Λίγους μήνες πριν, η Μαρία Μαρώλια, άρχισε να αντικρίζει έξω από το σπίτι της αγέλες αδέσποτων αλόγων. Άλογα αποστεωμένα, υποσιτισμένα, τραυματισμένα, σε άθλια κατάσταση. Δεν πέρασε πολύς καιρός όταν έμαθε πως όλη η ιστορία ξεκίνησε από έναν συλλέκτη στον Υμηττό, που, πριν από χρόνια, είχε πάρει 4 άλογα τα οποία είχε αφήσει ελεύθερα.
Με το πέρασμα του καιρού, τα άλογα αναπαράγονταν και πολλαπλασιάζονταν, με αποτέλεσμα να φτάσουν κοντά στα 100. Η κατάσταση ξέφυγε εκτός ελέγχου, καθώς από ένα σημείο και μετά, ο ίδιος αδυνατούσε να τα διαχειριστεί και να τα ταΐσει όλα, με αποτέλεσμα να τα αφήσει παραμελημένα. Η ανάγκη τους να βρουν τροφή και νερό για να επιβιώσουν, τα ωθούσε να κατεβαίνουν στην λεωφόρο Κορωπίου, μέσα σε κατοικημένες περιοχές. Έβγαιναν στους δρόμους ανεξέλεγκτα και εξαθλιωμένα, προσπαθώντας να εντοπίσουν κάτι να φάνε, θέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή τους αλλά και τους διερχόμενους οδηγούς.
Κάπως έτσι, τον Σεπτεμβρίο του 2023, η Μαρία με δύο ακόμη εθελόντριες, ίδρυσαν το Help Horses, για να διασώσουν αυτά τα πλάσματα, τα οποία μέχρι τότε ζούσαν παρατημένα στις παρυφές του Υμηττού, στην περιοχή Ραψανά. Και μπορεί η ιδέα της ελευθερίας τους να ακούγεται ιδανική, όμως ήταν συνυφασμένη με την επιβίωση σε ακατάλληλες συνθήκες χωρίς νερό, τροφή και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.
«Μετά από 17 μήνες που πρωτοσυνάντησα αυτά τα άλογα να περιφέρονται σε άθλια κατάσταση, σαν αδέσποτα, τρομερά πεινασμένα και διψασμένα, σίγουρα έχουμε καταφέρει πάρα πολλά. Το πιο βασικό είναι ότι τα άλογα του Υμηττού πλέον δεν λιμοκτονούν, πλέον δεν διψούν και ο μισός πληθυσμός είναι πλέον ασφαλής», λέει η Μαρία μιλώντας στο Reader.
Στο κτήμα της οργάνωσης στο Κορωπί, επικρατεί αναταρραχή. Το προηγούμενο βράδυ, ένα κομμάτι της περίφραξης έπεσε, και 35 άλογα βγήκαν έξω στους δρόμους. Μόλις είχαν καταφέρει να τα μαζέψουν, ενώ μερικοί εθελοντές προσπαθούσαν να αντικαταστήσουν το χαλασμένο φράχτη. Την ίδια ώρα, η ιππίατρος ετοιμαζόταν να κάνει στείρωση σε ένα αλογάκι. Μόλις περνάω την περίφραξη, ξαφνικά βρίσκομαι ανάμεσα σε δεκάδες άλογα. Όλα τους μοιάζουν ήρεμα και γαλήνια και η παρουσία μου δεν φαίνεται να τα ταράζει.
Ο Γιώργος Σπανάκος- Διαμαντής, ένας από τους βασικούς εθελοντές της οργάνωσης, πηγαινοέρχεται και κάνει διάφορες δουλειές. Με ξεναγεί στο κτήμα και με φέρνει σε επαφή με τα άλογα. Πρώτα κατευθυνόμαστε στη Νιόβη. «Είναι η αγαπημένη μου», μου λέει ο Γιώργος. Πράγματι, την κοιτάζω από κοντά. Έχει γκρίζο τρίχωμα, πλούσια μαύρη χαίτη με λευκές ανταύγιες και σταχτί μούρη. Στέκει μόνη, λίγο πιο μακριά από τα υπόλοιπα.
«Έχω ιδιαιτερο δέσιμο με τη Νιόβη. Δυστυχώς έχει τύχει να χάσει και ένα μικρό στη γέννα. Πιστεύουμε ότι της έχει μείνει, ότι έχει μια καταθλιψούλα γιατί είναι και πιο μοναχική».
« Ένα στιγμιότυπο που θα θυμάμαι είναι όταν είχε γεννήσει ένα άλογο και έπρεπε να τραβήξω τον αμνιακό σάκο από μέσα του γιατί κρεμόταν και σερνόταν κάτω. Και μετά έμαθα και στο μικρό του να θηλάζει. Προφανώς όλο αυτό είναι πολύ αγχωτικό για εμένα, γιατί πριν έρθω εδώ, δεν είχα ιδέα από άλογα. Όμως αναγκάζεσαι να μάθεις και αυτό είναι κάτι χρήσιμο. Το ίδιο συμβαίνει με τα φάρμακα και τις δοσολογίες. Φυσικά έχουμε και εθελόντρια που είναι ιππίατρος και κάνει τις στειρώσεις», λέει ο Γιώργος.
Χαμογελά στη Νιόβη και της χαϊδεύει τη χαίτη. Έπειτα εκείνη με κοιτάζει, και μετά από μερικά δευτερόλεπτα, πλησιάζει κοντά μου για να τη χαϊδέψω και εγώ. Μοιάζει εξοικειωμένη με την ανθρώπινη παρουσία. Όταν μας βλέπουν τα υπόλοιπα, έρχονται ολοένα και πιο κοντά, ψάχνοντας για χάδια.
Όπως επισημαίνει ο Γιώργος, «αυτά τα άλογα τώρα είναι πολύ εξοικειωμένα με τους ανθρώπους γιατί έρχονται κάθε μέρα σε επαφή με εθελοντές, τα χαϊδεύουν, ασχολούνται όσο μπορούν. Οπότε δένονται μαζί τους. Έρχονται και σου κάνουν κεφαλιές από πίσω για να τα χαϊδέψεις, σου μασουλάνε το μπουφάν, τα ρούχα, σου παίρνουν το κινητό από την τσέπη, σου τρώνε τα μαλλιά, σε γλείφουν. Ειδικά τα μικρότερα είναι πιο ζωηρά. Υπάρχει ποικιλία σε συμπεριφορές, έχουν και αυτά το χαρακτήρα τους».
Τα παρατηρώ. Άλλα είναι ολόλευκα, άλλα καφετιά και άλλα γκρίζα και μαύρα, με βούλες και ιδιαίτερους χρωματισμούς. Από κοντά προκαλούν δέος. «Επίσης είναι πάρα πολύ ευαίσθητα και εύθραυστα ζώα. Δεν το περιμένεις, αλλά είναι ευαίσθητα στους θορύβους, στις απότομες κινήσεις, στους τραυματισμούς, στους κολικούς, στα πάντα. Θέλουν πολλή προσοχή και φροντίδα. Αλλά είναι πανέμορφα», εξηγεί ο ίδιος.
Πλέον, στο κτήμα βρίσκονται 75 άλογα, άλλα 18-20 είναι ακόμη στα παλιά ορνιθοτροφεία. Τα άλογα επιβιώνουν μόνο από την αλληλεγγύη του κόσμου, αφού τα λεφτά προέρχονται κυρίως από δωρεές εθελοντών.
Το μόνο που καλύπτει το κράτος, είναι τα λεφτά για στειρώσεις, όμως με την γραφειοκρατία που υπάρχει, επιστρέφονται μετά από πολλούς μήνες και κάθε στείρωση κοστίζει 650 ευρώ. «Τα μεγαλύτερα άλογα έχουν στειρωθεί από εμάς. Όσες γέννες έχουν γίνει τελευταία ήταν επειδή οι φοράδες είχαν μείνει έγκυες όσο ήταν ελεύθερες. Τώρα πλέον με τις στειρώσεις προσπαθούμε σιγά-σιγά να το περιορίσουμε».
Και μπορεί να έχουν γίνει διάφορες επισκέψεις φορέων, αλλά δεν υπάρχει ουσιαστική βοήθεια. Η μοναδική βοήθεια που δέχονται είναι από τον δήμο Κορωπίου που τους γεμίζει με νερό τις δεξαμενές που είναι πάνω στα παλιά ορνιθοτροφεία. Και πάλι, υπάρχουν πολλές ελλείψεις.
«Κάνουμε υπεράνθρωπες προσπάθειες για να μην έχουμε και φέτος αναπαραγωγές, αλλά δεν έχουμε την στήριξη που χρειαζόμαστε, όπως δεν την είχαμε και τους προηγούμενους μήνες που παρακαλούσαμε τους αρμόδιους να μας βοηθήσουν ώστε να γίνουν οι απαραίτητες κατασκευές. Παρόλο που η Περιφέρεια Αττικής είχε κάνει λόγο για κονδύλι τροφών από τον Ιούλιο του ‘24, η Help Horses Ymittos δεν είχε λάβει μέχρι πρότεινος ούτε μία μπάλα χόρτου!», επισημαίνει από την πλευρά της η Μαρία. Μόλις την προηγούμενη εβδομάδα μια εταιρεία μέσω του Γεωπονικού Πανεπιστημίου έκανε δωρεά και μας έστειλε ένα φορτηγό με 370 μπάλες χόρτου, με την Περιφέρεια να λειτουργεί ως μεσάζοντας. Βέβαια αυτό είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό.
«Τις ημέρες που βρέχει και έχει κρύο, δεν χωράνε όλα τα άλογα μέσα στα καταφύγια. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τα νεογέννητα να μένουν έξω στο κρύο, να παγώνουν, να αρρωσταίνουν.. Και εμείς τρέχαμε να τα σκουπίζουμε με πετσέτες, προσπαθούσαμε να τα ζεστάνουμε, τους πήραμε αδιάβροχα για σκυλιά, παλεύαμε να βάλουμε μια τέντα για να πηγαίνουν από κάτω αλλά δεν γινόταν γιατί φυσούσε τρομερά. Γενικά υπάρχουν πολλές ελλείψεις και είναι πάρα πολλά τα άλογα για το χώρο αυτόν», προσθέτει ο Γιώργος.
Τους τελευταίους τέσσερις μήνες τα πρωινά τον βρίσκουν στο κτήμα, κοντά στα άλογα, αφού η κανονική του δουλειά είναι απογευματινή. Έμαθε για την ύπαρξη των αλόγων μέσω μιας φίλης και αποφάσισε να τα επισκεφθεί. Έκτοτε, προσφέθηκε να κάνει εκείνος την πρωινή βάρδια.
Έχει ιδιαίτερη σχέση με τα ζώα και αυτό είναι εμφανές. «Γενικά όλη μου τη ζωή λάτρευα τα ζώα. Μικρός ήθελα να γίνω κτηνίατρος, μετά βιολόγος. Και πάντα ήθελα να δουλέψω με ζώα γιατί με βοηθάνε και ψυχικά. Μπορεί να είναι κουραστικό, αλλά σε αποζημιώνει τόσο πολύ να νιώθεις ότι προσφέρεις και κάνεις κάτι χρήσιμο σε αυτό τον κόσμο. Και να ζεις μαζί τους ακόμα και 5 ώρες την ημέρα και να τα παρατηρείς, σε γεμίζει πάρα πολύ».
Όπως μου λέει, εθελοντικά μπορεί να βοηθήσει ο καθένας ανεξάρτητα αν έχει επαφή με άλογα. «Δεν είχα σχέση με τα άλογα, όμως η αλήθεια είναι ότι ήθελα άλογα από μικρός. Όταν ήμουν στο γυμνάσιο, βρήκα στη χρυσή ευκαιρία αγγελία ότι χαρίζεται ένα πουλάρι. Πήρα τηλέφωνο χωρίς να το πω στους γονείς μου, σκεπτόμενος ότι μπορώ να έχω αλογάκι στον κήπο της πολυκατοικίας, στο Πολύδροσο Αμαρουσίου. Ευτυχώς ο κύριος που το σήκωσε κατάλαβε ότι ήμουν παιδάκι και μου είπε ότι το έχουν δώσει ήδη. Έτσι δεν πήρα ποτέ το άλογο, αλλά σήμερα έχω 50 να ασχολούμαι» (γέλια).
Αναρωτήθηκα εάν έχουν απευθυνθεί σε φιλοζωικές, ωστόσο όπως με ενημέρωσε, κανένας από τις οργανώσεις αυτές δεν ήταν διατεθειμένος να αναλάβει τα άλογα. Η ανάγκη για εθελοντές είναι τεράστια. «Μπορεί στο γκρουπ που έχουμε να υπάρχουν 250 εθελοντές, αλλά έρχονται πολύ λίγοι. Την ημέρα που είχε κακοκαιρία, ήμασταν δύο συνολικά για το κτήμα και τα ορνιθοτροφία, ενώ χρειάζονται τουλάχιστον έξι. Ευτυχώς ήταν ένας εθελοντής ο οποίος δεν πήγε απλά στη δουλειά του και ήρθε να βοηθήσει», λέει ο Γιώργος.
Υπάρχει ακόμα και δυνατότητα υιοθεσίας αλόγων. Όμως και σε αυτή την περίπτωση, επειδή είναι αρκετά καχύποπτοι, θα μιλήσουν με τον ενδιαφερόμενο, θα επισκεφθούν και θα τσεκάρουν το χώρο που θα βρίσκεται το άλογο, θα προσπαθήσουν να βεβαιωθούν ότι θα ζήσει καλά και δε θα είναι παραμελημένο.
Όπως αναφέρει η Μαρία, «το να προσπαθείς να διασώσεις πάνω από 90 άλογα τα οποία βρέθηκαν ανεπιτήρητα και σε τραγική κατάσταση μέσα στην Αττική, στις παρυφές του Υμηττού, δεν είναι εύκολο. Ακόμα και σήμερα δεν ξέρουμε αν θα τα καταφέρουμε για όλα τα άλογα. Ήδη καταφέραμε να κάνουμε όσα δεν είχε καταφέρει κανείς επί σειρα ετών παρόλο που γνώριζαν το πρόβλημα».
«Διότι δυστυχώς αυτό που συνέβαινε στις παρυφές του Υμηττού με τα άλογα ήταν γνωστό σε φιλοζωικά σωματεία και αρμόδιους φορείς τουλάχιστον απο το 2021. Ένα έγκλημα εις βάρος των αλόγων για το οποίο σιωπούσαν, άφηναν τα άλογα να πεθαίνουν πεινασμένα και διψασμένα. Αντί να γίνονται θετικές παρεμβάσεις, τον Οκτώβριο του ‘23 έγινε τροποποίηση έτσι ώστε οι περιφέρειες να απαλλάσσονται από την ευθύνη των ανεπιτήρητων ιπποειδών, μετά τις επιστολές που είχαμε στείλει στους αρμόδιους».
«Θέλω να ευχαριστήσω θερμά τον κόσμο και τους υποστηρικτές της προσπάθειάς μας διότι δίχως τη βοήθεια τους δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε όσα κάνουμε καθημερινά γι αυτές τις ψυχές. Ελπίζουμε μελλοντικά να έχουμε τις χορηγίες που αξίζει μία τόσο μεγάλη δράση. Θα κλείσω λέγοντας πως πρέπει να βρεθεί μία ουσιαστική λύση για τα ιπποειδή στην Ελλάδα αλλά και να υπάρξει επιτέλους ένα σωστό νομοθετικό πλαίσιο. Ελπίζουμε στη στήριξη των ανθρώπων για να συνεχίσουμε αυτή την τιτάνια προσπάθεια», υπογραμμίζει η Μαρία.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
