Αν και το θεσμικό πλαίσιο αναφέρει ότι η «δυνητική αργία» αφορά οποιοδήποτε έγκλημα κατά της γενετήσιας ελευθερίας ή οποιοδήποτε έγκλημα οικονομικής εκμετάλλευσης της γενετήσιας ζωής, στην εκπαιδευτικό Χρύσα Χοτζόγλου αποδόθηκε επειδή, πλάι στους μαθητές της, είπε όχι στην αξιολόγηση.
Από τον Μάρτιο του 2024 αγωνίζεται για να επιστρέψει μόνιμα στην εργασία της. Το πρώτο πειθαρχικό τη δικαίωσε με 5 - 0 λέγοντας ότι δεν αποτελεί κίνδυνο για τους μαθητές της.
Επιστρέφει για λίγο στην εργασία της και μετά την απομακρύνουν ξανά.
Η Χρύσα Χοτζόγλου μιλά στο Reader, για τον αγώνα που κάνει προκειμένου να επιστρέψει στην εργασία της, εκείνη και χιλιάδες διωκόμενοι εκπαιδευτικοί.
Η αξιολόγηση το 2024 και η πειθαρχική δίωξη
Στις 5 Μαρτίου του 2024 πραγματοποιήθηκε στο 8ο ΓΕΛ Πειραιά -που είναι το σχολείο που υπηρετούσα και έχω την οργανική μου θέση- ακόμη, μια διαμαρτυρία από κοινού με μαθητές, ενάντια στην αξιολόγηση μιας νεοδιόριστης συναδέλφου μας.
Εμείς, οι συνάδελφοι διαμαρτυρηθήκαμε στον σχολικό σύμβουλο - αξιολογητή συνοψίζοντας ότι η αξιολόγηση έρχεται επί της ουσίας να αμφισβητήσει τη μόνιμη και σταθερή εργασία και άρα με αυτή την έννοια είναι μια ανεπιθύμητη διαδικασία για τον εκπαιδευτικό κλάδο.
Οι μαθητές, επειδή είναι μια διαδικασία που τους αφορά γιατί γίνεται μια δειγματική διδασκαλία στο μάθημα τους, είχαν διαισθανθεί από την προηγούμενη μέρα την καθηγήτρια τους να είναι αγχωμένη.
Ήξεραν ότι θα μπει κάποιος που δεν τον γνωρίζουν και θα επιτηρεί το μάθημα και αυτό θα ήταν μια κατάσταση αφύσικη για τα παιδιά. Οπότε αποφάσισαν να απέχουν από το μάθημα, με αποτέλεσμα αφού οι μαθητές δεν μπήκαν στην τάξη, αυτή η διαδικασία της αξιολόγησης να ακυρωθεί καθώς ο ίδιος ο διευθυντής με τον σχολικό σύμβουλο δεν μπορούσαν να την πραγματοποιήσουν χωρίς την παρουσία μαθητών.
Αυτή η διαδικασία «ενόχλησε πάρα πολύ» την διοίκηση, την κυβέρνηση και το Υπουργείο, οι οποίοι προσπαθούν πολλές δεκαετίες να επιβάλλουν την αξιολόγηση, ενώ όλος ο κλάδος την αρνείται. Και ενοχλήθηκαν γιατί υπήρχε και η σύμπραξη - συμμαχία με τους μαθητές.
Οπότε από εκεί και έπειτα ζητήθηκε να γίνει πειθαρχική δίωξη εναντίον μου και ενός συναδέλφου που ήταν από το ΔΣ της ΕΛΜΕ Πειραιά του Δημήτρη Χαρτζουλάκη και μας ασκήθηκε πειθαρχική δίωξη.
«Το αρμόδιο όργανο έκρινε ότι δεν είμαι επικίνδυνη για τους μαθητές μου»
Το κατηγορητήριο έχει μέσα ότι συμπεριφερθήκαμε «με αναξιοπρέπεια» ως δημόσιοι υπάλληλοι, και αυτή η κατηγορία μπορεί να επιφέρει και την ποινή της απόλυσης και αποδίδεται σε σοβαρές περιπτώσεις όπως σε ανθρώπους που παρενοχλούν σεξουαλικά τους μαθητές και τις μαθήτριες ή σε ανθρώπους που καταχράζονται δημόσιο χρήμα και όχι σε συνδικαλιστική δράση.
Μέχρι τώρα λοιπόν, αυτό το μέτρο της αργίας σημαίνει ότι ο Υπουργός ζητά τη γνωμοδότηση από ένα όργανο, πενταμελές, πειθαρχικό, για το αν πρέπει ένα άτομο να απομακρυνθεί ωσότου γίνει το Κανονικό Πειθαρχικό που θα του αποδώσει την ποινή.
Εγώ πέρασα από ακρόαση λοιπόν. Αυτό το όργανο ομόφωνα αποφάσισε ότι δεν συντρέχει κανένας λόγος να απομακρυνθώ από την τάξη, ότι δεν είμαι επικίνδυνη για τους μαθητές μου.
Ο ίδιος ο Υπουργός, ήταν τότε ο κύριος Πιερρακάκης, είπε ότι ''δεν λαμβάνω υπόψιν μου το γνωμοδοτικό μου όργανο, εγώ αποφασίζω να τη βγάλω σε αργία''.
Το Reader επικοινώνησε με το Υπουργείο Παιδείας Θρησκευμάτων και Αθλητισμού, το οποίο δεν προέβη σε κάποιο σχόλιο.
Βέβαια αυτή η απόφαση του ήρθε ένα χρόνο μετά, 5 Μαρτίου του 2025 παρέλαβα εγώ το έγγραφο από την κυβέρνηση ότι τίθεμαι σε αργία. Ακριβώς έναν χρόνο μετά το περιστατικό.
Αυτό, θα δημιουργήσει εύλογα ερωτήματα σε κάποιον που διαβάζει το άρθρο του Reader, ότι πώς γίνεται αν αυτή η εκπαιδευτικός είναι επικίνδυνη, να την άφησε το κράτος ένα χρόνο μέσα, μαζί με τα παιδιά;
Και μάλιστα σε αυτό το χρόνο εγώ ασκούσα κανονικότατα τα καθήκοντα μου, συμμετείχα σε σχολικές εκδρομές, σε όλες τις δράσεις, ήμουν ένα κανονικό μέλος όπως είμαι όλα τα 25 χρόνια που διδάσκω στην δημόσια εκπαίδευση.
Αυτό εγώ μπορώ να το απαντήσω: Η αργία για μια συνδικαλιστική πράξη, είναι στα χέρια του Υπουργού, ένα πολιτικό χαρτί το οποίο έκρινε τον Φλεβάρη ότι θέλει να το αξιοποιήσει για να τρομοκρατήσει όχι μόνο εμένα αλλά ολόκληρο τον κλάδο και τους μαθητές και τους γονείς που είδαν να απομακρύνεται από την τάξη από τη μια στιγμή στην άλλη, στο τέλος της χρονιάς, επειδή διαμαρτυρήθηκα σε μια διαδικασία που και ο κλάδος διαφωνεί.
Από την Χρύσα και την Σοφία, στην Έφη και την Ελευθερία: Οι περιπτώσεις διωκόμενων εκπαιδευτικών
Έχει παρερμηνευτεί και όρος για το τι είναι συνδικαλισμός. Συνδικαλισμός είναι ο,τιδήποτε παραβιάζει τα δικαιώματα μας τα εργασιακά και των μαθητών μας.
Εμείς από την αρχή είπαμε ότι είναι «συνδικαλιστική η δίωξη» γιατί εγώ δεν είμαι νεοδιόριστη, δεν είμαι η ίδια που θα ερχόταν ο αξιολογητής. Παρόλα αυτά, η αξιολόγηση επειδή δεν αφορά μόνο τους νεοδιόριστους συναδέλφους αλλά μας αφορά όλους και είναι καθημερινή πειθάρχηση, όχι σε σχέση με το αν είμαστε τυπικοί στα καθήκοντα μας - αυτό είναι αυτονόητο - αν δείτε όμως τους διωκόμενους με την απειλή της αργίας θα δείτε ότι είναι:
Η Ευαγγελία Τριανταφύλλου, μια νηπιαγωγός που ζήτησε να «σπάσει σε δύο» ένα μεγάλο τμήμα και η κατηγορία είναι για πιο λόγο επέμενε να σπάσει το τμήμα
Η Σοφία Καψαλάκη γιατί είπε ότι από το σχολείο μου λείπει ο δημόσιος νοσηλευτής και ο μαθητής μου δεν μπορεί να έρθει στο μάθημα
Η Ελευθερία Παλαιστίδου για τη ζωγραφιά με τους μαθητές για «Λευτεριά στην Παλαιστίνη» που την κατηγόρησαν για δράση ενάντια στην ασκούμενη εξωτερική πολιτική
Η Έφη Λάζου για το ότι έκανε ώρες εκτός σχολείου θεατρικό έργο στη Ζάκυνθο για την Παλαιστίνη και άλλες πολλές περιπτώσεις.
Όλα αυτά γίνονται σε οποιαδήποτε στιγμή που μπορεί κάποιος να διεκδικήσει. Ακόμα και φοιτητές. Καταδίκασαν έναν φοιτητή σε 14 μήνες φυλάκιση επειδή έκανε ένα γκράφιτι για την Παλαιστίνη στη σχολή του.
Διαβάστε επίσης: Μετσόβιο Πολυτεχνείο: Φοιτητής καταδικάστηκε σε 14 μήνες φυλάκισης για συνθήματα σε τοίχο
Σε 2.500 χιλιάδες συνδέλφους μας δίνει το Υπουργείο πειθαρχικά, επειδή έχουν δικαίωμα να συμμετέχουν σε αποφάσεις του Σωματείου τους.
Αξιολόγηση: «Όταν ζούμε σε ένα τέτοιο κόσμο δεν γίνεται να θέλουν να μετρήσουν τις δικές μας αξίες»
Συνολικά, ο κλάδος λέει όχι στην αξιολόγηση. Βέβαια οι συνάδελφοι έχουν πολλές και διαφορετικές απόψεις όπως και οι συνδικαλιστικές παρατάξεις. Υπάρχουν κάποιοι που μιλούν και για μια άλλη μορφή αξιολόγησης.
Προσωπικά αν ρωτάτε εμένα ως Χρύσα Χοζτόγλου, η αξιολόγηση, έχει μέσα της τη λέξη αξία: Όταν έχουμε συνολικά πολέμος, φτώχεια, δυστυχία στον κόσμο, είναι αδύνταο κυβερνήσεις που συντάσσονται με αυτές τις αποφάσεις και αυτές τις αδικίες είναι αδύνατο να μετρήσουν τις δικές μας αξίες.
Το σχολείο δεν είναι αποστειρωμένο περιβάλλον, οι μαθητές είναι μονάδες, το κάθε παιδί κουβαλάει από πίσω του μια ιστορία, ένα δικό του οικογενειακό περιβάλλον και όσο τα σχολεία γίνονται εξεταστικά κέντρα με μεγάλες τάξεις, δεν προλαβαίνουμε όχι να κάνουμε σωστά το μάθημα, δεν προλαβαίνουμε να τα φροντίσουμε.
Δεν θέλουμε να είμαστε διεκπεραιωτές εξετάσεων, ούτε να απορρίπτουμε τους πιο αδύναμους. Αυτές είναι οι αξίες μας.
Τι έγινε στο Εφετείο 30 Οκτωβρίου
Στις 30 Οκτωβρίου, είχαμε το τελευταίο στάδιο από την πλευρά τη δική μας απέναντι στην απόφαση του Υπουργείο να με θέσει σε αργία. Ζητήσαμε την οριστική ακύρωση της αργίας.
Σε δέκα μέρες θα κατατεθούν τα υπομνήματα και σε αόριστο χρόνο - μήνα ή κάποιους μήνες - περιμένουμε την απόφαση.
Εδώ θα έλεγα ότι θα έλεγα ότι θα είχε μια αξία να περιγραφεί και το τι έγινε στο προηγούμενο διάστημα .
«Το ίδιο δικαστήριο που με δικαίωσε σε 11 μέρες με ξεναέθεσε σε αργία»
Εμένα όπως είπα το γνωμοδοτικό όργανο με δικαίωσε με 5 - 0.
Στη συνέχεια είχαμε το πρώτο δικαστήριο - το προσωρινό - που κάναμε, το οποίο με δικαίωσε επίσης και επέστρεψα στη δουλειά μου τον Ιούνιο. Την ίδια μέρα κυκλοφόρησαν διαρροές ότι ενοχλήθηκε ο Πρωθυπουργός, επειδή τότε είχε πρωτοαναλάβει η Σοφία Ζαχαράκη, ότι δεν εστάλη (στο πρώτο δικαστήριο) εκπρόσωπο του νομικού συμβουλίου στη δίκη και μπόρεσε και κερδήθηκε από την πλευρά μας.
Και ενώ το δεύτερο δικαστήριο θα γινόταν σε κάποιος μήνες, έγινε σε 11 μέρες.
Το ένα δικαστήριο με το ίδιο δικαστικό σώμα που αποφασίζει την επιστροφή μου στο σχολείο, σε 11 μόλις μέρες χωρίς να έχει υπάρξει κάποιο νέο στοιχείο ή να έχω κάνει εγώ κάτι ή κανένας μάρτυρας - εξάλλου δεν υπάρχουν μάρτυρες από δύο ανθρώπους εγώ έχω κατηγορηθεί: τον αξιολογητή του σχολείου και τη διοίκηση του σχολείου - αποφασίζει ακριβώς το ανάποδο και με ξαναέθεσε σε αργία.
Ανεξάρτητα από το τι θα βγει στο τρίτο δικαστήριο, οι διώξεις μέσα στην εκπαίδευση είναι επίσημη πολιτική πια. Ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια καινούργια πραγματικότητα αλλά έχουμε την αισιοδοξία ότι αν οι άνθρωποι στα σωματεία και τις γειτονιές και τα σχολεία παλέψουν - άλλωστε ο κύριος Ρούτσι μας έδειξε το δρόμο - μπορούμε να πετυχαίνουμε νίκες.
Το σχολείο που ονειρεύεται η Χρύσα Χοτζόγλου
Το σχολείο που ονειρεύομαι δεν μπορεί να είναι αποκομμένο από την κοινωνία που ονειρεύομαι. Νομίζω αυτό ισχύει για όλους τους ανθρώπους. Το σχολείο που ονειρεύεται ο καθημερινός λαός, ο εργαζόμενος για τα παιδιά του είναι ένα σχολείο που θα είναι σε μια κοινωνία.
Που θα φέρνει το παιδί στο σχολείο ταϊσμένο, φροντισμένο, ήρεμο, με τους γονείς του στο πλάι του και όχι στα 13ωρα κάτεργα.
Νομίζω είναι τα αυτονόητα πράγματα που ονειρεύεται κάθε άνθρωπος για την κοινωνία που ζει, για τη χώρα, για την πόλη του. Βέβαια αυτό δεν το λέω για να πω ότι μόνο σε μια άλλη κοινωνία μπορούμε να έχουμε ένα άλλο σχολείο. Ακόμη και σε αυτή την κοινωνία, ακόμα και με αυτή την κοινωνική, οικονομική, πολιτική δομή που έχει, εμείς επιμένουμε να παλεύουμε για τα δικαιώματα μας.
Αλλά είμαστε αισιόδοξοι. Η Ελλάδα έχει πολύ πλούσιο παρελθόν, νικηφόρο.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
