Το γεγονός ότι η ΕΡΤ έχει υιοθετήσει το είδος των μίνι σειρών, τις οποίες ανεβάζει σε δύο δόσεις στο Ertflix (όπως π.χ. έκανε με τη σειρά “Η Μαρία που έγινε Κάλλας”) είναι σίγουρα μια πολύ θετική κίνηση, ιδίως σε κάτι τέτοιες περιόδους, όταν η τηλεόραση είναι γεμάτη Ρωμαίους και Ιουδαίους κι όσο κι αν σε έχει αγγίξει ο “Ιησούς από τη Ναζαρέτ”, τον έχεις πια δει περισσότερες φορές κι από το “Κωνσταντίνου και Ελένης”.
Η νέα σειρά του Ertflix, “Απαραίτητο φως”, που χαρακτηρίστηκε από πολλούς “αριστούργημα” από το πρώτο κιόλας επεισόδιο, είναι μια καλή επιλογή, ιδίως γι’ αυτή την εποχή. Έχει ενδιαφέρουσα ιστορία, καλογραμμένο σενάριο, πολύ ωραίες ερμηνείες, αλλά ας παραμείνουμε ψύχραιμοι: απέχει πολύ από το να θεωρηθεί “αριστούργημα”.
Απαραίτητο Φως: Τρόμος, ηρωισμός, έρωτας και μυστήριο
Το “Απαραίτητο φως” είναι μια ιστορία με μυστήριο, έρωτα, ηρωισμό και τέχνη, καθώς ξεκινά από την αναζήτηση ενός χαμένου πίνακα. Εξελίσσεται σε δύο χρονικές περιόδους, στο “παρόν”, δηλαδή στα μέσα της δεκαετίας του 2000, και στο παρελθόν, δηλαδή την περίοδο της γερμανικής Κατοχής. Το δεύτερο -ουσιαστικά κυρίαρχο- κομμάτι της αφήγησης είναι αυτό, που παρουσιάζει και το μεγαλύτερο ενδιαφέρον, καθώς μας μεταφέρει στην Αθήνα της Κατοχής, σε μια περίοδο στην οποία ο ηρωισμός, ο φόβος και ο έρωτας μπορούσαν να ανθίσουν ταυτόχρονα.
Η υπόθεση έχει ενδιαφέρον από την αρχή μέχρι το τέλος, οι εναλλαγές ανάμεσα στις δύο διαφορετικές εποχές είναι αρμονικές και ξεκάθαρες, οι ερμηνείες άρτιες, τα κοστούμια, η ατμοσφαιρική κινηματογράφηση σε βάζουν στο κλίμα μιας ιστορίας, που θες να δεις μέχρι το τέλος. Αλλά, υπάρχουν και αρκετά “αλλά”.
Οι βαρυσήμαντες σιωπές
Με πρώτο και σημαντικότερο, ένα από τα κεντρικά χαρακτηριστικά της σειράς, το οποίο συναντάμε συχνά σε ελληνικά δραματικά σίριαλ. Μια συνήθεια, που θα μπορούσαμε να βαφτίσουμε ως η “σχολή της βαρυσήμαντης σιωπής”.
Μιλάμε, δηλαδή, για σκηνές που επεκτείνονται -χωρίς λόγο και αιτία- καθώς πάντα στην αρχή, ενδιάμεσα ή στο τέλος τους, οι ήρωες κοιτάζονται για αρκετά -αργά και βασανιστικά- δευτερόλεπτα, βουβοί και με νόημα. Ή για σκηνές, στις οποίες η ηρωίδα, απλώς κάθεται, καπνίζει και σκέφτεται, ενώ έξω βρέχει. Ή παίρνει κάποιες κασέτες στα χέρια και πριν βάλει μία να παίξει (ώστε να εξελιχθεί η πλοκή), τις πιάνει όλες, τις κοιτάει με ένταση, σκέφτεται, καπνίζει, τις αφήνει, σκέφτεται, καπνίζει, τις ψηλαφεί, σκέφτεται, καπνίζει, τις βάζει στο συρτάρι, σκέφτεται, καπνίζει... - ενώ ο θεατής προσπαθεί ματαίως να αντισταθεί στον πειρασμό να πατήσει το forward.
Ειδικά τα πρώτα τέσσερα επεισόδια είναι γεμάτα από βαρυσήμαντες σιωπές -συνοδευόμενες από πομπώδεις μουσικές, είτε μιλάμε για το -πιο ενδιαφέρον- κομμάτι της πλοκής που εξελίσσεται στην Κατοχή, είτε για το αρκετά κουραστικό κομμάτι της αφήγησης του παρόντος. Ευτυχώς, τα τέσσερα τελευταία επεισόδια είναι πολύ καλύτερα, πιο δυναμικά και πιο σφιχτοδεμένα -οπότε θέλει λίγο υπομονή στην αρχή.
Οι ερμηνείες που κλέβουν την παράσταση
Από εκεί και πέρα, υπάρχουν καλοί λόγοι για να δούμε τη σειρά, όπως η υψηλή αισθητική της κινηματογράφησης, που δίνει ατμόσφαιρα στην εποχή και προσφέρει πλάνα που γοητεύουν. Κι ίσως ο πιο σημαντικός είναι οι ερμηνείες των ηθοποιών, αρχής γενομένης της πρωτοεμφανιζόμενης τηλεοπτικά Μαριάννας Πουρέγκα, που είναι η ιδανική επιλογή για το ρόλο της Λουίζ του παρελθόντος και της Λουίζας του νέου αιώνα.
Διαβάστε ακόμη: Προμηθέας Αλειφερόπουλος: «Όταν πήγαινε να γίνει το μπαμ με τη δημοσιότητα, εγώ έφευγα»
Ιδίως ως Λουίζ -που είναι και το πιο γοητευτικό πρόσωπο της ιστορίας- η νεαρή ηθοποιός σε παρασύρει με το βλέμμα, τη φωνή και την απαλλαγμένη από μελό εξάρσεις ερμηνεία της. Δίπλα της ο γοητευτικός κι εξαιρετικός στο ρόλο του Κωστή, Δημήτρης Καπουράνης, έχει σαφώς πιο αβανταδόρικο ρόλο από αυτόν του Αναστάση Ροϊλού, ο οποίος κάνει ότι μπορεί, αλλά υποδύεται έναν εξαιρετικά μονοεπίπεδο χαρακτήρα -καλό, γλυκό, ευγενικό, έξυπνο, ταλαντούχο, με χιούμορ, που γίνεται χαλί να τον πατήσεις, αλλά είναι και “σούπερ γκόμενος”.
Βεβαίως, δεν περιμέναμε το “Απαραίτητο φως” για να ανακαλύψουμε πόσο εξαιρετική περίπτωση ηθοποιού είναι ο Προμηθέας Αλειφερόπουλος -όσοι είδαν στο θέατρο τον χειμώνα το Festen, σίγουρα θα συμφωνήσουν- όμως η συμμετοχή του στη σειρά το επιβεβαιώνει. Η παρουσία του “γεμίζει” κάθε σκηνή, στην οποία συμμετέχει -ακόμα και τις βαρυσήμαντες σιωπές, που λέγαμε- και συνολικά η ερμηνεία του ως ένα πρόσωπο κλειδί στο δράμα της Κατοχής, είναι από μόνη της ένας λόγος για να δεις τη σειρά.
Οι σπουδαίοι γκεστ σταρ
Κι άλλος ένας αφορά τους γκεστ σταρ, που ακόμα κι αν έχουν μικρή συμμετοχή, ενισχύουν σημαντικά την ιστορία. Σημαντικότερος ως ρόλος αυτός του Βασίλη Χαραλαμπόπουλου, ο οποίος είναι -όπως πάντα- εξαιρετικός, αυτή τη φορά ως “πουλημένος” κι ανάλγητος συνεργάτης των Γερμανών. Υπέροχος στο ρόλο του Πάτρικ Μακένζι ο Θανάσης Παπαγεωργίου, ενώ μια δική του νότα προσθέτει στη σειρά κι ο Άλκης Κούρκουλος ως Σαββίδης.
Συνοψίζοντας, το Απαραίτητο φως, που φέρει τις υπογραφές των Λάμπη Ζαρουτιάδη στη σκηνοθεσία και Μιρέλλας Παπαοικονόμου, Κάτιας Κισσονέργη στο σενάριο (από το ομότιτλο βιβλίο της Ντορίνας Παπαλιού), έχει αδυναμίες, αλλά είναι και μια αξιοπρόσεκτη προσπάθεια για πολλούς λόγους -κι ένας παραπάνω τις μέρες που διανύουμε, είναι ότι δεν έχει Ρωμαίους ή άλλους ανθρώπους με χλαμύδες...
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
