία και υπέρηχο. Φάνηκε ένα μικρός όγκος, αλλά δεν υπήρχε διευκρίνιση αν ήταν κακοήθεια ή όχι. Ο γιατρός, ειδικός σε θέματα μαστού, μου είπε ό,τι και να είναι πρέπει να το αφαιρέσουμε άμεσα.
Όταν τον ρώτησα ποια ήταν η γνώμη του, μου είπε ότι ήταν καρκίνος αλλά θα το αντιμετωπίσουμε. Στον προεγχειρητικό έλεγχο επιβεβαιώθηκε. Η λέξη ειπώθηκε. Κι εγώ χαμογέλασα, σαν να μιλούσαν για άλλον.
Κάποιος είπε «αν ερχόσουν νωρίτερα..», «ευτυχώς που δεν ήρθες αργότερα..». Και κατάλαβα ότι για μένα το έλεγαν. Και τότε δάκρυσα, μου κόπηκαν τα γόνατα.
Τα παιδιά μου είναι μικρά, ψέλλισα. Θα πεθάνω? Σκέφτηκα. Είναι νωρίς, είμαι νέα ακόμη.
Σοκ. Δεν μπορεί. Κι όμως ..μπορεί. Και είναι αλήθεια».
Όταν πλησιάζει η επέτειος της διάγνωσής σας, πώς βιώνετε εκείνη την ημέρα;
«Τέλη Οκτώβρη ήταν, σαν και τώρα. 13 χρόνια μετά. Και είμαι ακόμη εδώ. Κάθε μέρα σκέφτομαι εκείνη την περίοδο. Αυτές τις μέρες λίγο περισσότερο, η αλήθεια είναι. Θυμάμαι και τις καλές και τις κακές στιγμές.
Τις χημειοθεραπείες, τις εξετάσεις, το άγχος, την αγωνία αν θα υπάρχει αύριο. Υπήρχε γέλιο, δάκρυ και πάνω από όλα ελπίδα. Τα γιορτάζω τα δεύτερα γενέθλιά μου. Ίσως όχι με γλέντια και τούρτες, αλλά πιο ήσυχα μόνο εγώ και οι σκέψεις μου».
Θα συμπληρώσετε την φράση: «Μετά τον καρκίνο η ζωή είναι..»
«Μετά τον καρκίνο η ζωή σίγουρα δεν είναι ίδια. Και δεν είναι πάντα εύκολη. Υπάρχουν δύσκολες στιγμές, φόβοι και αναμνήσεις που επιστρέφουν .
Αλλά υπάρχει και δύναμη και ευγνωμοσύνη. Κάθε μέρα είναι μια μικρή νίκη, μια υπενθύμιση πως η ζωή, με όλα της, αξίζει.»
Κατερίνα
«Μετά τον καρκίνο του μαστού η ζωή είναι πιο ουσιαστική»
Πώς φτάσατε στην διάγνωση;
«Ήμουν πάντα μια γυναικά που έκανε πρόληψη, ποτέ δεν καθυστερούσα τον έλεγχο μου. Είχα ήδη ξεκινήσει από τα 40 να κάνω μαστογραφία και υπέρηχο, όμως δεν έδειχνα τις εξετάσεις μου σε ειδικό χειρουργό μαστού. Κι αυτό ήταν το λάθος μου.
Εκεί που νόμιζα ότι τα έκανα σωστά! Όμως ψηλάφισα κάτι 4 μήνες μετά την "καθαρή" μαστογραφία και απευθύνθηκα αμέσως σε ειδικό. Όλα έγιναν σε μια εβδομάδα. Στην πραγματικότητα το νέο της διάγνωσης ήρθε λίγο πριν τη χειρουργική επέμβαση.
Ο γιατρός μού μετέφερε το νέο της βιοψίας και μπήκα στο χειρουργείο παρέα με τη λέξη κακοήθεια.
Ένιωσα παγωμένη, σφιγμένη».
Όταν πλησιάζει η επέτειος της διάγνωσής σας, πώς βιώνετε εκείνη την ημέρα;
«Τώρα πια, μετά από 15 χρόνια, νιώθω μια βαθιά ευγνωμοσύνη, όσο παράδοξο κι αν ακούγεται αυτό, γιατί από εκείνη την μέρα ζω αληθινά και ουσιαστικά».
«Μετά τον καρκίνο του μαστού η ζωή είναι πιο ουσιαστική».
Γιάννα
«Η ζωή είναι ένα δώρο που το εκτιμάς αλλιώς»
«Κατά τη διάρκεια του ετήσιου προληπτικού ελέγχου, ανέφερα στον γιατρό μου ότι είχα παρατηρήσει μια μικρή σκλήρυνση στο στήθος μου.
Μου συνέστησε να κάνω μαστογραφία και εκεί φάνηκε αυτό που καμία γυναίκα δεν θέλει να ακούσει: καρκίνος του μαστού.
Ήταν μια δύσκολη στιγμή, αλλά και η αρχή μιας πορείας που με δίδαξε πολλά για τη δύναμη, την πρόληψη και την αξία του να φροντίζουμε τον εαυτό μας».
Πώς θυμάστε την ημέρα που λάβατε τη διάγνωση;
«Ήταν μια μέρα σαν όλες τις άλλες. Ετοιμαζόμουν για ένα ταξίδι και πέρασα βιαστικά να πάρω τα αποτελέσματα της μαστογραφίας, χωρίς καμία ανησυχία. Όμως, μόλις είπα το όνομά μου στην υποδοχή, ένιωσα κάτι να αλλάζει.
Στα βλέμματα των ανθρώπων υπήρχε μια σιωπηλή σοβαρότητα, σαν να ήθελαν να μου πουν κάτι που δεν ήξεραν πώς να το πουν.
Λίγο μετά, ο ακτινολόγος με κάλεσε για έναν επιπλέον υπέρηχο - «για να είναι σίγουρος», όπως είπε. Και εκεί, μέσα σε λίγα λεπτά, άκουσα τη διάγνωση που κανείς δεν θα ήθελε να έχει».
«Αν έπρεπε να περιγράψω εκείνη τη στιγμή με μία λέξη, θα έλεγα ότι “πάγωσα”. Πάγωσα από τον φόβο μου. Σχεδόν δεν μπορούσα να μιλήσω.
Ήταν η στιγμή που ο χρόνος σταμάτησε προσπαθώντας να συνειδητοποιήσω τι συμβαίνει - η δική μου “ώρα μηδέν”».
«Προσπαθώ να μην τη σκέφτομαι εκείνη την ημέρα, όμως πάντα κάτι μέσα μου τη θυμάται.
Συνήθως νιώθω μια ανεξήγητη θλίψη - κι έπειτα θυμάμαι ότι είναι η επέτειος. Είναι μια ημερομηνία που, όσο κι αν δεν θέλω να της δίνω χώρο, φέρνει μαζί της μια βαθιά αίσθηση ευγνωμοσύνης.
Ευγνωμοσύνη που είμαι ακόμα εδώ, υγιής και παρούσα στη ζωή μου. Την αντιμετωπίζω ως μια στιγμή περισυλλογής, μια ευκαιρία να συνειδητοποιήσω πόσο έχω αλλάξει και πόσο μακριά έχω φτάσει από τότε».
«Μετά τον καρκίνο του μαστού η ζωή είναι ένα δώρο που το εκτιμάς αλλιώς, με περισσότερη ευγνωμοσύνη, φροντίδα και αγάπη.»
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
