Ο κανιβαλιστικός μηχανισμός των σόσιαλ και ειδικά του Χ, είναι γνωστός. Το Twitter ξεκίνησε ως μια πλατφόρμα ημερολογιακή, στην οποία έκαναν καριέρα άνθρωποι με πανέξυπνο χιούμορ.
Τώρα πια, αν έχεις να επιλέξεις ανάμεσα σε άλλες, καλύτερα να ρίξεις Χ στο Χ. Γενικώς, εκεί μέσα θα βρεις τα πάντα, από ανώνυμα προφίλ που σκοτώνονται για το σαρβάιβορ μέχρι επώνυμα προφίλ που δηλώνουν υπουργοί υγείας και ανεβάζουν σημαίες του Ισραήλ. Βασικά, έτσι επιβιώνουν κι αυτοί.
Τελευταία τάση στην ιντερνετική μόδα ήταν ο διάλογος της Νατάσσας Μποφίλιου με τον πατέρα της μετά τη συναυλία στο Λυκαβηττό, στον οποίο, δεν θα το φανταστείτε, αλλά ναι, είχαν μια διαφωνία και τόλμησε να τον πει βλαμμένο.
Τα τρολ που προφανώς είναι μεγαλωμένα στα σπίτια του “καθίστε κύριε πατέρα”, έβαλαν τις λευκές κορδέλες τους και έτρεξαν να θάψουν την Μποφίλιου, που τους απάντησε με φιλιά από τον μπαμπά της στο οικογενειακό τραπέζι.
Διαβάστε επίσης: Το αποστομωτικό story της Νατάσσας Μποφίλιου για τον πατέρα της
Τα φτυάρια στα σόσιαλ έχουν γίνει πλέον χόμπι, με τους υπηρέτες των καπς λοκ να κάνουν διατάσεις στα δάχτυλα και να εκτονώνονται, ελπίζοντας ότι μπορεί μια μέρα να μη χρειαστεί να προσφέρουν δωρεάν τις υπηρεσίες τους και ετοιμάζουν το portfolio τους για κάποια ομάδα αλήθειας.
Το σκηνικό πάντως της Νατάσσας Μποφίλιου με τον πατέρα της και το απρεπές(!) λεξιλόγιο, μου θύμισε ένα από τα αγαπημένα μου επεισόδια στη σειρά που λέγεται Άντα, με τη μητέρα μου.
Γυμνασιόπαιδο εγώ τότε, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, έτρωγα γιουβαρλάκια στον καναπέ και η κυρία Άντα που είχε μια δύσκολη μέρα με στραβοκοίταγε σα να διαβάζει το μέλλον. Προφανώς και έπεσε μέσα.
Διαβάστε επίσης: Το αγαπημένο μου podcast είναι η φωνή της μητέρας μου στο τηλέφωνο
Τα γιουβαρλάκια χύθηκαν στον καναπέ, η μάνα μου με κοιτάει και μου λέει «είσαι πολύ μαλάκας», με ένα γρέζι γηπεδικής φωνής που αγνοούσα μέχρι τότε.
Τρέχω στο δωμάτιο και κλαίω με λυγμούς, από τα γέλια. Έρχεται φρικαρισμένη μέσα, αγχωμένη και όταν συνειδητοποιεί ότι κάτω από το μαξιλάρι κρύβω τα γέλια, με ξαναλέει μαλάκα και γελάει μαζί μου, με το τεράστιο χαμόγελο που δείχνει όλα της τα ούλα.
Το συζητάμε ακόμα αυτό το σκηνικό και ελπίζω να μη ξεχάσουμε ποτέ να το θυμόμαστε. Τα λόγια που δεν λέγονται, είναι πάντα αυτά που προσπαθείς να ξεπεράσεις στο πέρασμα του χρόνου και όχι εκείνα που είπες εν βρασμώ στον πιο αγαπημένο σου άνθρωπο στη Γη.
Άντε τώρα αυτό να το εξηγήσεις σε όσους βλέπουν φαντάσματα στο τουίτερ. Τέλος πάντων, ευτυχώς πάντως που με είχε πει μαλάκα και όχι βλαμμένο, γιατί εκεί θα καθάριζα εγώ τον καναπέ.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
