Δεν ξέρω αν φταίει πως ακόμα δεν έχουν περάσει υπερβολικά πάρα πολλά χρόνια που τελείωσα το σχολείο, πάντως κάθε χρόνο με το μπαίνει ο Σεπτέμβρης έχω το ίδιο σφίξιμο στο στήθος, σαν να πρόκειται σε λίγες μέρες να πατήσω το πόδι στον αγιασμό.
Το καλοκαίρι τελείωσε, τα «βάσανα» του πρωινού ξυπνήματος, της κούρασης ξεκινάνε αλλά πλέον όχι γιατί πλησιάζει η πρώτη ημέρα του σχολείου, αλλά γιατί ξεκινάει η νέα σεζόν στην δουλειά.
Κάθε Σεπτέμβρη από όταν τελείωσα το σχολείο, το 2021, λέω την εξής γραφική ατάκα στα ξαδέλφια μου που πάνε ακόμα: «Μην βαριέστε να πάτε σχολείο, είναι τα χρόνια με την περισσότερη ξεγνοιασιά», και φυσικά εκείνα δεν με πιστεύουν.
Διαβάστε επίσης: Ανοίγουν τα σχολεία: Πρώτο κουδούνι την Παρασκευή 11/9 - Τι φέρνει η νέα χρονιά
Μπορεί, βέβαια, να τα λέω αυτά επειδή έχω ήδη ξεχάσει τα περίεργα της ηλικίας εκείνης, που δεν ξέρεις ποιος είσαι και πού πας..
Κάπως έτσι προσπάθησα να θυμηθώ πώς ήταν η τελευταία πρώτη μου μέρα στο σχολείο, εκείνον τον αγιασμό της Γ' Λυκείου. Μου πήρε λίγη ώρα. Μου φαίνονται τόσο μακριά, αλλά ταυτόχρονα τόσο κοντά τα σχολικά μου χρόνια.
Δεν είμαι από αυτούς που σιχαίνονταν το σχολείο -ποτέ δεν ήμουν- και γι' αυτό νομίζω θυμάμαι εκείνα τα χρόνια με νοσταλγία, με ένα γλυκόπικρο συναίσθημα, από την μια, της ευγνωμοσύνης που τα έζησα έτσι, και από την άλλη, της λύπης, καθώς ας μη γελιόμαστε, το πιο πιθανό είναι να μην βρεθώ ποτέ ξανά σε μια φάση ζωής που θα μπορώ να βλέπω τους φίλους μου καθημερινά, για οκτώ συνεχόμενες ώρες, χωρίς να με νοιάζει τίποτα άλλο πέρα από το πού θα πάμε μετά το σχόλασμα.
Θυμάμαι να σκέφτομαι από τότε πως πρέπει να τα ζήσω εκείνα τα χρόνια και να τα χορτάσω, πριν μπω στην «ενήλικη ζωή». Έτσι ακριβώς θυμάμαι και την πρώτη ημέρα του σχολείου της Γ' Λυκείου.
Σηκώθηκα από το κρεβάτι πρώτη φορά με όρεξη που ξεκινάει το σχολείο και ας σιχαινόμουν περισσότερο από οτιδήποτε άλλο το πρωινό ξύπνημα. Έβαλα καινούργια ρούχα που «φυλούσα» για την πρώτη μέρα.
Έφτασα στο σχολείο και κοιτούσα γύρω μου τον χώρο σαν να ήταν η τελευταία ημέρα που το βλέπω και ας είχα άλλους 8 μήνες να το «τρώω στη μάπα».
Διαβάστε επίσης: Οι «πρώτοι» της Ευρώπης; Οι «7,4 μαθητές» στα δημοτικά και η ελληνική πραγματικότητα που αγνοεί η Eurostat
Μετά τον αγιασμό, κάτσαμε σχεδόν όλα τα παιδιά της τάξης στο πίσω παγκάκι, εκείνο των «κουλ» παιδιών που πλέον είχαμε την «δικαιοδοσία» να κάνουμε κτήμα μας, ως τριτάκια. Η μόνη συζήτηση που έχω συγκρατήσει είναι περί άγχους για τις Πανελλήνιες και για το πόσο γρήγορα φτάσαμε στα 17.
Σηκώθηκα, τους είπα «παιδιά ελάτε να σας βγάλω μια φωτογραφία να θυμόμαστε την τελευταία πρώτη μας μέρα στο σχολείο». Ευτυχώς αυτή η φωτογραφία έχει διασωθεί χάρις στην εμμονή μου να κρατάω στο κινητό μου τα πάντα.
Κοιτάζοντάς την σήμερα, νομίζω πως αυτό που με συγκινεί περισσότερο είναι πως ενώ ξέραμε πως αυτή θα ήταν η τελευταία μας χρονιά, δεν ξέραμε ακόμη τι ακριβώς σήμαινε αυτό. Δεν ξέραμε πόσο θα μας έλειπε μια τόσο απλή καθημερινότητα ή πόσο γρήγορα θα περνούσε ο τελευταίος αυτός χρόνος.
Αναρωτήθηκα στη συνέχεια, πώς θυμούνται τη δική τους τελευταία πρώτη μέρα στο σχολείο άνθρωποι που βρέθηκαν στην ίδια θέση, αλλά σε διαφορετικές εποχές και με διαφορετικές ζωές. Τι ακριβώς θυμούνται από εκείνη την ημέρα και τι τους απασχολούσε τότε;
Ανθή - Σεπτέμβριος του 2017
Δεν θυμάμαι και πολλές λεπτομέρειες από την τελευταία μου χρονιά στο σχολείο. Στην αρχή με παραξένεψε αυτό, αλλά μετά υπολόγισα ότι έχουν περάσει 9 χρόνια από τότε. Ωστόσο, αν κάτι έχω ως ανάμνηση είναι όντως η πρώτη τελευταία μου μέρα και η τελευταία μου.
Και αυτό γιατί δεν μπορώ να διαχειριστώ τους αποχωρισμούς. Αυτό το συναίσθημα λοιπόν, το είχα και στην πρώτη μέρα της Γ΄Λυκείου. Θυμάμαι να αισθάνομαι περίεργα που θα πήγαινα σχολείο τελευταία φορά, τελευταία χρονιά.
Ίσως να ήταν και η πρώτη νότα υπαρξιακών, χωρίς τότε φυσικά να τα είχα βαφτίσει έτσι. Θυμάμαι, ότι πριν το κουδούνι, συναντήθηκα με τον κολλητό μου τον Στέφανο για να πάμε παρέα.
Εγώ εντωμεταξύ διάλεγα τη συγκεκριμένη διαδρομή παρόλο που έκανα τον «κύκλο του αιώνα» με αυτό τον τρόπο. Αλλά το έκανα μόνο και μόνο για να έχω παρέα, να φτάσω μαζί με κάποιον, και να πούμε τις πρώτες καλημέρες.
Μετά θυμάμαι και την κλασική διαπραγμάτευση: το ποιος θα κάτσει με ποιον από την παρέα. Εγώ, κατέληξα, όπως πάντα, με την κολλητή μου τη Μυρτώ και τρέξαμε να πιάσουμε θυμάμαι το τρίτο θρανίο. Kάπου ενδιάμεσα σκεφτόμασταν...ούτε πρώτο τραπέζι πίστα αλλά ούτε και βάθος κήπος.
Μετά, νομίζω, πήγαμε για καφέ, καθώς η πρώτη μέρα πάντα είναι «σφηνάκι». Πας τρεις ώρες και σου δίνουν βιβλία που ήδη έχεις διαβάσει τα μισά από το φροντιστήριο, στα θερινά.
Δεν θυμάμαι, λοιπόν, και κάτι ιδιαίτερο. Σίγουρα, όμως, την έχω ως μια πολύ γλυκιά ανάμνηση στο μυαλό μου.
Γιώργος - Σεπτέμβριος του 2011
Θυμάμαι την τελευταία μου πρώτη μέρα στο σχολείο. Εκείνη τη μέρα ένιωθα μια παράξενη ανακούφιση. Ήξερα πως κάτι τελείωνε οριστικά και, με έναν τρόπο, ανυπομονούσα να φύγω. Να κλείσει αυτός ο κύκλος, να αφήσω πίσω μου τις τάξεις, τα διαλείμματα, τα κουδούνια, τα βιβλία και όλα εκείνα που τότε έμοιαζαν τόσο βαρετά. Ταυτόχρονα, όμως, υπήρχε και μια μικρή νοσταλγία. Ίσως γιατί, ακόμη κι αν δεν το καταλάβαινα τότε, ήξερα πως τίποτα από όλα αυτά δεν θα ξαναγινόταν ακριβώς το ίδιο. Αναρωτιόμουν πώς θα ήταν η ζωή χωρίς σχολείο. Πώς θα ήταν να μην υπάρχει πια εκείνο το καθημερινό πρόγραμμα, οι συμμαθητές, οι καθηγητές, η αγωνία των εξετάσεων. Και πάνω απ’ όλα, ανυπομονούσα για τη φοιτητική ζωή. Για την «ελευθερία», τις νέες γνωριμίες, τις εμπειρίες και όλα όσα πίστευα πως με περίμεναν. Τότε νόμιζα πως το σχολείο ήταν κάτι που απλώς έπρεπε να τελειώσει για να αρχίσει η «πραγματική» ζωή. Σήμερα, στα 32 μου, έχουν περάσει αρκετά χρόνια από εκείνη την τελευταία πρώτη μέρα. Έχω γνωρίσει ανθρώπους, έχω αλλάξει, έχω ζήσει πράγματα που τότε δεν μπορούσα καν να φανταστώ. Κι όμως, κάπου μέσα μου το σχολείο συνεχίζει να μου λείπει.Μου λείπει η αίσθηση εκείνης της εποχής. Η ανεμελιά, ακόμη κι αν τότε δεν την αναγνώριζα. Μου λείπουν οι μέρες που έμοιαζαν ατελείωτες, οι μικρές χαρές που σήμερα μπορεί να φαίνονται ασήμαντες και εκείνη η παράξενη αίσθηση ότι όλος ο κόσμος ήταν ακόμη μπροστά μου. Και ίσως τελικά αυτό είναι το πιο παράξενο με το σχολείο, όταν είσαι εκεί, ανυπομονείς να φύγεις. Όταν φύγεις, καταλαβαίνεις πόσο πολύ θα ήθελες, έστω για μία μέρα, να γυρίσεις πίσω.
Νίκος - Σεπτέμβριος του 2007
Δεν θυμάμαι πολλά πράγματα από εκείνον τον τελευταίο αγιασμό. Η Γ’ Λυκείου είναι εξάλλου η πιο κατάλληλη ηλικία για να σνομπάρεις μία διαδικασία αγιασμού και σίγουρα η χειρότερη για να νοσταλγήσεις το παρόν που χάνεται. Θυμάσαι σίγουρα το ύφος μεγάλου που είχα πάρει. Πλέον είμαστε η πρώτη σειρά στο σχολείο.
Νομίζω ότι δεν είχαμε καθόλου στο μυαλό μας ότι κάτι τελείωνε εκείνη τη στιγμή. Ίσως επειδή είχαμε μπροστά μας έναν γολγοθά. Ίσως και επειδή όλο το τελετουργικό του αγιασμού σημαίνει έναρξη και όχι τέλος.
Για μένα ήταν και ο τόπος να συστηθώ ξανά. Μετά από μπόλικη προσπάθεια, οι συμμαθητές μου έβρισκαν έναν τελείως διαφορετικό άνθρωπο από αυτόν που άφησαν τον Ιούνιο. Αρκετά κιλά κάτω. Ήμουν κάπως στο επίκεντρο, σε σημείο που ένιωθα κάπως άβολα.
Είχα όμως και μία αίσθηση κατάκτησης, μίας και 3-4 μέρες πριν, όταν βρήκα τους φίλους μου, τους ρώτησα αν έχουν παρατηρήσει κάποια αλλαγή πάνω μου. Και δεν είχαν παρατηρήσει τίποτα.
Ηλίας - Σεπτέβριος του 2000
Είμαι σε μια ηλικία που παίρνει αρκετό χρόνο για να υπολογίσω ποιον Σεπτέμβρη έζησα την τελευταία μου πρώτη μέρα στο σχολείο. Μετά από σύνθετα μαθηματικά, γυρίζω στον Σεπτέμβριο του 2000.
Τη μέρα του τελευταίου μου σχολικού αγιασμού λοιπόν, θυμάμαι να επικρατούν δύο σκέψεις την ώρα που περιδιαβαίναμε στο προαύλιο και περιμέναμε τον πατέρα Νικόλαο με τα σύνεργα. Πρώτον, ότι η χρονιά άτυπα είχε ξεκινήσει λόγω φροντιστηρίου. Αυτό δεν λέει κάτι ιδιαίτερο από μόνο του, αλλά λέει αρκετά για μένα, καθότι η τρίτη λυκείου είναι η μοναδική χρονιά που πήγα φροντιστήριο.
Πέρασα φανταστικά, έκανα χαμό στα Αρχαία και τα Λατινικά, αλλά αυτό είναι από τα προσεχώς.
Το δεύτερο και κυριότερο, ήταν αυτή η αίσθηση του να είσαι ο μεγαλύτερος στο κτίριο. Το αφεντικό. Αυτός που φέτος τελειώνει. Και ομολογώ, αφού βεβαίως ξεκαθαρίσω ότι οι λέξεις αφεντικό και μαν και ο τύπος που ελέγχει τη φάση ουδεμία σχέση έχουν με τη συνεσταλμένη (ειδικά τότε) περσόνα μου, ότι αυτό το αίσθημα, ήδη από τον Σεπτέμβριο του 2000, είχε μια μελαγχολία.
Η οποία φυσικά κορυφώθηκε μέχρι πριν τις πανελλήνιες. Γιατί στις πανελλήνιες, το μόνο που με ενδιέφερε πια δίνοντας το τελευταίο μάθημα, είναι να πάω για μπάνιο. Εγώ, που αν μισώ κάτι περισσότερο σε αυτή τη ζωή, αυτό είναι η θάλασσα.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
