Γιατί το The Bear είναι τόσο εθιστικό και τόσο αγχωτικό ταυτόχρονα

Ο Τζέρεμι Άλεν Γουάιτ υποδύεται τον Κάρμι, έναν φουλ νευρωτικό σεφ, ένα εντυπωσιακό ταλέντο της γαστρονομίας που καλείται να «τρέξει» το οικογενειακό εστιατόριο, αυτό που έμεινε «ορφανό» μετά την αυτοκτονία του αδελφού του.

(ακολουθούν ίχνη από πλοκές που αφορούν την πρώτη και τη δεύτερη σεζόν της σειράς "The Bear", όχι όμως τον τρέχον, τρίτο κύκλο επεισοδίων. Αν δεν έχετε δει κανένα επεισόδιο της σειράς, προσοχή, ακολουθούν σποίλερς).

Η Έγιο Εντεμπίρι έγινε η Σίντνεϊ, η ανερχόμενη σεφ, εξίσου νευρική και εκνευριστικά επιμελής, που βρίσκεται στον δρόμο του Κάρμι, και γίνεται συνεργάτης του. Κάπου εδώ λογικά, θα ξεκινούσε κάποιο ειδύλλιο. Κι όμως, όχι, το The Bear δεν... σερβίρει εύκολες πλοκές.

Οι δύο βασικοί χαρακτήρες της σειράς έχουν ακαταμάχητη χημεία, ενώ ο ξάδελφος Ρίτσι (Ίμπον Μος-Μπέικρατς), είναι ένας παρανοϊκός φωνακλάς που αντιμετωπίζει το εστιατόριο σαν εξέδρα των Σικάγο Μπουλς λίγο πριν την επιστροφή του Μάικλ Τζόρνταν. Και σίγουρα έχει χημεία με τους δύο βασικούς χαρακτήρες. Όμως ούτε εδώ υπάρχουν απλές επιλογές.

Το The Bear είναι σειρά-αρχέτυπο της νέας εποχής της mainstream τηλεόρασης. Το σάουντρακ είναι συγκλονιστικό, ένα παστίς από μέτα-πανκ, ροκ, τζακ, ηλεκτρονικά διαμάντια, που «ντύνουν» μαγικά τη μουντή εικόνα του Σικάγο, η οποία μέσα από την εξίσου παγερή φωτογραφία, σε μεταφέρει σε ένα σκηνικό που όλοι παγώνουν, καθημερινά, μέσα κι έξω τους. 

Η σειρά δεν είναι κωμωδία, αν και έχει αμήχανες, αστείες στιγμές. Δεν είναι ακριβώς δράμα, αν και υπάρχουν στιγμές που πάνε όλα κατά διαόλου μέσα στο εστιατόριο ή στιγμές που ένα ολόκληρο δωμάτιο σπιτιού διαλύεται κυριολεκτικά, ύστερα από ένα κρεσέντο καυγάδων.

Η σειρά εξελίσσεται σαν ένα οπτικοποιημένο βιβλίο, το οποίο σε κάθε του κεφάλαιο έχει κάτι ξεχωριστό να διηγηθεί. Ναι, το ξέρω, αυτό το φορμάτ δεν είναι πάντα εύκολο για να το συνηθίσει ο μέσος θεατής.

Η ανισορροπία, το «οργανωμένο χάος» είναι ο κανόνας εδώ. Ο Ρίτσι ξαφνικά, αντί να κάνει το απόλυτο μπαμ, ζει μια ιστορία που μας αποδεικνύει ότι πίσω από την αγριάδα του υπάρχει μια «έφηβη» ψυχή που αναζητά λύτρωση, που βιώνει το δικό της ταξίδι του Οδυσσέα.

Η Τίνα Μαρέρο ξεκινάει ως εκείνη η κυρία που δουλεύει σε μια κουζίνα γιατί δεν μπορεί να βρει κάτι καλύτερο, και η γνωριμία της με τη Σίντνεϊ, αυτό το «πιτσιρίκι» που εμφανίστηκε από το πουθενά να της δώσει εντολές, θα την εξοργίσει, κι ύστερα θα την οδηγήσει σε ένα ταξίδι αυτογνωσίας.

Ο Μάρκους στα πρώτα επεισόδια περπατάει με την «πατερίτσα» του τρόμου, είναι ένας καλλιτέχνης της ζαχαροπλαστικής που δεν έχει ιδέα τι πρέπει να κάνει μέσα στο χάος του εστιατορίου του Κάρμι. Και ξαφνικά, ζει το δικό του, καλλιτεχνικό/ζαχαροπλαστικό παραμύθι.

Όσο για το επεισόδιο-flashback που μας συστήνει για πρώτη φορά τους Μπερτζάτος, την οικογένεια του Κάρμι, αυτό είναι ένας μαραθώνιος συναισθηματικής αντοχής, που απαιτεί έξτρα «αναβολικα» από την ψυχραιμία κάθε θεατή. Ίσως είναι το καλύτερο επεισόδιο της σειράς.

Δίκοπο μαχαίρι

Η σειρά συνεχίζει σε αυτή τη λογική και στον τρίτο κύκλο της. Η πλοκή κινείται με baby steps, πάρα πολύ αργά. Αντιθέτως, η κινηματογράφηση παραμένει μοναδική, σαν ψυχαναλυτική τηλεόραση, σαν κάτι που αφήνεις να παίζει είτε για να ξεκουραστούν τα μάτια σου, είτε για να ξεσπάσει το μέσα σου, για να έρθεις σε επαφή με ένα πολύχρωμο λαγούμι στο σκοτάδι της ψυχής σου που δεν ήξερες ότι υπάρχει.

Είναι υπέροχη σειρά το The Bear, όμως αναρωτιέμαι πόσοι θεατές είναι διατεθειμένοι να συνεχίζουν να θυσιάζουν την αφήγηση μιας ιστορίας, προς όφελος της σκιαγράφησης της αβύσσου, της ελάχιστης δυνατότητας του ατόμου να σηκωθεί, προτού οδηγηθεί στην απόλυτη κατάρρευση.

Είναι ένα στοίχημα, και ο Κάρμι φαίνεται βέβαιος πως μπορεί να το απαντήσει. Και ύστερα να τον σιγοντάρουμε όλοι μας με ένα «YES CHEF!». 

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.