«Εσάς πώς σας φαινόταν ο δολοφόνος της κόρης σας;»

Η ηθικολογία είναι η πιο συχνή μορφή διανοητικής τεμπελιάς και ομολογουμένως ανθεί σε διάφορες περιπτώσεις μέσα και έξω από τους τεχνητούς κόσμους των social media. Είναι αν μη τι άλλο πανεύκολο να βγεις απέναντι και να κατακεραυνώνεις συνθήκες, καταστάσεις και ανθρώπους που θεωρείς ανήθικα όντα έχοντας βάλει εαυτόν στον άμβωνα του ήθους.

Εσείς που είστε έτσι και εγώ που είμαι αλλιώς. Εσείς που φταίτε για όλα τα κακά της ανθρωπότητας και εγώ που θα ήμουν αυτός που θα τη σώσει, αν δεν έτρωγα τον χρόνο μου με το να σας κράζω. Πράγματα αηδιαστικά άλλα καθόλου εύκολα να τα αποφύγεις.

Παρότι, λοιπόν, προσπαθώ να αποφύγω το comfort zone μου, που πράγματι κάποιες φορές είναι η ηθικολογία, δεν μπορώ να προσποιηθώ ότι χρειάζονται και πολλές αναλύσεις για ένα βίντεο που είδα πριν λίγες ώρες να παίζει στα media και αφορούσε τη γυναικοκτονία (ακόμα μία) που έγινε αυτή τη φορά στη Νέα Σμύρνη.

Το στήσιμο στη μητέρα του θύματος

Σε αυτό βλέπουμε τη μητέρα του θύματος να φτάνει στην είσοδο του σπιτιού όπου διέμενε και δολοφονήθηκε το παιδί της. Ακουμπισμένη με το ένα χέρι στο κάγκελο, η μητέρα βαριανάσαινε ζώντας τον μεγαλύτερο πόνο που μπορεί να ζήσει ένας άνθρωπος, τον θάνατο του παιδιού της. Μπροστά της δεκάδες μικρόφωνα με αλλεπάλληλες ερωτήσεις από τους ρεπόρτερ.

Ερωτήσεις που έπεφταν η μία μετά την άλλη, με τη μητέρα να απαντάει, εμφανώς αδυνατώντας να καταλάβει τι έχει συμβεί. Με εκφράσεις προσώπου που εναλλάσσουν τον πόνο με την απόγνωση προσπαθεί να απαντήσει στον καταιγισμό ερωτήσεων που δέχεται. «Πότε μιλήσατε τελευταία με την κόρη σας;», «ξέρατε τον δράστη;», «πώς σας φαινόταν;». Δεν ξέρω πόσες φορές τους είπε «δεν ξέρω». Φυσικά δεν θα την άφηναν στον θρήνο της.

Θα είναι πολύ εύκολο να βγούμε και να κατηγορήσουμε τους ρεπόρτερ, τα κανάλια και όλα αυτά μαζί. Πολύ φοβάμαι όμως ότι το πρόβλημα είναι πολύ ευρύτερο και αφορά τους πάντες και κυρίως το πώς παράγουμε (οι δημοσιογράφοι) και καταναλώνουμε (το κοινό) την ειδησεογραφία.

Τα όρια του του βγάζουμε και τι όχι

Υπάρχει πάντα ο αντίλογος. Για τους ανθρώπους της ενημέρωσης, η ενημέρωση είναι πρώτα και πάνω από όλα. Αν έχεις μπροστά σου οτιδήποτε έχει αξία να δημοσιευτεί, οφείλεις να το κοινοποιήσεις. Είναι μέρος της δουλειάς του δημοσιογράφου. 

Πράγματα που μοιάζουν σήμερα απίστευτες κιτρινίλες που δεν σέβονται συγγενείς και θύματα μπορούν στο μέλλον να γίνουν ιστορικά ντοκουμέντα. Ποιος είμαι εγώ και ο ηθικός μου κώδικας που θα κρίνει τι αξίζει και τι δεν αξίζει να δημοσιευτεί;

Παρότι, λοιπόν, είναι δυσδιάκριτα τα όρια του αν είναι ηθικό να ποστάρεις το βίντεο σύγκρουσης δύο ελικοπτέρων, στην περίπτωση της γυναικοκτονίας της Νέας Σμύρνης, δεν υπάρχει τίποτα που να κέρδισε το κοινό από τα πλάνα της μητέρας της εκλιπούσας. Απλώς χόρτασε τη δίψα του για σοκ και για πόνο.

Ο πόνος ως content και η Νέα Σμύρνη

Κατανάλωσε τις εκφράσεις της μάνας, στην πιο δύσκολη στιγμή της ζωής της, και συνέχισε τη δική του ζωή. Σε λίγους μήνες κανείς δεν θα θυμάται τη Νέα Σμύρνη και τη γυναικοκτονία αυτή. Το κοινό θα έχει στρέψει το ενδιαφέρον του σε κάποιο άλλο σοκαριστικό έγκλημα. Πλέον καταναλώνουμε εγκλήματα ως content και παράγουμε οργή ως πολιτική πράξη.

Συνήθως τα βίντεο που περνάνε από μπροστά μας στο ατελείωτο σκρολάρισμα τα προσπερνάμε λόγω βαρεμάρας. Κάποιες φορές τα προσπερνάμε από φρίκη ή αηδία. Χθες έκοψα το reel τη μέση από ένα βαθύ αίσθημα ντροπής για τον κλάδο μου.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.