Ο Ζερόμ Καλούτα μιλά για τα παιδικά του χρόνια όπως μιλά κανείς για ένα παλιό φιλμ Super 8: Όχι με νοσταλγία που βαραίνει, αλλά με μια γλύκα σχεδόν αισθητηριακή. «Έχω αυτή την εικόνα», λέει, «σαν τα βίντατζ βίντεο με εκείνο το φίλτρο τύπου Los Angeles στο Instagram. Κάτι απαλό, κάτι ζεστό». Θυμάται τη γεύση του βουτύρου πάνω στο ψωμί - «ήταν αλλιώς τότε»- και τις δραχμές που έφταναν για περισσότερα απ’ όσα σήμερα θα φανταζόταν κανείς. Κυρίως, θυμάται μια αίσθηση ροής. «Υπήρχε μια ειρήνη», λέει απλά.
Δείτε τη συνέντευξή του εδώ:
Μεγάλωσε ως το μοναδικό μαύρο παιδί στο περιβάλλον του, αλλά η εμπειρία του δεν ταυτίζεται με την αφήγηση της μοναξιάς που συχνά περιμένουν οι άλλοι να ακούσουν. «Είχα πολλούς φίλους», λέει. Η κρίσιμη ερώτηση της παιδικής ηλικίας δεν ήταν το χρώμα του δέρματός του, αλλά αν ήξερε μπάλα — και σε ποια θέση έπαιζε. Αν οι θέσεις δεν “κόντραραν”, η φιλία ήταν δεδομένη. «Πέρασα πάρα πολύ ωραία. Πραγματικά ωραία». Μιλά με ευγνωμοσύνη για τις γειτονιές, τους συμμαθητές, τους δασκάλους, τη χρονική συγκυρία. «Τα παιδικά μου χρόνια ήταν διαμαντένια», λέει, χωρίς στόμφο.
Η τομή στη ζωή του έρχεται με την απώλεια της μητέρας του. «Όταν χάνεις την καλύτερη μητέρα του κόσμου, αλλάζουν τα πάντα». Η ενηλικίωση δεν είναι σταδιακή· είναι στιγμιαία και βίαιη. «Σε μια στιγμή μεγαλώνεις. Δεν είσαι πια παιδί». Χάνει τον άνθρωπό του, την «τσιρλίντερ» του — αυστηρή και υποστηρικτική ταυτόχρονα — και μαζί της ένα ολόκληρο σύμπαν. Κι όμως, η απώλεια αυτή γίνεται κίνητρο. «Ζήσαμε μια ζωή με δυσκολίες, αλλά είχε τη μαγεία να τις μετατρέπει σε κάτι άλλο».
Μεγαλωμένος αποκλειστικά από τη μητέρα του, ο Καλούτα δεν έχει συμβουλές προετοιμασίας για τη δύσκολη στιγμή της απώλειας. «Δεν υπάρχει τίποτα που να σε προετοιμάζει για τη στιγμή που χάνεις τον γονιό σου. Τίποτα». Επιμένει πως δεν θα ήταν ο άνθρωπος που είναι σήμερα αν δεν τον είχε μεγαλώσει εκείνη. «Αν με είχε μεγαλώσει ο μπαμπάς μου, ίσως να ήμουν κάποιος άλλος. Δεν ξέρω ποιος». Μιλά για τη συνθήκη του να μεγαλώνεις με μια γυναίκα ως άνδρας — για τη μάθηση της συνύπαρξης, για μια διαφορετική εκπαίδευση στην καθημερινότητα και στη συναισθηματική εγρήγορση.
Όταν η συζήτηση φτάνει στη Eurovision, ο τόνος του αλλάζει: γίνεται καθαρός, σχεδόν απολογιστικός. «Δεν ήταν μια σκατένια εμπειρία», λέει ξεκάθαρα. «Ήταν πολύτιμη». Από τη μία, η έκθεση: η μουσική, η παραγωγή, το υπερθέαμα. «Έβλεπα πράγματα και έτριβα τα μάτια μου». Το συγκρίνει με το This Is It του Μάικλ Τζάκσον — πρόβες που είναι ήδη η καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου. Από την άλλη, η συνειδητοποίηση της θέσης στην οποία βρέθηκαν. «Εγώ και ο Θανάσης ήμασταν σε ένα σημείο που πολλοί θα ήθελαν να είναι». Υψηλή τηλεθέαση, πολιτικό φορτίο, ήδη διαμορφωμένη επιτυχία. Μαζί με όλα αυτά, και το τίμημα. «Η κριτική είναι μέρος της δουλειάς μας», λέει, χωρίς άμυνα, αλλά έτοιμος να παίξει και καμία μπουνιά αν το πράγμα γίνει προσωπικό.
Η Επίδαυρος, αντίθετα, τον βρίσκει σχεδόν σιωπηλό από δέος. «Είναι από τις εμπειρίες που σε διαπερνάνε». Τη χαρακτηρίζει «Everest» — όχι μόνο ως επαγγελματικό ορόσημο, αλλά ως υπαρξιακό μέγεθος. Το να στέκεσαι ως «ένας κόκος θεάτρου» σε έναν χώρο όπου παίζεται θέατρο εδώ και δυόμισι χιλιάδες χρόνια είναι, όπως λέει, ταπεινωτικό και λυτρωτικό ταυτόχρονα. «Σκέφτεσαι: είμαι κι εγώ μέρος αυτού». Ευχαριστεί τον Γιάννη Κακλέα και την ομάδα, αλλά κυρίως μοιάζει να ευχαριστεί τη στιγμή την ίδια — για το συναίσθημα που του επέτρεψε να της δώσει.
Στον τρόπο που μιλά, γίνεται σαφές πως για τον Ζερόμ Καλούτα τα πράγματα δεν έχουν τόσο σημασία από μόνα τους, όσο από το συναίσθημα που επενδύεις μέσα τους. Και ίσως αυτό να είναι το νήμα που ενώνει όλα όσα αφηγείται: μια ζωή που, ακόμα και στις πιο δύσκολες στροφές της, βρίσκει τρόπο να μετατρέπεται σε κάτι άλλο. Κάτι πιο ανθρώπινο. Κάτι που αντέχει στον χρόνο.
_______
Άσπρο Μαύρο
Επί Κολωνώ, Ναυπλίου 12, 10444, Κολωνός
8 Φεβ - 25 Μαρ 2026
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
