Ρωτήσαμε το ChatGPT ποια είναι η καλύτερη ομάδα στην ιστορία του Μουντιάλ - Ναι, είναι αυτή που φαντάζεστε

Η αλήθεια είναι πως δεν θα χρειαζόμασταν γι' αυτό την τεχνητή νοημοσύνη. Απλώς, επιβεβαίωσε κάτι που ήδη ξέραμε, κάτι που πηγάζει από την ιστορία του αθλήματος. «Η Βραζιλία του Πελέ» είναι η απάντηση. Πίσω όμως από αυτήν, κρύβεται μια μαγική ιστορία όταν το «όμορφο παιχνίδι» μεσουράνησε στα γήπεδα του Μεξικού και κατέδειξε δια παντός την Εθνική Βραζιλίας του 1970 ως το μόνιμο μέτρο σύγκρισης για όλες τις μετέπειτα ομάδες. 

Ποδόσφαιρο πέντε αστέρων κυριολεκτικά

Η εφημερίδα «Jornal do Brazil» έγραφε μετά το τέλος του Μουντιάλ: «Η νίκη της Βραζιλίας με την μπάλα μπορεί να συγκριθεί μόνο με την κατάκτηση της Σελήνης από τους Αμερικανούς». Αν αυτή η δήλωση αφορούσε οποιαδήποτε άλλη χώρα και οποιαδήποτε άλλη Εθνική Ομάδα, θα τη θεωρούσαμε υπόδειγμα θράσους. Εν προκειμένω, τη θεωρούμε ιστορική.

Αυτό που έζησαν οι άνθρωποι στα γήπεδα του Μεξικού και αυτό που κατάφεραν να δουν οι τηλεθεατές από όλο τον κόσμο, ήταν το μεγαλείο της ομορφιάς του ποδοσφαίρου. Η ομάδα της Βραζιλίας είχε πάει στο Μουντιάλ πάνοπλη και εξαιρετικά καλά προετοιμασμένη προσπαθώντας να αφήσει πίσω το φιάσκο του 1966.

Η προετοιμασία αφορούσε την προσαρμογή στις συνθήκες του Μεξικού και κυρίως, προσαρμογή στο υψόμετρο. Ο Μάριο Ζαγκάλο είχε τρεις μήνες για να προπονήσει την ομάδα του. Αρκετός χρόνος και τον εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο. 

Διαβάστε ακόμη: Nα βάλεις 7 γκολ στο Κουρασάο ή να μη βάλεις;

Σπάνια ένας προπονητής ήταν τόσο τυχερός όσον αφορά τους παίκτες του. Πελέ, Ριβελίνο, Ζέρσον, Τοστάο και Ζαϊρζίνιο. Τα λεγόμενα «10άρια» που ζωγράφισαν στα γήπεδα του Μουντιάλ και σήκωσαν την ομάδα τους στο Πάνθεον του ποδοσφαίρου. Συντρίβοντας τον ανταγωνισμό, η Βραζιλία έφτασε στον τελικό έχοντας απέναντί της την Ιταλία. 4 - 1 ήταν το τελικό σκορ και κάπως έτσι, η ποδοσφαιρική πραγματικότητα εξελίχθηκε σε μύθο. 

«Δεν γίνεται να είσαι ο κορυφαίος στον κόσμο σε ένα παιχνίδι χωρίς να το αγαπάς, και όλοι εμείς που καθόμασταν, συνεπαρμένοι από ενθουσιασμό, στις κερκίδες του Αζτέκα, νιώθαμε πως αυτό που βλέπαμε ήταν ένας φόρος τιμής στο άθλημα» έγραφε ο αθλητικογράφος Χιου Μακίλβανι μιλώντας για τη Βραζιλία. Κανείς δεν μπορεί να διαφωνήσει μαζί του.

Ο «βασιλιάς» στον παγκόσμιο θρόνο του

«Το πρόβλημα της ομάδας έχει όνομα: λέγεται Πελέ» έγραφαν ορισμένοι δημοσιογράφοι πριν από το 1970. Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που συζητούσαν τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε ο Βραζιλιάνος αστέρας. Προβλήματα με την όραση, εγγενής δυσκολία να βοηθήσει τους συμπαίκτες του στο κέντρο. Ήταν μόνο ορισμένα από αυτά που του φόρτωναν οι εφημερίδες. Με τρόπο εμφατικό, τους σιώπησε όλους.

Στην αυτοβιογραφία του, γράφει πως όταν επέστρεψε στα αποδυτήρια μετά τον τελικό, μπήκε στις ντουζιέρες. Αφού βγήκε, βρήκε μπροστά του έναν από τους δημοσιογράφους που συχνά του ασκούσαν κριτική. Γονατισμένος και βρεγμένος, είχε ενώσει τα χέρια του μπροστά στον Πελέ, ζητώντας συγγνώμη. «Δεν είμαι Θεός για να σε συγχωρήσω» του απάντησε στωικά και έφυγε. 

Η Βραζιλία εκείνη την περίοδο βρισκόταν υπό δικτατορία. Ένα σκληρό καθεστώς όπου στρατιωτικοί και τεχνοκράτες κυβερνούσαν τη χώρα από το 1964. Η ομάδα επέστρεψε με το τρόπαιο και ο δικτάτορας Εμίλιο Μέντιτσι τους υποδέχθηκε στο Προεδρικό Μέγαρο. Είναι ίσως ένα μελανό σημείο στην ιστορία του Πελέ, ένα σημείο για το οποίο αρκετοί ασκούν κριτική. 

Στην ίδια χώρα, υπήρχαν δύο διαφορετικές εκδοχές της καθημερινής ζωής. Καταστολή από τη μία, θρίαμβος και αγάπη για το ποδόσφαιρο από την άλλη. Η Εθνική Ομάδα του 1970 δεν πέρασε στην Ιστορία του ποδοσφαίρου, τη σημάδεψε και την άλλαξε για πάντα κάνοντας αυτό που ήξερε καλύτερα απ' όλους: να φανερώνει την ομορφιά του παιχνιδιού.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.