Από τότε που βγήκε το ζευγάρι της παραδοσιακής ποδοσφαιρικής υπερδύναμης Γερμανίας με την πρωτάρα σε επίπεδο Παγκοσμίου Κυπέλλου ομάδα του Κουρασάο, το ματς φάνταζε να είναι λιοντάρια-χριστιανοί, κατά την προσφιλή ατάκα στους χώρους του ποδοσφαίρου. Και γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο ήταν ένα από τα πιο εμπορικά παιχνίδια της πρώτης φάσης του Μουντιάλ.
Δεν είναι μόνο ότι το Κουρασάο είναι το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα μίας χώρας που ακόμα και λάτρεις της γεωγραφίας δεν γνώριζαν. Μία ομάδα που είχε στήσει και τον ανάλογο μύθο του ερασιτεχνισμού της, με ιστορίες για την προετοιμασία της σε αμερικανικό campus με ένα πανάρχαιο λεωφορείο από το οποίο περίμενες να βγει ο Παπαμιχαήλ με τη Βουγιουκλάκη παρά επαγγελματίες ποδοσφαιριστές του 2026.
Είναι και ότι απέναντί της είχε κληρωθεί μία παγκόσμια υπερδύναμη, η οποία είναι γνωστό σε όσους γνωρίζουν τα βασικά του ποδοσφαίρου ότι δεν έχει στην ιδιοσυγκρασία της να σταματάει να βάζει γκολ, ακόμα και όταν ένα ματς έχει κριθεί. Ακόμα και όταν η χρηματιστηριακή της ομάδας της αγγίζει το 1 δισεκατομμύριο, σε αντιπαράθεση με μία ομάδα κοστίζει κοντά στα 25 εκατομμύρια ευρώ.
To 7-1 ως συμβολικό σκορ των Μουντιάλ
Σε μία μάλλον διαβολική σύμπτωση, το χθεσινό ματς έληξε με 7-1 υπέρ της Γερμανίας. Σκορ που έχει μείνει στην ιστορία του ποδοσφαίρου ως το αποτέλεσμα του ημιτελικου στη Βραζιλία όπου πάλι η Γερμανία είχε συντρίψει τη γηπεδούχο και παραδοσιακή αντίπαλό της. Με αυτό το 7-1 η Γερμανία ξεπέρασε τη Βραζίλια στον πίνακα των περισσότερων γκολ που έχουν μπει στην ιστορία του Μουντιάλ.
Τα σκορ είναι τα ίδια, η συζήτηση γύρω από αυτά βέβαια είναι τελείως διαφορετική. Είναι διαφορετικό να βάζεις 7 γκολ σε μία υπερδύναμη, την παραδοσιακή σου αντίπαλο, και τελείως διαφορετικό να πας και να πιέζεις μία ομάδα πρωτάρηδων που παίζουν κατά βάση σε μεσαίες ομάδες της Ολλανδίας.
Ακόμα και ο μεγαλύτερος εχθρός της Βραζιλίας να είσαι, βέβαια, βλέποντας τα πλάνα του σκηνοθέτη που έκανε κοντινά πλάνα σε παιδάκια που σπάραζαν στο κλάμα βλέποντας την αγαπημένη τους ομάδα να διαλύεται στα εξ ων συνετέθη, σε έπιανε να τους πεις ένα σταματήστε και κάπου.
Ένα δίλημμα που δεν αφορά μόνο το ποδόσφαιρο
Δεν είναι βέβαια καινούργιο δίλημμα αυτό όσον αφορά τα ethics του ποδοσφαίρου αλλά και γενικότερα του ομαδικού αθλητισμού. Μέχρι πού μπορεί να φτάσει το ευ αγωνίζεσθαι. Όταν μία ομάδα είναι πολύ καλύτερη από την άλλη, τότε πρέπει να σταματήσει κάπου, με σεβασμό απέναντί της, ή να συνεχίσει να σκοράρει κατά ριπάς;
Ο προπονητής της Γαλλίας Ντιντιέ Ντεσάμπ, είχε υπερασπίστει εαυτόν και ομάδα μετά το εξευτελιστικό 14-0 απέναντι στο Γιβραλτάρ των 10 παικτών. Ένα αποτέλεσμα που ξεσήκωσε τόνους κριτικής εναντίον των Γάλλων εν μέρει λόγω και του πώς το προσέγγισε ο ίδιος ο Ντεσάμπ.
Σύμφωνα με τον προπονητή της Εθνικής Γαλλίας, η συμπεριφορά της ομάδας του ήταν αυτή που στην πραγματικότητα έδειξε σεβασμό στον αντίπαλο. Τουλάχιστον, πολύ μεγαλύτερο σεβασμό σε σχέση με αυτόν που θα έδειχνε αν καθόταν στην άμυνα και έπαιζε πασούλες.
Οι Γερμανοί έχουν και ένα επιπλέον επιχείρημα. Το ποδόσφαιρο είναι άθλημα τι οποίο παραδοσιακά προμοτάρει τα πολλά γκολ και τις μεγάλες διαφορές. Στις περισσότερες διοργανώσεις, μεταξύ των οποίων και στο Μουντιάλ, παραδοσιακό tie-breaker είναι τα γκολ υπέρ ή ακόμα καλύτερα η διαφορά των γκολ. Επομένως, η Γερμανία είχε ένα επιπλέον επιχείρημα. Με τα 7 γκολ είναι πιο ασφαλής ότι θα πάρει την πρώτη θέση του ομίλου από ό,τι θα ήταν με τα 4 ή τα 5.
Η αλήθεια επίσης είναι ότι οι μεγάλες διαφορές δεν είναι καινούργιο φαινόμενο. Η μεγαλύτερη νίκη στην ιστορία των Μουντιάλ έρχεται, δεκαετίες πριν, στο Μουντιάλ του 1982 και σε ένα 10-1 της Ουγγαρίας απέναντι στο Ελ Σαλβαδόρ. Μετά βλέπουμε ένα 9-0 πάλι της Ουγγαρίας επί της Κορέας.
Για την ακρίβεια, όλως περιέργως, στις 9 από τις 10 μεγαλύτερες νίκες της ιστορίας του Μουντιάλ βλέπεις μία ευρωπαϊκή ομάδα που διέλυσε μία ομάδα της Αφρικής και της Ασίας. Εξαίρεση μόνο ένα ενδοαμερικανικό Ουρουγουάη-Βολιβία από το μακρινό 1950. Και δεν είναι να πεις ότι η Αργεντινή και η Βραζιλία δεν θα είχε ευκαιρία για τέτοια σκορ.
Το Κουρασάο ήταν μόνο η αρχή
Σε κάθε περίπτωση, το συγκεκριμένο ερώτημα, παρότι διαχρονικό, πλέον τίθεται και σε νέες βάσεις. Η FIFA θέλει περισσότερα ματς οπότε θα βλέπουμε όλο και περισσότερα τέτοιου τύπου παιχνίδια. Ταυτόχρονα, η ψαλίδα μεταξύ ισχυρών και ανίσχυρων, χρόνο με τον χρόνο γίνεται όλο και πιο χαώδης.
Οι ισχυρές ομάδες θα γίνονται διαρκώς και ισχυρότερες και οι φτωχές θα γίνονται διαρκώς φτωχότερες. Όχι μόνο επειδή έχουν μεγαλύτερες δεξαμενές ποδοσφαιριστών αλλά και γιατί θα έχουν ένα προπονητή εξειδικευμένο για κάθε πιθανή φάση, αναλυτές, προπονητές, γυμναστές, στατιστικολόγους, φυσιοθεραπευτές. Αδιανόητα καλύτερες συνθήκες προπόνησης και φυσικά καλύτερες παραστάσεις.
Τι θα πει αυτό; Όσο πιο πολύ αυξάνεται η ψαλίδα μεταξύ πλουσίων και φτωχών, τόσο περισσότερο θα μπαίνει σε διαπραγμάτευση το τι σημαίνει ευ αγωνίζεσθαι, ποια είναι η δικαιοσύνη στα σπορ και κατά πόσο έχει νόημα να τρέχει στα 800 μέτρα μία φεράρι με ένα ποδήλατο.
Η ηθική του οδηγού της Φεράρι, μικρή σημασία έχει. Το πώς θα διαχειριστεί το προνόμιό του ακόμα λιγότερη για τον ίδιο και τις τύψεις του. Σε έναν τέτοιον αγώνα, εξάλλου, μοιάζεις γελοίος είτε πατάς το γκάζι μέχρι το τέρμα είτε αποφασίζεις να κόψεις ταχύτητα λίγο πριν τον τερματισμό.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
