Ο Χρήστος Σαντικάι δεν είναι από εκείνους που θα διεκδικήσουν χώρο με υπερβολές. Μιλάει με συγκροτημένες φράσεις, χωρίς καλλιτεχνικούς εντυπωσιασμούς. Ξέρει τι έχει κάνει, ξέρει τι δεν έκανε. Δεν φαίνεται να τον απασχολεί να τα εξηγήσει όλα – περισσότερο τον ενδιαφέρει να προχωρήσει.
«Ίσως να μην ξέρετε λεπτομέρειες για τη ζωή μου, γιατί προσπαθώ όσο μπορώ τα προσωπικά μου κυρίως να τα έχω λίγο θαμμένα», λέει στην αρχή της κουβέντας μας.
Γεννήθηκε στην Αλβανία και ήρθε στην Ελλάδα σε ηλικία δυόμισι ετών. Η πρώτη του γλώσσα δεν ήταν η ελληνική, αλλά αυτό δεν αποτέλεσε εμπόδιο για να γίνει – έστω και πρόσκαιρα – ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα παιδικά πρόσωπα της εγχώριας μουσικής σκηνής των early ‘00s.
«Δεν έβλεπα εθνικότητες στα μάτια των άλλων. Δεν ήξερα από σημαίες, από χώρες ή από σύνορα», λέει.
«Δεν αισθανόμουν ότι έπρεπε να κρύψω την καταγωγή μου. Καταλαβαίνω όσους ένιωθαν έτσι, αλλά εγώ δεν ένιωσα».
Ένα παιδί που έλεγε τα κάλαντα στην τηλεόραση
Αυτό που θυμούνται οι περισσότεροι από τον Χρήστο Σαντικάι είναι η φωνή του σε χριστουγεννιάτικους και εκκλησιαστικούς δίσκους που κυκλοφόρησαν την περίοδο των γιορτών – τότε που η δισκογραφία ακόμα σήμαινε φυσικά αντίτυπα και τηλεοπτική προώθηση.
«Το αρχικό σχέδιο ήταν να γίνει ένας μικρός Χατζηγιάννης, με τραγούδια για μικρά παιδιά. Επειδή έτυχε να είναι Χριστούγεννα, με έβαλαν να πω χριστουγεννιάτικα. Μετά ήρθε το Πάσχα, και το ίδιο. Έγινε λίγο αυτόματα.»
Δεν φαίνεται να έχει κάποιο ιδιαίτερο συναισθηματικό δέσιμο με εκείνη την περίοδο. Αντίθετα, μιλάει για αυτήν με μια σχεδόν λειτουργική απόσταση.
«Δεν θα το ξαναέκανα. Δεν είναι το ρεπερτόριό μου. Θέλω να τραγουδάω σε πίστες ή σε συναυλίες.»
Η παιδική του αναγνωρισιμότητα δεν συνοδεύτηκε από μη διαχειρίσιμα έντονη προβολή – κάτι που μάλλον τον βοήθησε να κρατήσει χαμηλό προφίλ.
«Οι φίλοι μου στο σχολείο χαιρόντουσαν που με έβλεπαν στην τηλεόραση. Δεν υπήρχε κάποιο ιδιαίτερο θέμα. Το μόνο μου άγχος ήταν να μη νομίζουν ότι επειδή τραγουδούσα, τα είχα παρατήσει όλα τα υπόλοιπα.»
Παρά τις κατά καιρούς ειρωνείες – «ο τύπος που λέει τα κάλαντα» με περιπαικτικό τρόπο, όπως λέει χαμογελώντας – δεν χαρακτηρίζει την εμπειρία αρνητική. Και όταν η εποχή αυτή έκλεισε, έκανε κάτι που σπάνια κάνουν άνθρωποι των media: εξαφανίστηκε. Οικειοθελώς.
«Δεν εξαφανίστηκα ακριβώς. Απλώς δεν ασχολήθηκα με δημόσια πράγματα. Έπρεπε να απομακρυνθώ για να μη χτίσω καριέρα πάνω σε κάτι που δεν με εξέφραζε. Ήθελα να το καθαρίσω όλο αυτό.»
Το επάγγελμα «καλλιτέχνης» ως κανονική δουλειά
Η ενδιάμεση περίοδος δεν είχε μουσική. Είχε δουλειά – κάθε είδους. «Έκανα τα πάντα. Σερβιτόρος, βοηθός σερβιτόρου, σε ανθοπωλείο. Δουλειές που σου μαθαίνουν πρακτικά πράγματα. Όχι καλλιτεχνικά.»
Σήμερα, ο Σαντικάι γράφει μουσική για γνωστά ονόματα – κυρίως για τον Νίκο Οικονομόπουλο – και εμφανίζεται σε νυχτερινά σχήματα με λαϊκό ρεπερτόριο. Αυτή την περίοδο όποιος τον ψάχνει, τον βρίσκει κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στο Ethos στη Γλυφάδα.
«Θα έλεγα πως έχω καταφέρει να κάνω κάποια πράγματα όπως τα είχα στο μυαλό μου. Γράφω μουσική, τραγουδάω σε live εμφανίσεις, και συνεργάζομαι με καλλιτέχνες που σέβομαι.»
Δεν δείχνει ιδιαίτερο ενθουσιασμό όταν μιλά για την τηλεοπτική μουσική βιομηχανία.
«Νομίζω πλέον είναι χάσιμο χρόνου να πάει κάποιος σε talent show. Τα πράγματα έχουν γίνει πολύ κονσέρβα. Δεν υπάρχει αληθινή έκθεση εκεί μέσα.»
Ένα φίλτρο για τον θόρυβο
Ο τρόπος που ο Σαντικάι διαχειρίστηκε την αναγνωρισιμότητα από μικρή ηλικία ήταν, κατά κάποιον τρόπο, μηχανιστικός.
«Υπάρχει ένα φίλτρο μέσα μου, που ρουφάει τα κακά σχόλια και δεν τα βγάζει σαν επίθεση. Ήταν θαυμασμός, αλλά και λίγο πείραγμα. Όχι bullying ακριβώς.»
Δεν είχε ποτέ την ανάγκη να πατήσει πάνω στη φήμη του.
«Ούτε την είδα, ούτε την ψώνισα. Μου φαινόταν απλώς... καθημερινό.»
Ακόμα και σήμερα, λέει ότι δεν μπορεί να δει ή να ακούσει τον εαυτό του.
«Cringe-άρω. Αυτή τη συνέντευξη, ας πούμε, δεν πρόκειται να τη δω»
Η πατρότητα και το reset
Ίσως το μοναδικό σημείο όπου ο τόνος του αλλάζει είναι όταν μιλά για τον ρόλο του ως πατέρας. Όχι με στόμφο, αλλά με μια σχεδόν κλινική διαπίστωση.
«Η πατρότητα αλλάζει τη ζωή σου 180 μοίρες. Είναι μια διαδικασία που σε κάνει να δεις ξανά τα ίδια πράγματα, από την αρχή. Και, εν μέρει, να διορθώσεις πράγματα που δεν έγιναν όπως θα ήθελες στην παιδική σου ηλικία.»
Όχι πως αισθάνεται την ανάγκη να διαγράψει το παρελθόν.«Δεν θα άλλαζα τίποτα από τα φτωχικά χρόνια της παιδικής μου ηλικίας. Τίποτα απολύτως.»
Ο Χρήστος Σαντικάι δεν είναι πια ο «μικρός που λέει τα κάλαντα». Δεν είναι ακριβώς και το αντίθετο. Είναι ένας επαγγελματίας μουσικός που επενδύει στη διάρκεια, όχι στην εικόνα. Δεν χρειάζεται υπερβολές, δεν ενδιαφέρεται για νοσταλγία.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
