Ένα ηλιόλουστο πρωινό με βρίσκει στο Φάληρο. Όταν φτάνω έξω από την πολυκατοικία στην οδό Δημοκρατίας, κοντοστέκομαι για να εντοπίσω την είσοδο. Στο πλάι, υπάρχουν κάποια σκαλιά, τα οποία οδηγούν σε μια πόρτα που είναι “ντυμένη” από πάνω μέχρι κάτω με τη φιγούρα του Sonic. Μπορεί κάπως να σε προδιαθέτει για αυτό που θα συναντήσεις στα ενδόμυχα.
Όταν αυτή η πόρτα ανοίγει, νιώθεις σαν να μπαίνεις σε μια χρονοκάψουλα και να μεταφέρεσαι πίσω στα 2000's. Με ένα ανοιγόκλεισμα των βλεφάρων είσαι ξανά στην παιδική σου ηλικία, ένα καλοκαίρι σε μια καφετέρια ή σε ένα παιχνιδάδικο, με τις τεράστιες, εντυπωσιακές κονσόλες, ψάχνοντας ένα ακόμα κέρμα για να συνεχίσεις να παίζεις με τις ώρες μαζί με τους φίλους σου.
Ένας χώρος μακρόστενος με μπλε ελεκτρίκ χρώματα στους τοίχους, που έχει στα σπλάχνα του 105 διαφορετικά παιχνίδια που προέρχονται από το 1972 μέχρι το 2002, κονσόλες τοποθετημένες με χρονολογική σειρά, η μία δίπλα στην άλλη, που σε μεταφέρουν νοητά σε μια άλλη εποχή νοσταλγίας. Pacman, Tetris, Tekken, Pong, Virtua Striker, Ποδοσφαιράκι, Star Wars, και δεκάδες ακόμη παιχνίδια στέκουν επιβλητικά στη σειρά, φωτίζονται από τεράστια neon και κουβαλούν μια ιστορία πολλών χρόνων.
Eπαναφέρουν όλες αυτές τις αναμνήσεις που ήταν καταχωνιασμένες κάπου στο μυαλό και τις ζωντανεύουν ξανά με τους ήχους, τις εικόνες, τις αγαπημένες σου παιδικές φιγούρες που παίρνουν υπόσταση στις οθόνες. Παιχνίδια ιστορικά, κάποια από αυτά συλλεκτικά, αναβιώνουν σε αυτό το χώρο που πια έχει αποκτήσει διαφορετική υπόσταση κόντρα στη ραγδαία εξέλιξη της τεχνολογίας που έχει κατακλύσει τις ζωές μας.
Το όνομα αυτού: Greek Arcade Museum. Ο Ηλίας Τσινταβής, ένας 48χρονος δικηγόρος και συλλέκτης ηλεκτρονικών παιχνιδιών, είναι ο υπεύθυνος και η ψυχή πίσω από αυτό το εγχείρημα. Όλη η ιστορία ξεκίνησε όταν βρέθηκαν στην κατοχή του καμιά τριανταριά ηλεκτρονικά, μέσω ενός φίλου του που δεν τα ήθελε πια και, κάπως έτσι, αναγκάστηκε να βρει ένα χώρο για να τα στεγάσει, ώστε να πηγαίνει να παίζει ο ίδιος.
Ανέκαθεν είχε πάθος με τα ηλεκτρονικά παιχνίδια, από όταν ήταν μικρό παιδί. Αυτό φαίνεται από τον τρόπο που μιλά για αυτά, από τις γνώσεις που έχει κατακτήσει για την ιστορία και τη σημασία τους, ακόμα και από την έντονη κινησιολογία του, όταν αφηγείται τις ιστορίες που τα συνοδεύουν. Από το 2002 είχε ήδη ξεκινήσει να συλλέγει ηλεκτρονικά, ενώ νωρίτερα είχε ξεκινήσει να κατασκευάζει για εκείνον, να διαβάζει και να ασχολείται για ώρες.
«Έτσι ξεκίνησε. Φέραμε εδώ τα μηχανήματα και, μια πρώτη ιδέα ήταν να ψάξουμε να βρούμε μερικά ηλεκτρονικά που είναι πιο γνωστά, αγαπημένα, με μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία. Όταν αρχίσαμε να έχουμε κάποια στην κατοχή μας, όλο αυτό εδώ άρχισε να γεμίζει, να ομορφαίνει, να αποκτά άλλη ζωή. Και εκεί γεννιέται η ιδέα και τον Απρίλιο του 2024, δημιουργείται το Μουσείο», λέει ο Ηλίας μιλώντας στο Reader. Μετά από πολύ προσωπικό κόπο, άπειρες εργατοώρες, γιγαντιαία προσπάθεια να χωρέσει χρονικά μεταξύ δουλειάς και οικογένειας, ο Ηλίας μαζί με τον πεθερό του έστησαν σιγά-σιγά το Μουσείο.
Ξεκινά να μου κάνει ξενάγηση στοΝ χώρο. Μέσα σε μια από τις τζαμαρίες βρίσκεται η πρώτη και η δεύτερη κονσόλα που φτιάχτηκαν στην ιστορία -του 1971 και 1974 αντίστοιχα. «Έχουμε και δύο ηλεκτρονικά που είναι επίσης συλλεκτικά», μου λέει και με καθοδηγεί μπροστά από ένα λευκό μηχάνημα. «Αυτό εδώ το Holosseum είναι ένα από τα 8 που υπάρχουν σε ολόκληρο τον κόσμο. Είναι ένα πολύ ιδιαίτερο παιχνίδι όπου η οθόνη του είναι μια τηλεόραση μέσω της οποίας βλέπεις μια ολογραφική προβολή, δηλαδή βλέπεις την εικόνα κυριολεκτικά στον αέρα. Δεν έχει τιμή γιατί δεν πουλιέται κανένα από τα 8 ούτε μπορώ να φανταστώ γιατί κάποιος από τους συλλέκτες θα ήθελε να το πουλήσει».
Στην Ελλάδα δεν υπάρχουν πολλοί συλλέκτες παιχνιδιών. «Είναι λίγοι. Μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού», εξηγεί ο Ηλίας. «Εμπλουτίζω τη συλλογή μου με μηχανήματα που μπορεί να βρω σε παλιές αποθήκες, που τα έχουν παρατήσει εδώ και χρόνια και έχουν καταστραφεί. Όλα τα αγαπημένα μου που έπαιζα μικρός, έχω καταφέρει να τα αποκτήσω - το Double Dragon ήταν το Shinobi, Virtua Striker, το Tekken».
Ωστόσο, «πρέπει να τα πάρω, να τα επισκευάσω και να τα σουλουπώσω για να δουλέψουν. Η επισκευή είναι κάτι πολύ δύσκολο και χρονοβόρο. Όταν ξεκινά η αναβίωσή τους, ονομάζονται projects διότι δεν ξέρεις αν θα φτιαχτούν ή αν θα βρεθούν τα ανταλλακτικά και οι πλακέτες που χρειάζεται. Μπορεί να περιμένεις και ενάμιση χρόνο για κάποιο component που σου λείπει. Οπότε είναι αβέβαιο το αποτέλεσμα. Και ορισμένα δεν επισκευάζονται γιατί μπορεί η πλακέτα να έχει σαπίσει και να έχει καταστραφεί σε βαθμό μη αναστρέψιμο», σημειώνει.
Στα ηλεκτρονικά υπάρχει το εξής παράδοξο. Για να είναι κάτι σπάνιο, σημαίνει ότι δεν ήταν πολύ καλό, οπότε δεν είχαν βγει πολλά κομμάτια. Αν ήταν καλό, δεν είναι σπάνιο. Βέβαια τα σπάνια εξακολουθούν να είναι ακριβά. Με οδηγεί μπροστά από ένα αρκετά σπάνιο κομμάτι, το Pong του 1972, το οποίο είναι το δεύτερο ηλεκτρονικό στην ιστορία και το πρώτο που έφτιαξε ποτέ η Atari.
«Το Μουσείο είναι διαδραστικό», αναφέρει ο Ηλίας. «Το αφήγημά μας είναι πως το Μουσείο αυτό είναι ένα υπέροχο μέσο για να μπορέσει κάποιος να ζήσει την εξέλιξη της τεχνολογίας βιωματικά. Από ένα σημείο και μετά έχω τοποθετήσει με χρονολογική σειρά τις κονσόλες οπότε μπορείς να δεις μπροστά σου ότι χρόνο με χρόνο το παιχνίδι αλλάζει, εξελίσσεται, γίνεται ευκρινές, γρήγορο, πολύπλοκο, με καλύτερα χρώματα. Οπότε βλέπεις πως εξελίσσεται η τεχνολογία μέχρι ένα σημείο, αλλά παράλληλα έχεις την ευκαιρία να παίξεις πάνω στο μηχάνημα».
Αναλογίζομαι πώς τόσο σπάνια και συλλεκτικά μηχανήματα αφήνονται στη διάθεση του κόσμου για να παίζει. Όμως, όπως λέει ο Ηλίας, δεν είναι κάτι που τον ανησυχεί. «Τα μηχανήματα αυτά ήταν φτιαγμένα για να παίζουν σε καφετέριες, malls, παιχνιδάδικα, άρα είναι ανθεκτικά και κατασκευασμένα για σκληρή επαγγελματική χρήση. Αυτό σημαίνει ότι μπορώ να δώσω σε κάποιον τη δυνατότητα να τα βιώσει. Αντίθετα, στις κονσόλες δεν μπορώ, γιατί είναι φτιαγμένες για να παίζει ένα παιδί στο σπίτι, οπότε θα καταστραφούν».
Είναι ένας κόσμος διαφορετικός από τα αναμενόμενα. Σε μια εποχή απομόνωσης και αποχαύνωσης, που τα παιδιά βρίσκονται συνεχώς κολλημένα πάνω από μια μικρή οθόνη ενός tablet ή ενός υπολογιστή, με τα ακουστικά τους και τσατάρουν, αυτό το μουσείο δίνει τη δυνατότητα να αναβιώνουν κάτι μοναδικό, σε μεγάλα μηχανήματα και να έχουν αλληλεπίδραση με τους φίλους τους δια ζώσης την ώρα του παιχνιδιού.
Ο Ηλίας φέρνει στον νου τις εποχές που έπαιζε και αυτός σε κονσόλες. «Αυτό που ζήσαμε εμείς σαν παιδιά δεν συγκρίνεται. Το 1987 που ήμουν 10 χρονών και ξεκίνησα να πηγαίνω στα παιχνιδάδικα με τους φίλους μου, μοιραζόμασταν τα κέρματα για να κάτσουμε να παίξουμε στις κονσόλες, καθόμασταν εναλλάξ, είχε πικάρισμα είχε πλάκα, είχε κοινωνικοποίηση, ήταν αλλιώς. Τώρα τα παιδιά είναι σπίτι απομονωμένα».
Ένα τέτοιο μουσείο υπάρχει σε πολλές μεγάλες της Ευρώπης και της Αμερικής, άρα παγκοσμίως υπάρχει αυτή η ανάγκη να μάθει ο κόσμος για την τεχνολογική εξέλιξη. Οι άνθρωποι που τώρα είναι 20 χρονών, γεννημένοι σε μια τεχνολογία φοβερά εξελιγμένη με τεχνητή νοημοσύνη με πράγματα μοναδικά, δεν γίνεται να μην ξέρουν πως φτάσαμε μέχρι εδώ, δεν γίνεται να υπάρχει αυτό το κενό στη γνώση. Και μπορεί να υπήρχαν κάποιες αξιόλογες πρωτοβουλίες όπως το Μουσείο Πληροφορικής, αλλά στο κομμάτι των video games και των Arcade, το μουσείο αυτό είναι κάτι ξεχωριστό.
Όπως εξομολογείται ο Ηλίας, η άδεια του μουσείου ήταν σχεδόν αδύνατη και ήταν από τις πιο δύσκολες υποθέσεις που έπρεπε να χειριστεί στην 25ετή πορεία του ως δικηγόρος, αφού δεν είχε προβλεφθεί νομοθετικά κάτι τέτοιο, εξαιτίας των υποθέσεων παράνομου τζόγου που είχαν ως αποτέλεσμα να απαγορευτούν όλα τα ηλεκτρονικά στην Ελλάδα. «Η αλήθεια είναι ότι συναντήσαμε την καλύτερη πτυχή του ελληνικού κράτους σε όλα τα επίπεδα. Και στην Επιτροπή Παιχνίων και στα Υπουργεία Ψηφιακής Διακυβέρνησης και Παιδείας υπήρχε κατανόηση».
Από εδώ και πέρα, στοχεύει να κάνει κάποιος αλλαγές στο χώρο, events για να δείξει τα παιχνίδια, παρουσιάσεις και να παράξει υλικό στο οποίο θα μπορεί κάποιος να προσφύγει για να διαβάσει, να μάθει αυτό που θα μάθαινε και κατά την επίσκεψη στο μουσείο, να μπορεί να το δει και online. Και φυσικά, επειδή υπάρχουν πολλές ακόμα κονσόλες που δεν χωράνε, να βρουν ένα μεγαλύτερο χώρο.
Ο Ηλίας είναι κατηγορηματικός πως όσα λεφτά και να του πρόσφερε κάποιος, ποτέ δε θα πούλαγε κάποιο από αυτά τα μηχανήματα. «Είναι κομμάτι μου. Θέλω πραγματικά αυτό να πάρει τη δική του ζωή, τη δική του ύπαρξη, να είναι εξάρτητο από εμένα, να έχει οικονομική του αυτοτέλεια, να καταφέρει να έχει μια ομάδα συντήρησης, μια ομάδα να διασφαλίσει ότι η ποιότητα του επισκέπτη θα είναι αυτή που αξίζει σε αυτό που μας έτυχε να διαφυλάξουμε». Γιατί του έτυχε να διαφυλάξει ένα κομμάτι ιστορίας.
*Το Greek Arcade Museum είναι ανοιχτό κάθε απόγευμα 18.00-22.00 και Σαββατοκύριακα 10.00 -22.00.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
