Πρέπει να πω ότι, αν και γέννημα θρέμμα Δυτικών προαστίων, το Χαϊδάρι βρισκόταν πάντα στην περιφερειακή μου όραση, εκείνη η διασταύρωση που προσπερνούσα τα καλοκαίρια για να βγω Ασπρόπυργο, Ισθμό, και διακοπές στο χωριό.
Μαζί με το Reader όμως το γνωρίσαμε με το παραπάνω, με «ξεναγό» τον δήμαρχο Μιχάλη Σελέκο, σε κάτι λιγότερο από 24 Ώρες στην Πόλη του.
Παρασκηνιακά
Γνωρίσαμε τον κ. Σελέκο «στο πόδι», μετά από ακόμα μία συνάντηση στο γραφείο του. Πριν καθίσουμε να τα πούμε, μας υποχρέωσε σε γκοφρέτες, φερέρο και γλυκό κάστανο.
Το πρώτο πράγμα που προσέχεις στο Χαϊδάρι είναι η ανοιχτωσιά και το πράσινο, ένας δήμος που χαίρεσαι να περπατάς. Όσο χάνεσαι στα στενά, τόσο χάνεται η βαβούρα της λεωφόρου Αθηνών.
Χαζεύοντας μεταξύ γυρισμάτων, πιάνω τον δήμαρχο να κοντοστέκεται για να επιθεωρήσει κάποιο κράσπεδο ή παρτέρι που θέλει «συμμάζεμα». Ξέχασα να μετρήσω τις χαιρετούρες του με περαστικούς, που έκοβαν δρόμο για να πουν την καλημέρα τους, να δώσουν συγχαρητήρια, άλλοι με τα καθημερινά τους παράπονα.
Οι δημότες Χαϊδαρίου πάντως επέλεξαν τον κ. Σελέκο για μία δεύτερη θητεία, μετά την τετραετία 2014-2019.
Ένα παλάτι και μία εκκλησία
Πρώτη μας στάση το επονομαζόμενο «Παλατάκι», ένα ιστορικό οίκημα που έχει διαμορφωθεί στη συμβολή περιόδων, ρυθμών και ιδιοκτητών.
Λέγεται ότι είχε χτιστεί κατά παραγγελία της Βασίλισσας Αμαλίας, ησυχαστήριο για τον Όθωνα, ενώ άλλοι θεωρούν πως το χρησιμοποιούσε η Δούκισσα της Πλακεντίας, όταν «ξεστράτιζε» με τον λήσταρχο Νταβέλη.
Σύμφωνα με τον δήμο, μετά τα μέσα του 19ου αιώνα πέρασε στην ιδιοκτησία του Τήνιου τραπεζίτη Νικόλαου Νάζου, ο οποίος είχε φιλοξενήσει στον πύργο του μεγάλους Έλληνες ζωγράφους όπως ο Νικηφόρος Λύτρας και ο Νικόλαος Γύζης.
Πιο πάνω, προς Αγία Βαρβάρα, ακριβώς δίπλα στη λεωφόρο Αθηνών, χιλιάδες οδηγοί προσπερνούν κάθε μέρα τη βυζαντινή Μονή Δαφνίου, μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, χτισμένη πάνω σε προγενέστερο Απολλώνιο ιερό.
Το μαρτυρούν τα αρχιτεκτονικά στοιχεία που έχει αφομοιώσει ο κεντρικός ναός, και φυσικά οι ιωνικοί κίονες. Μου κάνει όμως εντύπωση πως μόνο ένας από αυτούς φαίνεται δοκιμασμένος στον χρόνο, οι υπόλοιποι είναι γύψινοι. Διαβάζοντας, μαθαίνω πως και αυτοί είχαν «διασωθεί» από τον Λόρδο Έλγιν και βρίσκονται κάπου στο Λονδίνο.
Μπλοκ 15
Λίγο πριν αποχαιρετηθούμε, κάναμε μία πιο στοχαστική επίσκεψη. Στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου, βρίσκεται ακόμα το κτίριο του Μπλοκ 15, ένα μαρτυρικό κτίριο που χρησίμευσε ως χώρος απομόνωσης και κρατητήριο μελλοθανάτων από το '40.
Επί Κατοχής είχε στηθεί εκεί το μαζικότερο στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Ελλάδα, ενώ στα χρόνια του Εμφύλιου σπαραγμού λειτουργούσε ως φυλακή. Από το Μπλοκ 15, είχαν περάσει οι 200 κομμουνιστές που εκτελέστηκαν στην Καισαριανή, μεταξύ χιλιάδων άλλων ψυχών.
Βλέπω το κτίριο φρεσκοβαμμένο. Ο κ. Σελέκος μας πληροφορεί ότι πράγματι, κάποιος κάποια στιγμή έκρινε αισθητικό να «σοβατιστεί» ένα από τα σημαντικότερα μνημεία της μοντέρνας ιστορίας.
Πριν γίνει η είδει ανάπλαση, μου λέει, στη γωνία της στέγης είχε φυτρώσει από πείσμα, μία μικρή ελιά.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
