Τον Θοδωρή Σκυφτούλη τον είχα δει αρκετές φορές στο θέατρο και ήταν πάντα αυτή η εκρηκτική προσωπικότητα που ξεχώριζε πάνω στο σανίδι και η ενέργεια που εξέπεμπε ήταν ξεχωριστή.
Όταν τον γνώρισα από κοντά τη μέρα που ήρθε στο στούντιο με τη μηχανή του και το κράνος ανά χείρας, αντιλήφθηκα πως είναι ένας άνθρωπος που αντιλαμβάνεται τη ζωή ως μια διαρκή κίνηση με όρους συλλογικότητας και αλληλεγγύης. Τα παιδικά του χρόνια περιλάμβαναν διαδρομές στα στενά των Εξαρχείων με τη μητέρα του, επισκεπτήρια στον πατέρα του που ήταν στη φυλακή και ο ίδιος σμιλεύτηκε μέσα από την αντίσταση, την αλληλεγγύη, το μοίρασμα και την αγάπη για την ομάδα του, την ΑΕΚ.
Ο ίδιος μίλησε στην κάμερα του Normal Πίπολ, ξετυλίγοντας ντο νήμα της δικής του αλήθειας. Από την εφηβεία, τις καταλήψεις και τις μαθητικές κινητοποιήσεις που γεννήθηκαν σχέσεις ζωής, το πάθος για τον αθλητισμό και την ακλόνητη πίστη ότι η θεατρική σκηνή είναι το δικό του όχημα για να αλλάξει τον κόσμο.
Δείτε τη συνέντευξη:
Με δικά του λόγια:
«Ο έφηβος Θοδωρής ήταν ένα παιδί πολύ κοινωνικό με πολλές παρέες και ζωντάνια. Όσο και να ακουστεί περίεργο, μου άρεσε να πηγαίνω σχολείο, όχι τόσο για τα μαθήματα όσο για να συναντάω φίλους. Τότε ήταν και στο σύστημα Αρσένη οπότε εμείς είχαμε κάνει γύρω στους τρεισήμιση μήνες κατάληψη και εκεί καταλάβαμε περισσότερο τη ζωή γιατί γνωριστήκαμε μέσα από μια άλλη βάση».
«Εκεί δημιουργήθηκαν σχέσεις ζωής που κρατάνε ακόμα και σήμερα. Ήταν μια εφηβεία ενδιαφέρουσα, με έρωτες, τις πρώτες πορείες, πρώτες συγκρούσεις στο δρόμο και με πολύ μπάσκετ, πολύ ΑΕΚ, πολλή αγάπη για τον αθλητισμό, πολύ γήπεδο. Τώρα έχω το θέατρο που περιλαμβάνει πολλή δράση, δημιουργία και αγώνα καθημερινό για μια προσπάθεια να πείσεις ανθρώπους εκτός σκηνής να σε βλέπουν».
«Η πρώτη μου έντονη παιδική ανάμνηση είναι η βόλτα που έκανα με τη μητέρα μου, τη Μαριλένα κάθε απόγευμα στα Εξάρχεια. Κατεβαίναμε με το λεωφορείο στην πλατεία Βάθης και θυμάμαι τη διαδρομή στη Σολωμού μέχρι να φτάσουμε στην πλατεία Εξαρχείων. Ήταν πάντα μια διαδρομή σαν παραμύθι γιατί για να περάσει η ώρα, η μάνα μου μου έλεγε διάφορες ιστορίες από τις μαρκίζες των μαγαζιών και προσπαθούσε να βρει τρόπους να περάσω καλά. Αυτά τα στενά των Αθηνών είναι σκοτεινά αλλά πολύ όμορφα».
«Όταν έβλεπα τον πατέρα μου στα επισκεπτήρια (σ. της φυλακής), ήταν μια πολύ έντονη διαδικασία και συνάντηση, σχεδόν λογοτεχνική, γιατί μέσα σε λίγα λεπτά έπρεπε να ειπωθούν όμορφα πράγματα της καθημερινότητας, αλλά σίγουρα αυτό που αποτύπωσε μέσα στο μυαλό μου ήταν η αντίσταση ενάντια στο κράτος, στη βία του κράτους, μια αντίσταση στην καθημερινότητα της ζωής».
«Η καλύτερη συμβουλή που μου έχει δώσει ο Νώντας (σ. ο πατέρας μου), είναι να μπορούμε να ζούμε μέσα από συλλογικότητες, όχι μόνο πολιτικά, αλλά πραγματικά και υπαρξιακά, να μπορούμε να ζούμε με τον άλλον, όχι για τον άλλον. Και πάντα να μοιράζω την τελευταία μου μπουκιά με κάποιον άλλον – με τη σύντροφό μου, με ένα φίλο μου- και νομίζω αυτό πραγματικά με συντροφεύει σε όλη μου τη ζωή, το μοίρασμα και η ανάγκη μου να είμαι σε μικρές κοινότητες, είτε αυτό είναι γειτονιά, είτε είναι το θέατρο σε μια δουλειά, να αισθάνομαι ότι βρίσκομαι με άλλους ανθρώπους».
«Αν δεν ήμουν ηθοποιός θα ήθελα να είμαι ποδοσφαιριστής ή αθλητικός δημοσιογράφος. Νομίζω ότι τώρα που βρίσκομαι σε αυτή την ηλικία, πάντα σκέφτομαι τι θα μπορούσα να είχα κάνει. Άλλωστε το ποδόσφαιρο πολλές φορές έχει πολύ μεγάλη σχέση με το θέατρο- το να συναντάς ανθρώπους, το να μπορείς να επικοινωνήσεις, να μπορείς να φέρεις αποτέλεσμα, μια δημιουργία».
«Ο μεγαλύτερος φόβος μου ήταν αυτό που ανεβαίνω στη σκηνή ή σε μια λήψη, να μην είμαι ο εαυτός μου. Προσπαθώ πραγματικά αυτά που κάνω στη σκηνή ή το λόγο που εκφέρω, να φέρω τον κόσμο μου. Αυτό που με ενδιαφέρει περισσότερο απ' όλα είναι ότι ανεβαίνοντας πάνω στη σκηνή, προσπαθώ ν' αλλάξω τον κόσμο. Μπορεί να ακούγεται ουτοπικό ή πολύ βαρύ ή ψεύτικο, αλλά για μένα αυτή είναι η ουσία της ζωής – ό,τι κάνεις και είσαι ερωτευμένος με αυτό, να το κάνεις με όλο σου το είναι».
«Με έναν άνθρωπο που θα συνεργαζόμουν που δεν είναι στη ζωή, είναι ο Μαραντόνα γιατί είναι μια προσωπικότητα που ζούσε το τώρα με θέσεις για τη ζωή και με τέτοιο ταλέντο που νομίζω άλλαξε τον κόσμο. Από το Ντιέγκο μπορεί να αλλάξει το ποδόσφαιρο, η στάση ζωής για τα πράγματα. Ένας ποδοσφαιριστής μπορεί να είναι και πολιτικοποιημένο ον, μπορεί να μιλήσει για πράγματα. Είναι και αυτό που είπαμε πριν ότι μπορεί να αλλάξει ο κόσμος από μία σπίθα, από μία ρωγμή. Και ο Μαραντόνα είναι μία ρωγμή στην καθημερινότητα την παγκόσμια».
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
