Σχεδίασε τον θάνατό του: «Βρείτε με σε 7 χρόνια» - Το γράμμα του Λιαντίνη στην κόρη του

«Να πάρεις βαρύ όρκο. Να ρθείτε στον τάφο μου ύστερα από 7 χρόνια» είπε στον καλύτερό του φίλο και άπλωσε το χέρι. Του παρέδωσε ένα σχεδιάγραμμα με χάρτη και οδηγίες. Στη συνέχεια γύρισε την πλάτη και έφυγε για τον Ταΰγετο. Για την τελευταία του κατοικία.

Τα είχε ετοιμάσει όλα στην εντέλεια. Το σχεδίαζε σχεδόν σε όλη του τη ζωή. Είχε γράψει μάλιστα σχετικά και σε ένα από τα βιβλία του. Είχε αφήσει και αποχαιρετιστήριο γράμμα στην κόρη του. Ο Λιαντίνης είχε σχεδιάσει άριστα τον θάνατό του, κάθε λεπτομέρεια. Δεν τον φοβόταν. Πίστευε στη ζωή. 

Στους φοιτητές του μιλούσε συνέχεια γι αυτήν. Τους ζητούσε να κλείσουν τις τηλεοράσεις, να διαβάζουν βιβλία, να εμπλουτίσουν το επίπεδό τους, να επικοινωνούν, να ερωτεύονται: «Τρύγησε την ημέρα, σα να είναι η τελευταία σας. Μην την αφήσεις να πάει χαμένη. Ό,τι χαρές είναι να σου δώσει μην τις αφήσεις, γιατί δεν θα την ξαναβρείς.

Δεν είναι αναβλητή η ζωή, ούτε αναστρέψιμη» τους έλεγε. Κι αυτός την τρύγυσε μέχρι την τελευταία του στιγμή.

Διαβάστε επίσης: Ο Έλληνας πιλότος που κατήργησε τους νόμους της φυσικής - Πώς έσωσε το θηριώδες τζάμπο της Ολυμπιακής με 374 επιβάτες

Ο Λιαντίνης, Έλληνας πανεπιστημιακός, φιλόσοφος, ποιητής, συγγραφέας και μεταφραστής, ο οποίος υπήρξε αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και συγγραφέας εννέα βιβλίων με φιλοσοφικό και παιδαγωγικό περιεχόμενο, στην πραγματικότητα λεγόταν Δημήτρης Νικολακάκος. Καταγόταν από τα Λιαντίνα Λακωνίας όμως και έτσι έμεινε το Λιαντίνης.

Εξαφανίστηκε τον Ιούνιο του 1998 με τα κανάλια και τον Τύπο της εποχής να ασχολούνται επισταμένως με την υπόθεση. Ο αδελφικός του φίλος όμως είχε κρατήσει τον όρκο του και το στόμα του κλειστό.

Αυτός ήταν που είχε παραδώσει το γράμμα στην κόρη του...

«Διοτίμα μου,

Φεύγω αυτοθέλητα. Αφανίζομαι όρθιος, στιβαρός και περήφανος. Ετοίμασα τούτη την ώρα βήμα- βήμα ολόκληρη τη ζωή μου, που υπήρξε πολλά πράγματα, αλλά πάνω από όλα εστάθηκε μια προσεκτική μελέτη θανάτου. Τώρα που ανοίγω τα χέρια μου και μέσα τους συντρίβω τον κόσμο, είμαι κατάφορτος με αισθήματα επιδοκιμασίας και κατάφασης.

Πεθαίνω υγιής στο σώμα και στο μυαλό, όσο καθαρό είναι το νωπό χιόνι στα όρη και το επεξεργασμένο γαλάζιο διαμάντι.

Να ζήσεις απλά, σεμνόπρεπα, και τίμια, όπως σε δίδαξα. Να θυμάσαι ότι έρχουνται χαλεποί καιροί για τις νέες γενεές. Και είναι άδικο και μεγάλο παράξενο να χαρίζεται τέτοιο το δώρο της ζωής στους ανθρώπους, και οι πλείστοι να ζούνε μέσα στη ζάλη αυτού του αστείου παραλογισμού.

Η τελευταία μου πράξη έχει το νόημα της διαμαρτύρησης για το κακό που ετοιμάζουμε εμείς οι ενήλικοι στις αθώες νέες γενεές που έρχουνται. Ζούμε τη ζωή μας τρώγοντας τις σάρκες τους. Ένα κακό αβυσσαλέο στη φρίκη του. Η λύπη μου γι' αυτό το έγκλημα με σκοτώνει.

Να φροντίσεις να κλείσεις με τα χέρια σου τα μάτια της γιαγιάς Πολυτίμης, όταν πεθάνει. Αγάπησα πολλούς ανθρώπους. Αλλά περισσότερο τρεις. Το φίλο μου Αντώνη Δανασσή, τον αδερφοποιτό μου Δημήτρη Τρομπούκη, και τον Παναγιώταρο το συγγενή μου, γιο και πατέρα του Ηρακλή.

Κάποια στοιχεία από το αρχείο μου το κρατά ως ιδιοκτησία ο Ηλίας Αναγνώστου.

Να αγαπάς τη μανούλα ως την τελευταία της ώρα. Υπήρξε ένας υπέροχος άνθρωπος για μένα, για σένα, και για τους άλλους. Όμως γεννήθηκε με μοίρα. Γιατί της ορίστηκε το σπάνιο, να λάβει σύντροφο στη ζωή της όχι απλά έναν άντρα, αλλά τον ποταμό και τον άνεμο. Το γράμμα του αποχαιρετισμού που της έγραψα το παίρνω μαζί μου.

Σας αφήνω εσένα, τη μανούλα και το Διγενή, το σπίτι μου δηλαδή, που του στάθηκα στύλος και στέμμα, Γκέμμα πες, σε υψηλούς βαθμούς ποιότητας και τάξης. Στην μεγαλύτερη δυνατή αρνητική εντροπία. Να σώζετε αυτή τη σωφροσύνη και αυτή την τιμή. Θα δοκιμάσω να πορευτώ τον ακριβό θάνατο του Οιδίποδα. Αν όμως δεν αντέξω να υψωθώ στην ανδρεία που αξιώνει αυτός ο τρόπος, και ευρεθεί ο νεκρός μου σε τόπο όχι ασφαλή, να φροντίσεις με τη μανούλα και το Διγενή, να τον κάψετε σε ένα αποτεφρωτήριο της Ευρώπης.

Έζησα έρημος και ισχυρός.

Λιαντίνης

Τη μέρα που θα πέσω έδωσα εντολή να στεφανωθούν οι μορφές Σολωμού στη Ζάκυνθο κ' Λυκούργου στη Σπάρτη».

Την 1ι Ιουνίου το 1998 πήρε τον δρόμο για τον Ταΰγετο, για την τελευταία του κατοικία και αφού είχε φροντίσει να αποχαιρετήσει τους φοιτητές του. 
Στο τελευταίο βιβλίο του, το Γκέμμα, το οποίο γράφτηκε τη διετία 1993-94, έγραψε ουσιαστικά για τον θάνατό του: «Το σώμα του νεκρού δεν θα το ιδεί ανθρώπου μάτι…»!

Ο Λιαντίνης ήταν «άθρησκος, αλλά μιλούσε με τρυφερότητα για τον Ιησού. Ήταν αυστηρός, αλλά ξεχείλιζε από ευγένεια και τρυφερότητα. Ήταν απαιτητικός από τους άλλους, αλλά έδειχνε και κατανόηση. Και το κορύφωμα: πήγε να πεθάνει, κι όμως ήταν γεμάτος ζωή…».

Ακολούθησαν οι πρώτες έρευνες τον Ταΰγετο, χωρίς όμως να βρεθεί κανένα ίχνος. Οι αναζητήσεις συνεχίστηκαν και τις επόμενες ημέρες, οι έρευνες όμως ήταν άκαρπες, ενώ οι θεωρίες συνομωσίας έδιναν και έπαιρναν. Ότι έφυγε στο εξωτερικό ή ότι πήγε να ζήσει με άλλη γυναίκα. Άλλοι έλεγαν πως δούλευε ταξί, κάποιοι τον «είδαν» στην Αργεντινή.

Βρήκαν τον τάφο του τον Ιούλιο του 2005

Στις 6 Ιουλίου του 2005, ο αδελφικός φίλος του Παναγιώτης Νικολακάκος, ο οποίος είχε κρατήσει τον λόγο του για 7 χρόνια και ήταν ο μόνος που γνώριζε τον τάφο του, οδήγησε την κόρη του Λιαντίνη σε μια σπηλιά του Ταϋγέτου. Αργότερα ο αδερφός του, Γιώργος Νικολακάκος, αποκάλυψε ότι ο Λιαντίνης είχε δώσει ακριβείς οδηγίες για το πότε να αποκαλυφθεί το μέρος όπου βρισκόταν. 

Ήταν η τοποθεσία Πόρτες. Πλέον ονομάζεται η Τρύπα του Λιαντίνη. Πρώτα, αφού σήκωσαν μια πέτρα, βρήκαν μια βέργα και στη συνέχεια το χέρι του. Η κόρη του αναγμώρισε αμέσως το στυλό του. 

Ο Λιαντίνης πέθανε κλεισμένος σε μια σπηλιά στον Ταύγετο. Ο Πάνος Σόμπολος έγραψε ότι υπήρχαν τρία άδεια κουτιά Hipnosedon δίπλα στον σκελετό του μην αποκλείοντας το γεγονός ο Λιαντίνης να πήρε συνολικά 30 χάπια, δίνοντας έτσι τέλος στη ζωή του.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.