Το απόγευμα της ημέρας που τον συνάντησα έτυχε να δω τις δύο ανιψιές μου. Σκεφτόμουν ότι η τόσο συγκινητική ιστορία που μού εξομολογήθηκε για ένα βράδυ που πέρασε με τον γιο του στη Σχοινούσα δεν θα μου βγει ποτέ από το μυαλό όσο βλέπω τις ανιψιές μου. Τι θα θυμούνται από εμένα;
Δεν χρειάζεται φυσικά πολλές συστάσεις. Βρίσκεται εδώ και πολλά χρόνια στην ελληνική τηλεόραση, παρότι πολύ μικρός ήθελε να γίνει γιατρός. Δεν άργησε πάντως να βρει την πορεία του κι ας του λένε οι συμμαθητές του ότι απορούν ότι εκείνος ο εσωστρεφής έφηβος του Γυμνασίου κάνει μία δουλειά που απαιτεί τόσο πολύ έκθεση.
Αν ήθελε να τον θυμούνται τα εγγόνια του για κάτι δεν είναι η τηλεόραση και οι εκπομπές. Είναι ότι ταξίδεψε πολύ και μάλιστα με τον γιο του.
Ο Φώτης Σεργουλόπουλος ήρθε στην κάμερα του Normal Πίπολ και μίλησε για την τηλεόραση, για τον έφηβο εαυτό του, για τον χρόνο που περνάει, για τη γονεϊκότητα αλλά και για όσα ονειρεύεται για το μέλλον.
Δείτε τη συνέντευξη:
Ο Φώτης Σεργουλόπουλος με τα δικά του λόγια
«Αν με ρωτήσει κάποιος “τι δουλειά κάνεις;” ναι είμαι στην τηλεόραση, κάνω παρουσίαση εκπομπών. Έχω όμως μέσα μου πολύ και το κομμάτι του ηθοποιού. Γι’αυτό και όταν κάνω εκπομπή βρίσκομαι συχνά στην ευχάριστη θέση να παίζω κάτι. Μου αρέσει αυτό το πράγμα. Θα μου άρεσε να κάνω και στο θέατρο κάτι που μπορεί να με εκφράζει. Το έχω κάνει δηλαδή τα τελευταία χρόνια. Όχι σε συνέχειες αλλά όταν κάτι μου άρεσε πολύ, το έκανα».
«Μικρός ήθελα να γίνω γιατρός. Τώρα το γιατί δεν το ξέρω. Πολύ γρήγορα πάντως μπήκε το κομμάτι του ηθοποιού στη ζωή μου. Αυτό παρότι ήμουν πάρα πολύ ντροπαλό παιδί. Νομίζω ότι ανακάλυψα ότι θέλω να γίνω ηθοποιός και να ξεφύγω από την κλειστή πλευρά του εαυτού μου, όταν πήγαινα στη Γ’ Γυμνασίου».
«Θυμάμαι πολύ λίγες στιγμές από την εφηβεία μου. Η ηλικία των 12, 13, 14 μου είναι πολύ θολή. Γενικά πάντως ήμουν ένα παιδί που δεν ήταν πολύ εκφραστικό, δεν ήταν πολύ άνετο, δεν ήμουν δημοφιλής. Σε κάποια reunion που κάνουμε με συμμαθητές μου μού λένε ότι απορούμε πώς το κάνεις αυτό που κάνεις τώρα. Σκεφτόμαστε πώς ήσουν μικρός και ποτέ δεν θα περιμέναμε να έχεις όλη αυτή την έκθεση στον κόσμο».
«Η τηλεόραση είναι ένα παιχνίδι. Μπορεί να είναι πιεστική, όπως όλες οι δουλειές που θέλουν να έχεις αποτέλεσμα και να είσαι δημιουργικός. Η πίεση δεν είναι τόσο στην ίδια τη δουλειά. Είναι κυρίως ότι αμέσως η αναγνωρισιμότητα μπορεί πραγματικά να σε πιέσει, να γίνει κάτι που ενοχλεί στην καθημερινότητά σου. Δεν μπορείς να πεις ότι δεν θες να σε αναγνωρίζουν στον δρόμο. Αν δεν σε ξέρει κανένας, σημαίνει ότι δεν είσαι πετυχημένος σε αυτό που κάνεις. Στην τηλεόραση βγαίνεις…Δεν είναι λογικό».
«Επί τριάντα χρόνια, κοιτιέμαι σε ένα μόνιτορ. Με βλέπω και βλέπω τον χρόνο να περνάει καθημερινά. Αυτό μπορεί να δημιουργήσει μία ανασφάλεια. Όταν κάνεις ένα break στην τηλεόραση και έρχονται και σε πουδράρουν, κάτι είδαν λάθος. Σου δημιούργει ένα άγχος αυτό. Η τηλεόραση θέλει ταυτόχρονα ψυχανάλυση».
«Μιλάνε για σεξουαλική προτίμηση και επιλογή, όταν ένας άνθρωπος είναι ανοιχτός στη σεξουαλικότητα του. Εγώ θέλω να ρωτήσω το εξής…Υπάρχει περίπτωση να πεις σε έναν άνθρωπο ότι έχει να επιλέξει: Θα είσαι με την οικογένειά σου, με τα παιδιά σου άνετος ή θα επιλέξεις αν θες να σε κυνηγάνε, να σε βρίζουν, να μην αποδέχονται αυτό που είσαι. Να κρύβεσαι από τους γονείς σου, από τους φίλους σου. Και όταν αποκαλυφθείς να αρχίζεις να ζητάς δικαιώματα ίσα με τους άλλους. Δεν είναι επιλογή, κανείς δεν θα διάλεγε το δεύτερο».
Δείτε Επίσης στο Normal Πιπολ: Χριστίνα Χαλιλοπούλου: «Ήμουν πάντα "η κόρη του γύφτου" για τους μη τσιγγάνους»
«Έλεγε η Cher ότι το να μεγαλώνεις είναι σκατά. Εγώ αισθάνομαι πάρα πολύ καλά που μεγαλώνω. Είναι πολύ απελευθερωτικό. Όταν δεν κρύβεις την ηλικία σου και τη λες, ο άλλος σε αντιμετωπίζει με θαυμασμό. Το τέλος της ζωής και η φθορά το απευχόμεθα. Ίσως αυτό μας οδηγεί να το ξορκίζουμε. Να κάνουμε επεμβάσεις, να φτιαχνόμαστε, να μη φαίνεται ότι μεγαλώνουμε».
«Είμαι 63 ετών και αισθάνομαι πλήρης. Μπορώ να διηγηθώ όσα έχω ζήσει με τόσο μεγάλη ένταση και τόσο μεγάλη αγάπη. Έχω να αναπολήσω, να σκεφτώ. Μπορώ επίσης να είμαι ήρεμος ότι, ρε παιδί μου, καλά τα κατάφερα».
«Η γονεϊκότητα είναι μία σχέση που την κρατάς για πάντα. Επομένως, αυτό που έχεις να κάνεις είναι να τη θρέφεις, να την κρατήσεις πράγματι για πάντα. Υπάρχουν στιγμές που αναρωτιέμαι αν κάνω τα ίδια με τους γονείς μου. Όχι όμως, δεν βρίσκω κάτι κοινό. Οι γονείς μου ήταν τελείως διαφορετικοί άνθρωποι ούτε ήθελα να μοιάσω σε αυτούς. Τα έκαναν πολύ καλά, έκαναν πολύ καλά τη δουλειά τους σε άλλες εποχές, με άλλες προσλαμβάνουσες».
«Το μόνο που θα ήθελα να κρατήσω από αυτούς θα ήταν η αγάπη και η ελευθερία που μου έδωσαν, επίσης ότι δεν τους ένοιαζε ποτέ τι θα πουν οι άλλοι και δεν έκαναν ό,τι ήθελαν οι άλλοι. Αυτό είναι πολύ σημαντικό για έναν άνθρωπο και θα το κρατούσα σίγουρα».
«Μου αρέσουν πάρα πολύ τα ταξίδια. Ταξιδεύω πολύ με τον γιο μου. Πολλές φορές στα ταξίδια τον παίρνω, του δείχνω κάτι και του λέω “αυτό θα το θυμάσαι και θα το λες και στα παιδιά σου”».
«Θυμάμαι ότι ήμασταν στη Σχοινούσα και είχε μία από αυτές τις ξερές, δροσερές βραδιές. Ήμασταν πάνω σε ένα παπάκι και κατεβαίναμε μία πλαγιά. Επάνω ο ουρανός ήταν γεμάτος αστέρια. Σταματάω το μηχανάκι και ακουγόταν απλά ένα τουπ-τουπ-τουπ. Τότε γύρισα και του είπα “αυτό θα το θυμάσαι”. Αυτό θέλω να θυμάται, αυτή την εικόνα, αυτή την εμπειρία που είχαμε μαζί».
«Πού θέλω να είμαι σε 10 χρόνια; Πρώτα από όλα να είμαι ζωντανός και να είμαι στην Άνδρο. Να έχει φύγει ο γιος μου να πάει να σπουδάσει, να τον αναζητώ… δεν ξέρω πώς θα είναι τα τηλέφωνα τότε αλλά να επικοινωνούμε με οποιονδήποτε τρόπο θα έχουμε το 2036. Ελπίζω να μην είναι τα αποτελέσματα αυτού που ζούμε τώρα τόσο τραγικά, ώστε να μην είμαι στην Άνδρο».
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
