Είχα μιλήσει με τον Θάνο Φέσκο, τους πρώτους μήνες συνεργασίας μου με το Reader. Τον είχα πετύχει τυχαία σε μια εταιρεία spirits που έκανε μια παρουσίαση. Ήθελα τόσο πολύ να συζητήσω μαζί του και να μάθω πως λειτουργεί και σκέφτεται ένας σεφ που έμεινε δέκα ολόκληρα χρόνια στο top 1 εστιατόριο του κόσμου, το Geranium ως head chef και τώρα είναι πίσω στην Ελλάδα.
Είχα όμως μια συστολή να τον πλησιάσω, σκεφτόμουν: Θα μιλήσει; Θα έχει τουπέ; Τελικά το έκανα... τον πλησίασα και με αιφνιδίασε η καλοσύνη και η απλότητα του. Όχι μόνο δεν μου απάντησε τυπικά, κάτι σαν ναι βέβαια θα το οργανώσουμε, θα το δούμε, αλλά με διάθεση με ρώτησε και γιατί δεν το κάνουμε τώρα;
Και το κάναμε. Μιλάγαμε ώρες και μοιράστηκε μαζί μου τόσες ιστορίες, ανησυχίες αλλά και τη μαγειρική του πορεία γεμάτη προσωπικές στιγμές απαλλαγμένες από έπαρση. Μια συνέντευξη που είναι από τις καλύτερες που έχω κάνει στο Reader.
Στο PERSONAS Live ήταν η επόμενη μας συνάντηση και πάλι μόλις τον πήρα στο τηλέφωνο να τον προσκαλέσω δέχτηκε αμέσως χωρίς όρους, χωρίς να ρωτήσει ποιοι θα είναι άλλοι, χωρίς να παζαρέψει την παρουσία του, παρόλου που μόλις μετακόμιζε στον Παρνασσό για το νέο του project και έπρεπε το πρωί να έρθει από τον Παρνασσό στην Άτρακτο και από εκεί να γυρίσει πάλι πίσω και να φύγει μετά για Κρήτη.
Τόσα χρόνια που κάνω αυτή την δουλειά και έρχομαι σε επαφή με μάγειρες και σεφ σας το λέω, δεν είναι μια συνηθισμένη στάση, γι αυτό μάλιστα το αναφέρω και γι αυτό ο χρόνος που είχαμε στο πρώτο event του Reader το Personas με έκανε να τον γνωρίσω και να τον θαυμάσω περισσότερο.
Καθώς παρακολουθούσα τις ιστορίες των καλεσμένων να ξετυλίγονται με τόσο ωραίο τρόπο με καθοδηγητές τον Ηλία Αναστασιάδη, τον Νίκο Σταματίνη και την υπόλοιπη πολύ δυνατή συντακτική ομάδα του Reader είχα αγωνία για τη δική μας κουβέντα.
Τελικά όταν ήρθε η σειρά μας ένιωσα σαν να μίλαγα με έναν φίλο μου, με έναν υπερταλαντούχο άνθρωπο που είναι όμως απόλυτα προσγειωμένος και δεν στέκεται στην δόξα αλλά στην ουσία και για εκείνον είναι η μαγειρική, είτε κάνει fine dining, είτε όπως είπε ο ίδιος τηγανίζει πατάτες και πλάθει κεφτεδάκια.
Είναι τόσο ακομπλεξάριστος που, παρότι είναι ο μοναδικός Έλληνας που έφτασε την θέση του Ηead Chef στο Geranium με τρία αστέρια, βγήκε τρίτος σε διαγωνισμό αρχιτεκτονικής σοκολάτας και τελείωσε δυο σημαντικά masterclass μαγειρικής δεν το φωνάζει καθόλου.
Για τα αστέρια μας λέει μόνο ότι χρειάστηκε να κοιμηθούν κάποιες φορές ακόμα και μέσα στο εστιατόριο, ότι η προετοιμασία είναι πολύ χρονοβόρα και ότι εκείνοι για να πάρουν τον ύψιστο αριθμό αστεριών περάσανε από 22 κρυφές επισκέψεις.
Κάθε μέρα έπρεπε να ετοιμάσουν είκοσι πιάτα για σαράντα άτομα και δεν υπήρχε κανένα περιθώριο λάθους γιατί ο κόσμος που τους τιμούσε με την παρουσία του έδινε 670 ευρώ και του αξίζει να γευτεί το καλύτερο. Αυτό από μόνο του όπως μας είπε δημιουργεί πολύ υψηλό στρες και άγχος και δυσκολεύει τις συνθήκες μέσα στις κουζίνες.
Εκείνος έχει ζήσει την σκληρότητα μέσα στην δουλειά έχει φάει μέχρι και τηγάνι με καυτό λάδι στο πόδι για λάθος που έχει κάνει, όμως μέσα από την πειθαρχία άλλαξε σαν άνθρωπος και ενώ ήταν πολύ ανήσυχο πνεύμα έμαθε να σκέφτεται και να κρίνει διαφορετικά.
Στην κουβέντα μας δεν έχει πρόβλημα να πει την γνώμη του και την άποψη του, έτσι μου αρέσει να τον ακούω να λέει ότι στις δύσκολες συνθήκες και στο bulling έχουμε γίνει όλοι συμμέτοχοι επικροτώντας εκπομπές της τηλεόρασης με τέτοιες συμπεριφορές.
Η ειλικρίνεια του είναι καθηλωτική και στο Personas μάς τράβηξε την προσοχή. Όταν το ρώτησα γιατί γύρισε στην Ελλάδα, είπε αμέσως μου έλειπαν οι δικοί μου και η παρέα μου αλλά γύρισα μόνο για το project του Δέλτα, εκεί που μέσα σε 11 μήνες πήρε δυο αστέρια και το πράσινο βραβείο.
Για το οποίο πάλι με εντυπωσιάζει λέγοντας ότι δεν έχουν νόημα τα βραβεία βιωσιμότητας όταν για τον κάθε μάγειρα και τον κάθε ένα από εμάς δεν είναι τρόπος ζωής και καθημερινότητα. «Παίρνουμε κάτι από την φύση και πρέπει να δώσουμε κάτι πίσω» αλλιώς σε 10 με 15 χρόνια θα αντιμετωπίσουμε το σοβαρό αντίκτυπο σε όλα.
Αγαπημένη μου ωστόσο στιγμή είναι όταν ο ίδιος μιλάει για το τι κάνει τώρα. «Είμαι ο Βασιλιάς της τηγανητής πατάτας, βασικά μου αρέσει απλά να μαγειρεύω, είτε είναι για brunch, είτε για διάστερο, είτε για ένα μπεργκεράδικο, είτε είναι το φαγητό της μαμάς. Τώρα συνεργάζομαι με ένα εστιατόριο που κάνω μακαρόνια με κιμά και δεν με απασχολεί καθόλου. Το θέμα είναι να κατεβάσει κάποιος το εγώ του και από εκεί που έπαιζε στην Barcelona, να έρθει να παίξει σε μια ελληνική ομάδα και να καταφέρει το ίδιο πράγμα».
Δεν μπορείς να λες έχω 3 αστέρια και δεν είμαι για κεφτεδάκια. Είσαι για κεφτεδάκια, εγώ είμαι για κεφτεδάκια και είπα θα τα κάνω και θα τα κάνω και καλά. Τώρα τρέχει μια συνταγή στο Αναψυκτήριο που τη δούλεψα για δυο εβδομάδες με πολλές δοκιμές και πειράματα για να επιλέξω την αναλογία 3 διαφορετικών κιμάδων και να βγουν όπως θέλω.
Δεν είναι εύκολο συνεχίζει αλλά πρέπει να συμβιβαστείς με αυτό που θέλεις και εγώ θέλω να χαμογελάω και να κοιμάμαι ήσυχος χωρίς στρες και άγχος. Γι αυτό μάλιστα επέλεξα να φύγω πάλι και να πάω να μαγειρέψω στο Παρνασσό μέσα στην φύση. Βρήκα το λιμάνι μου για τα επόμενα χρόνια, το μέρος όπου θα μπορώ να τρώω από την φύση και όσο μπορώ να μην αγοράζω προιοντα.
Τον παρακολουθούσα όπως και όλο το ακροατήριο με απόλυτη προσοχή να μοιράζεται όλα αυτά, να τονίζει την δύναμη και την αξία της γυναίκας στην κουζίνα, να αποκαλύπτει την χειρότερη στιγμή του όταν ξέχασε στο τριάστερο εστιατόριο να σερβίρει ψωμί και να δίνει το hot news της επιστροφής του θρυλικού Dos Agaves με εκείνον στην σύσταση της παλιάς ομάδας.
Μακάρι να ήταν περισσότεροι άνθρωποι στο χώρο του και γενικά σε κάθε χώρο όπως εκείνος, επίσης μακάρι να βάζαμε πρώτα σαν κριτήριο την χαρά που μας δίνει η δουλειά μας και δεν στεκόμασταν σε ανούσιους ανταγωνισμούς και σε παράλογες κρίσεις για το τι κάνει ο άλλος και πως θα τον ξεπεράσουμε ή θα τον μειώσουμε.
Με έβαλε σε πολλές σκέψεις ο Θάνος για το τι έχει την πραγματική αξία και τι φέρνει αληθινά χαμόγελα και γιατί πρέπει να τολμάς ή να παίζεις δοκιμάζοντας όπως εκείνος που έχει φάει πιάτα με γαιδούρι μέχρι και με γλάρο.
Κρατάω λοιπόν το δικό του φινάλε στο Personas. Μετά τα σαρανταπέντε μου να μην μπω στην κουζίνα αν δεν μαγειρεύω για κάποιον αγαπημένο.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
