Πανελληνίες και καραντίνα, δύο λέξεις που όταν συνδυάζονται επαναφέρουν στη δική μου μνήμη και των περισσότερων σημερινών 23χρονων και 24χρονων που δώσαμε εξετάσεις το 2020 και το 2021, τον χειρότερο μας εφιάλτη.
Η χρονιά των Πανελληνίων, αυτού του «παλαιολιθικού» θεσμού που έχει αποτελέσει κοινό τραύμα γενιών και γενιών, είναι από μόνη της πιεστική, αγχωτική και όλα τα συναφή επίθετα, καθώς τα δικά σου «θέλω», ανησυχίες και προσδοκίες έρχονται συνήθως σε σύγκρουση με όσα περιμένει ο καθηγητής, ο γονέας, η κοινωνία ολόκληρη.
Τώρα, ας προσθέσουμε σε όλο αυτό μια κατάσταση αβεβαιότητας, απομόνωσης και υπερβολικού χρόνου με τις αρνητικές σκέψεις σου, όλα όσα ήταν η καραντίνα του 2020-2021 δηλαδή.
Η «βόμβα» της καραντίνας έσκασε κάπου στα μέσα Μαρτίου του 2020, λίγο μετά τα πρώτα κρούσματα κορωνοϊού στην Ελλάδα. Από την μια ημέρα στην άλλη βρεθήκαμε από μια καθημερινότητα που ξεκινούσε στο σχολείο και τελείωνε στο φροντιστήριο, σε μια καθημερινότητα που άρχιζε στο κρεβάτι, συνέχιζε στο γραφείο και έκλεινε ξανά στο κρεβάτι.
Στην αρχή όλοι είχαμε χαρεί θυμάμαι -δεν είχαμε κάνει ποτέ διακοπές για δύο εβδομάδες μέσα στον Μάρτιο. Όσο περνούσε ο καιρός και ξεκίνησαν σιγά σιγά τα online μαθήματα, που δεν νομίζω ότι υπήρχε άνθρωπος που δεν έβαζε σε σίγαση τον καθηγητή του και δεν συνέχιζε τον ύπνο του, τόσο συνειδητοποιούσαμε ότι θα περάσουμε την πιο δύσκολη χρονιά της ζωής μας, μέχρι τότε, μόνοι μας, μπροστά από μια οθόνη, πάνω σε μια συγκεκριμένη καρέκλα. Και το μεγαλύτερο πλήγμα; Δεν θα πηγαίναμε καν πενθήμερη..
Διαβάστε επίσης: Πανελλήνιες 2026: Η μεγαλύτερη βοήθεια πριν τις εξετάσεις, δεν είναι το διάβασμα
Κάποιοι έχασαν την μπάλα και την συγκέντρωσή τους, δημιούργησαν κενά - ο μεγαλύτερος φόβος των καθηγητών μας. Άλλοι κάπως μαγικά κατάφεραν να εστιάσουν στο θετικό της υπόθεσης: περισσότερος χρόνος για διάβασμα, λιγότερη ύλη, η οποία μειώθηκε λόγω της κατάστασης, λιγότεροι αντιπερισπασμοί και ευκαιρία για να ξεκινήσουν το τρέξιμο.
Μιλώντας με έξι συνομηλίκους μου διαπίστωσα πως όσοι έδωσαν Πανελλήνιες την περίοδο της καραντίνας φαίνεται να χωρίζονται, σε μεγάλο βαθμό, στις δύο κατηγορίες που προανέφερα.
Ακολουθούν έξι ιστορίες που αποτυπώνουν τις διαφορετικές εμπειρίες της ίδιας δύσκολης, για μια ολόκληρη γενιά μαθητών, περιόδου που βίωσε Πανελλήνιες μέσα στις συνθήκες της καραντίνας για τον Covid-19.
Βασιλική Β.
«Αυτο που σκεφτόμουν όλη την ώρα ήταν ότι επειδή είμαι σπίτι 24/7 πρέπει αναγκαστικά να διαβάσω και αν δεν διάβαζα και απλά καθόμουν, ένιωθα άσχημα απλά επειδή είχα συνδέσει τόσο πολύ το σπίτι με το διάβασμα.
Τα online μαθήματα του σχολείου ήταν τύπου instant mute το μικρόφωνο και απλά παραπάνω ύπνος τις πρώτες ώρες και φυσικά όσο φτάναμε προς το μεσημέρι σκεφτόμασταν τι ώρα θα μπαίναμε να παίξουμε impostor.
Τουλάχιστον όμως επειδή ήμασταν στην καραντίνα και επειδή παλι είχαμε πολύ ώρα για διάβασμα (αφού ήμασταν εσώκλειστοι), κάθε μέρα προλάβαινα να πάω για ένα εικοσάλεπτο περπάτημα με τη κολλητή μου. Οπότε αυτό ήταν ένα θετικό.
Αλλά γενικά πολύ κάψιμο τόσες ώρες στο σπίτι συν όλη αυτή την ύλη που είχαμε να βγάλουμε».
Κωνσταντίνος Μ.
«Την χρονιά των Πανελληνίων οι περισσότεροι τη βιώνουν σαν έναν άθλο, και δε μπορώ να πω ότι η δικιά μου εμπειρία απείχε πολύ από αυτο. Πριν τον Μάρτιο του 2020 η ζωή και το διάβασμα κύλαγαν κανονικά. Και τότε χτύπησε η πρώτη καραντίνα.
Τις πρώτες μέρες οριάκα ως δώρο τις εξέλαβα και ως αφορμή να σταματήσω να έχω μαύρους κύκλους στα μάτια, μέχρι το πάτωμα. Όμως οι δύο βδομαδες καραντίνα έγιναν 4 και οι 4, 8 και το άγχος σε συνδυασμό με την ξαφνική απουσία οποιασδήποτε αλληλεπίδρασης με ανθρώπους έγινε σχεδόν αδύνατη, πέραν των γονιών μου που ο χρόνος μου μαζί τους, δεν ήταν και ο πιο ευχάριστος γιατί.. εφηβεία.
Το διάβασμα άρχισε να πηγαίνει πίσω γιατί όλα τα φροντιστήρια έγιναν ηλεκτρονικά, η πρώτη φορά που ήρθαμε οι περισσότεροι αντιμέτωποι με τη τηλεκπαίδευση, και για να μη πω ψέματα δε πήγε και πολύ καλα.
Και το θρίλερ μόλις ειχε ξεκινήσει, καθώς ερχόταν μια χρονιά σαν από δυστοπικη ταινία για τη γενιά του 2003 που είχε πάνω σε όλα τα άλλα και το άγχος των πανελληνίων. Η πίεση από το περίγυρο με το ξεκίνημα της 3ης λυκείου έφτασε σε τρελά επίπεδα.
Επρεπε να διαβάζουμε ώρες ενώ ήμασταν κλεισμένοι στο σπίτι από το πρωί μέχρι το βράδυ. Προσωπικα δε παρακολουθούσα καν τα μαθήματα του σχολείου, απλά έμπαινα στην αρχή κάθε ώρας μαθήματος και μετά ξανά κοιμόμουν ή διάβαζα για τα ιδιαίτερα έχοντας πάντα το λάπτοπ σε σίγαση.
Αν δεν ήταν οι κολλητοί μου, στους οποίους προσπαθούσα να πηγαίνω με το ποδήλατο κάθε βδομάδα, είμαι σίγουρος ότι θα είχα τρελαθεί. (προφανώς στέλνοντας sms ότι πάω για προσωπική άσκηση και ελπίζοντας να μη πετύχω αστυνομία).
Θυμάμαι ότι συζητώντας με τους φίλους μου νιώθαμε ότι η ζωή μας ήταν σαν να είχε παγώσει. Υπέρμετρες προσδοκίες από την οικογένεια, ανασφάλεια για το πότε επιτέλους θα μπορούμε να βγούμε από το σπίτι χωρίς να είμαστε σα κυνηγημένοι, φόβος μήπως κολλήσει covid κάποια γιαγιά ή παππούς, απομόνωση σχεδόν σαν να είμαστε βαρυποινίτες, ατελείωτες ωρες διάβασματος και όλα αυτά ήρθαν να προστεθούν στο συνεχές ερώτημα του τι θέλω να κάνω με τη ζωή μου.
Προσωπικά πήρα πάνω από 10 κιλά σε λίγους μήνες και μετά από όλη αυτή την ακινησία μετά το τέλος της καραντίνας δυσκολευόμουν να περπατήσω μέχρι το σχολείο. Αν και πέρασα σε μια σχολή που ήταν στις πρώτες μου επιλογές και είμαι πολύ ευχαριστημένος από το αποτέλεσμα, το συναισθηματικό τίμημα θεωρώ ακόμα ότι ήταν υπερβολικά μεγάλο. Δε μπορείς να πεις ότι η γενιά του 3 ήμασταν και η πιο τυχερή σε αυτό!».
Νίκος Χ.
«Προσωπικά η καραντίνα με βοήθησε και ας ακούγεται παράξενο. Με βοήθησε γιατί μου εκμηδένισε τον πολύ χαμένο χρόνο σε μετακινήσεις, κυρίως από και προς το φροντιστήριο, που ήταν 1 ώρα το πήγαινε μέχρι το Μαρούσι μέσα από την Κηφησιάς το μεσημέρι και 1 ώρα το γύρνα.
Επίσης εκμηδενίστηκε και κάθε ακόμα χαμένος χρόνος, είτε αυτό λέγεται μετακίνηση προς το σχολείο, είτε αχρείαστα μαθήματα (βλ. Στατιστική για εμάς ή άλλες βλακείες) είτε κενά.
Συνεπώς, με βοήθησε στο να έχω αρκετά πιο ελεύθερο χρόνο τόσο για διάβασμα όσο -κυρίως- για ξεκούραση, χαλάρωση και ύπνο -που στην αρχή της χρονιάς της Γ΄ Λυκείου χωρίς καραντίνα τον είχα ψιλό ξεχάσει σαν έννοια. Ως προς άγχη και σκέψεις, δεν είχα ιδιαίτερα γιατί ακολουθούσα το πρόγραμμα του φροντιστηρίου και των μαθημάτων και γνώριζα -ή τουλάχιστον πίστευα τότε- ότι αυτό είναι αρκετό».
Χρυσόθεμις Λ.
«Κάθε χρόνο τέτοια εποχή σκέφτομαι την δικιά μου εμπειρία με τις πανελλαδικές εξετάσεις. Έδωσα πανελλήνιες το 2021, την χρονιά της μεγάλης καραντίνας, η οποία είχε διαρκέσει σχεδόν 6 μήνες... Για μένα η τρίτη λυκείου ήταν μία από τις πιο αγχωτικές χρονιές μου, με τις Πανελλήνιες να αποτελέσουν αφορμή για να ξεκινήσω ψυχοθεραπεία, μου το πρότεινε ένας καθηγητής μου στο φροντιστήριο.
Τον Οκτώβριο του 2020, έπαθα την πρώτη κρίση άγχους μου. Θυμάμαι να προσπαθώ να διαβάσω κοινωνιολογία και ξαφνικά να χτυπάει η καρδιά μου πολύ δυνατά, να δυσκολεύομαι να ελέγξω την αναπνοή μου και να κλαίω με αναφιλητά πάνω από το βιβλίο. Ευτυχώς μέσω της ψυχοθεραπείας κατάφερα σιγά σιγά να το ξεπεράσω, αλλά για κάποιο διάστημα φοβόμουν να ανοίξω το βιβλίο, για να μην βιώσω πάλι αυτά τα συναισθήματα.
Αν και η καραντίνα μου δημιούργησε μετέπειτα ένα κοινωνικό άγχος, μπορώ να πω ότι στις πανελλήνιες με έσωσε, καθώς είχα περισσότερο χρόνο για τον εαυτό μου και μπορούσα να διαμορφώσω πιο εύκολα το πρόγραμμα μου, δεδομένης της κατάστασης μου.
Αυτό που συνειδητοποίησα 5 χρόνια αργότερα, αλλά τότε με εκνεύριζε όποτε το άκουγα είναι ότι οι πανελλήνιες όντως δεν καθορίζουν όλη σου την ζωή. Θα βρεις στην πορεία τι είναι αυτό που σε κάνει χαρούμενο και δημιουργικό πέρα από τα πλαίσια του σχολείου.»
Νικάνδρα Ι.
«Γενικά περισσότερο από όλα με δυσκόλεψε ο φόβος μου. Ο φόβος για την αποτυχία. Συνέχεια στο κεφάλι μου είχα ότι πρέπει να πετύχω γιατί άλλωστε επιτυχία=περνάω σε ένα πανεπιστήμιο για τα ελληνικά δεδομένα.
Εννοείται είχα πάρα πολύ άγχος κρίσεις πανικού και άλλα. Η αλήθεια είναι πως σε αυτό ευθύνεται και η καραντίνα. Όλη η ζωή μου περιτριγυριζόταν γύρω από αυτό. Όλη μέρα διάβαζα και αν δεν το έκανα ένιωθα ενοχές, δεδομένου ότι είχαμε άπλετο ελεύθερο χρόνο.
Το ότι δεν έβλεπα ούτε μια φίλη μου, δεν πήγαινα σχολείο και φροντιστήριο νιώθω ότι με έκανε να αισθάνομαι πολύ μόνη και αποξενωμένη από όλα. Ήμουν μόνη μου απέναντι σε κάτι πολύ μεγάλο τότε, τους φόβους μου, το άγχος της αποτυχίας.
Ένιωθα γενικά ότι κάθε τι με αποσυντόνιζε, έχανα πλήρως την αίσθηση του εγώ και κατά συνέπεια του εαυτού μου. Τότε θυμάμαι είχα και πολλές κακές σκέψεις για την κοινωνία, την καραντίνα και ό,τι υπήρχε στον πολιτικό ορίζοντα. Με κατέβαλαν πολύ και ήταν κάτι που με άγχωνε έξτρα».
Ελισάβετ Κ.
«Οι Πανελλήνιες ήταν για εμένα μια ατελείωτη ρουτίνα επιβίωσης. Ξύπνημα-διάβασμα-υπνος- διάβασμα-ύπνος, αυτό ήταν. Ενιωθα σαν να είχα γίνει ένα με το θρανίο, ένα με την καρέκλα. Σηκωνόμουν μόνο όταν υπάρχει μεγάλη ανάγκη, αλλιώς είχα πείσει τον εαυτό μου ότι θα μείνω εκεί μέχρι να τα καταφέρω.
Θυμάμαι η χρονιά που έδινα πανελλήνιες, το 2021, έτυχε να είναι η χρονιά που εμφανίστηκε και ο Covid στην Ελλάδα. Για εμένα προσωπικά ήταν ότι καλύτερο θα μπορούσε να συνέβη εκείνη την περίοδο, καθώς είχα την τέλεια δικαιολογία να αποφύγω εξόδους για να κάτσω να συγκεντρωθώ να διαβάσω.
Οι περιορισμοί στις εξόδους και στις συναντήσεις με άλλα άτομα ήταν ενα θεόσταλτο δώρο που με έβγαλε από την δύσκολη θέση. Οταν έχεις τόσο διάβασμα και πίεση μέσα στην καθημερινότητα το τελευταίο που χρειάζεσαι είναι να σε πρήζουν. Οπότε ναι για εμένα ο Covid θεωρώ με βοήθησε αρκετά στο να παραμείνω προσηλωμένη στον στόχο μου χωρίς να έχω αντιπερισπασμούς τριγύρω μου».
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
