Είσαι άτομο της Gen Z; Φυσικά και έχει χρειαστεί να αποδείξεις ότι δεν είσαι εθισμένος στο TikTok, ότι έχεις «κανονικά» χόμπι ή ακόμα ότι δεν ονειρεύεσαι να γίνεις influencer, ούτε είσαι «woke» επειδή δεν γελάς με ρατσιστικά αστεία. Αυτό είναι το μόνο «στερεότυπο» που μπορώ να υποστηρίξω μέχρι τέλους για τη γενιά μας.
Παρότι δεν συνηθίζουμε να γράφουμε σε α’ ενικό, αυτό το άρθρο αποτελεί εξαίρεση, καθώς βασίζεται στην προσωπική μου εμπειρία ως 22χρονη που, μπαίνοντας για πρώτη φορά στον χώρο της εργασίας, συναναστρέφεται καθημερινά ανθρώπους από διαφορετικές γενιές.
Νόμιζα πως όσο μεγάλωνα θα μειώνονταν οι -ίδιες κάθε φορά- άβολες συζητήσεις με θείες και θείους «που κάθονται με τη νεολαία» και προσπαθούν να φανούν «κουλ» στους συνομηλίκους τους, κάνοντας έως και προσβλητικές υποθέσεις για εσένα, αλλά όπως φαίνεται αυτό δεν σταματά μέχρι να βρεθεί η επόμενη γενιά «στόχος».
Αν είσαι Milennial ή Boomer και έχεις εκφράσει τέτοιου είδους απορίες σε κάποιον Gen Z συνάδελφο, σε κάποιον γνωστό ή άγνωστο, μην αναρωτηθείς μετά γιατί σε κοίταξε με το λεγόμενο «Gen Z stare» -μάλλον ήθελε να αντιδράσει χειρότερα.
Γενικά, όσοι έχουμε γεννηθεί από το 1997 μέχρι το 2010 και θεωρούμαστε Gen Z, θέλοντας και μη, συχνά ερχόμαστε αντιμέτωποι με πολλά στερεότυπα που έχουν χτιστεί γύρω μας, τα οποία τις περισσότερες φορές -για να μην είμαι απόλυτη- δεν αντικατοπτρίζουν την πραγματικότητα. Προσωπικά δηλώνω παθούσα και εύχομαι μόλις δημοσιευτεί αυτό το άρθρο να μου μιλούν ακόμα οι συνάδελφοι και οι θείοι μου...
Μήπως παραείμαστε «woke»;
Παρότι το beef μεταξύ γενεών το θεωρώ πολύ ξεπερασμένο, η αλήθεια είναι ότι είναι δύσκολο να μην έχεις βρεθεί έστω σε μια συζήτηση με millenial ή boomer που να μην σε έχει αντιμετωπίσει ως ένα «εξωτικό πουλί» και ως «παντογνώστη» της γενιάς σου.
Το στερεότυπο που προσωπικά έχω έρθει περισσότερο αντιμέτωπη είναι ότι είμαι «ευαίσθητη», ότι «δεν ξέρω τι πάει να πει χιούμορ». Ναι είμαι το άτομο που θα τσακωθεί σε οικογενειακό τραπέζι για ένα «αθώο» σεξιστικό ή ομοφοβικό αστειάκι.
Ξέρω ότι ανέκαθεν οι κοινωνικές ομάδες που έχουν βρεθεί στο περιθώριο, συχνά κατέφευγαν στον αυτοσαρκασμό, είτε ως ασπίδα είτε ως μηχανισμό άμυνας. Όμως αυτό προϋποθέτει κάτι βασικό: να ανήκεις ο ίδιος στην ομάδα που σαρκάζεις. Δεν γίνεται πλέον να θεωρείται αποδεκτό το αφήγημα όπου εγώ είμαι «η πολύ woke» και οι υπόλοιποι απλώς «οι χιουμορίστες».
Παραδέχομαι, πως όντως περιστασιακά η γενιά μου στην προσπάθεια της, να υπερασπιστεί όλα τα ανθρώπινα δικαιώματα, «χάνει κάπως την μπάλα» με την πολιτική ορθότητα. Συχνά εγκλωβίζεται σε επιμέρους ζητήματα και παραβλέπει το πραγματικό πρόβλημα. Όμως, τουλάχιστον, δεν μένει αμέτοχη.
Η πραγματικότητα είναι πως όλη αυτή η «ευαισθητοποίηση» δεν έχει προκύψει τυχαία. Έχοντας μεγαλώσει με free access στο τότε ανεξερεύνητο Ίντερνετ από πολύ μικρή ηλικία, εκτεθήκαμε σε διαφορετικές εμπειρίες, πραγματικότητες και πληροφορίες πολύ νωρίτερα από προηγούμενες γενιές.
Και κάπως έτσι, μας πέφτει βαρύ το «χιουμοράκι». Δεν σημαίνει ότι δεν είμαστε αστείοι, απλώς δεν γελάμε με τα ίδια πραγματα.
Έχουμε «εμμονή» με την ψυχική υγεία
Ένα ακόμη στερεότυπο που συναντώ συχνά είναι ότι η Gen Z έχει τάχα εμμονή με την ψυχική υγεία. Ότι μιλάμε διαρκώς για το άγχος, βάζουμε πολλά όρια, βλέπουμε τα πάντα ως τραύματα. Ότι «όλα πια είναι ψυχολογικά» και πως τελικά μεγαλοποιούμε καταστάσεις που παλιότερα θεωρούνταν φυσιολογικό να μην μιλάμε καν για αυτές.
Προσωπικά, έχω ακούσει περισσότερες φορές από όσες μπορώ να μετρήσω τη φράση «μην τα σκέφτεσαι τόσο» ή «έτσι είναι η ζωή». Ωστόσο, το να επικοινωνώ όσα με απασχολούν δεν τα κάνει μεγαλύτερα, αλλά λιγότερο βαριά.
Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι ότι η Gen Z μιλάει υπερβολικά για την ψυχική υγεία, αλλά ότι οι προηγούμενες γενιές έμαθαν να επιβιώνουν χωρίς να μιλούν γι’ αυτήν.
Όχι επειδή δεν είχαν ανησυχίες, αλλά επειδή δεν υπήρχε το κατάλληλο πλαίσιο. Γιατί όσα σήμερα ονομάζονται «υπερευαισθησία», στο παρελθόν αντιμετωπίζονταν ως αδυναμία ή ντροπή.
Άρα ίσως να μην ισχυεί ότι η γενιά μου υπεραναλύει, αλλά ότι για πρώτη φορά αντιδρά και αλλάζει ουσιαστικά - ή τουλάχιστον προσπαθεί- όσα την δυσαρεστεί.
Ακόμη και αν κατηγορούμαστε πως ασχολούμαστε συνεχώς με την ψυχική υγεία, ίσως αυτό να λέει λιγότερα για εμάς και περισσότερα για το πόσο καιρό αυτή η συζήτηση έλειπε.
Τα στερεότυπα για τη Gen Z συχνά περιγράφονται για εμάς, σπάνια όμως από εμάς. Γι’ αυτό και δεν σταθούμε μόνο στη δική μου εμπειρία. Στο βίντεο που ακολουθεί, ζητήσαμε από άτομα της Gen Z να μιλήσουν με τα δικά τους λόγια για τα στερεότυπα που έχουν βιώσει, τις άβολες υποθέσεις που έχουν δεχτεί από μεγαλύτερες γενιές και το κατά πόσο θεωρούν ότι αυτά ισχύουν για τους ίδιους.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
