Η ταινία Ο Εφιάλτης στον Δρόμο με τις Λεύκες (A Nightmare on Elm Street), που κυκλοφόρησε το 1984, είναι μια από τις πιο εμβληματικές ταινίες τρόμου στην ιστορία του κινηματογράφου, με έναν από τους πιο ενοχλητικούς χαρακτήρες που έχει δημιουργήσει ποτέ το σινεμά: τον Φρέντι Κρούγκερ. Όμως, η ιστορία πίσω από τον εφιάλτη της ταινίας βασίζεται σε αληθινά γεγονότα.
Η ταινία ξεκινά με την ιστορία της Τίνα Γκρέι, μιας έφηβης από το Οχάιο, η οποία βλέπει έναν παραμορφωμένο άντρα με γάντια με λεπίδες να την κυνηγά στον ύπνο της. Η Τίνα ξυπνά τρομαγμένη, βρίσκοντας το νυχτικό της σκισμένο, και το επόμενο πρωί προσπαθεί να βρει παρηγοριά από τους φίλους της, οι οποίοι την παροτρύνουν να κοιμηθεί. Κατά τη διάρκεια της νύχτας, ο άνδρας επιστρέφει στον εφιάλτη και αυτή τη φορά δεν θα ξυπνήσει ποτέ. Βρίσκεται νεκρή στο κρεβάτι της, με τους φίλους της να την βρίσκουν αιμόφυρτη.
Τι σχέση έχει ο Φρέντι Κρούγκερ με τον πόλεμο του Βιετνάμ;
Η πραγματική έμπνευση για την ιστορία της Τίνα προήλθε από μια αληθινή υπόθεση που συνέβη σε μια οικογένεια προσφύγων από την Καμπότζη. Ο μικρός γιος της οικογένειας των προσφύγων, ο οποίος είχε επιβιώσει από τα πεδία θανάτου της Καμπότζης και τον πόλεμο, άρχισε να φοβάται τόσο πολύ τους εφιάλτες του που αρνούνταν να κοιμηθεί. Τελικά, όταν κοιμήθηκε, οι γονείς του βρήκαν το άψυχο σώμα του, ενώ εκείνος φαινόταν να πέθανε από τον φόβο του.
Το «Ασιατικό Σύνδρομο Θανάτου»
Αυτό το φαινόμενο έγινε γνωστό ως «Ασιατικό Σύνδρομο Θανάτου» και παρατηρήθηκε κυρίως σε νέους πρόσφυγες από τη Νοτιοανατολική Ασία, οι οποίοι είχαν βιώσει τα φρικιαστικά γεγονότα των πολέμων του Βιετνάμ, της Καμπότζης και του Λάος. Η ιατρική κοινότητα δεν μπορούσε να προσδιορίσει την αιτία των ξαφνικών θανάτων στον ύπνο, και έτσι οι Ασιάτες πίστευαν ότι η απουσία της δυνατότητας να προσευχηθούν για τις ψυχές των προγόνων τους επέτρεπε στα κακά πνεύματα να τους σκοτώσουν. Ο Craven έχει δηλώσει ότι η ιδέα του Nightmare on Elm Street προέκυψε εν μέρει από άρθρα εφημερίδων της εποχής για παράξενους θανάτους μεταναστών / προσφύγων της εθνοτικής ομάδας Hmong, που πέθαιναν στον ύπνο μέσα σε εφιάλτες.
Η αμερικανική ενοχή για το Βιετνάμ που καθρεφτίστηκε στο σινεμά τρόμου
Σύμφωνα με μια ενδιαφέρουσα ερμηνεία για την ταινία, που έχουν περιγράψει ορισμένοι κριτικοί κινηματογράφου, ο Φρέντι Κρούγκερ και η ίδια η ταινία αντανακλούν την αμερικανική ενοχή και τα τραύματα μετά το Βιετνάμ. Ο πόλεμος αποκάλυψε στο κοινό φρικαλεότητες και βία που δεν μπορούσαν να «ξεχάσουν», όπως ακριβώς τα θύματα του Φρέντι δεν μπορούν να ξεφύγουν από αυτόν ούτε στον ύπνο τους. Ενώ, ο Φρέντι, που επιστρέφει μέσα από τους εφιάλτες, μπορεί να ιδωθεί σαν ενσάρκωση συλλογικού τραύματος: κάτι που το κράτος ή η κοινωνία προσπάθησαν να "κάψουν" και να θάψουν, αλλά επιστρέφει για εκδίκηση.
Πιο συγκεκριμένα, μέχρι τις αρχές του ’60, η Αμερική είχε την αίσθηση πως είναι “ο καλός της ιστορίας” σχετικά με τον πόλεμο του Βιετνάμ. Πράγμα που φυσικά δεν ίσχυε και σιγά σιγά ο κόσμος άρχισε να μαθαίνει την αλήθεια. Έτσι γεννήθηκε η συλλογική ενοχή: μια αίσθηση ότι η ίδια η Αμερική είχε κάνει κάτι ανείπωτο, και ότι αυτό το “κακό” δεν μπορούσε απλώς να ξεχαστεί.
Έτσι, ο κινηματογράφος τρόμου της δεκαετίας του ’70 (και του ’80, με τον Κρούγκερ) άρχισε να λειτουργεί σαν καθρέφτης αυτής της ενοχής. Οι σκηνοθέτες (όπως ο Wes Craven, ο George Romero, ο Tobe Hooper) δεν έδειχναν πια τέρατα από τον χώρο του φανταστικού. Έδειχναν τέρατα που ήταν “εμείς οι ίδιοι”, δηλαδή: οικογένειες, στρατιώτες, μικροαστοί, γονείς. Αυτό είναι ακριβώς το ύφος του Nightmare on Elm Street. Ενώ παράλληλα, η εμφάνιση του Φρέντι Κρούγκερ με το καμένο του δέρμα, φέρει χαρακτηριστικά βετεράνου πολέμου που επέστρεψε από την κόλαση. Σαν αυτή που έζησαν οι Βιετναμέζοι από τη φωτιά των ναπάλμ.
Η Έμπνευση του Κρέιβεν για τον Φρέντι Κρούγκερ
Η δημιουργία του χαρακτήρα του Φρέντι Κρούγκερ είχε βαθιές προσωπικές ρίζες για τον Γουές Κρέιβεν. Όταν ήταν μικρός, είχε δει έναν ηλικιωμένο άντρα να περπατά στο δρόμο έξω από το σπίτι του. Ο άντρας γύρισε και τον κοίταξε με απειλητικό βλέμμα, μια εικόνα που τον τρόμαξε τόσο πολύ που έμεινε χαραγμένη στη μνήμη του για πάντα. Αυτή η ανατριχιαστική εικόνα του γέρου έγινε αργότερα η βάση για τον χαρακτήρα του Φρέντι.
Επιπλέον, το όνομα του κακού προέρχεται από έναν συμμαθητή του Κρέιβεν, ο οποίος τον εκφόβιζε στο σχολείο και λεγόταν Φρεντ Κρούγκερ. Ο σκηνοθέτης αποφάσισε να δώσει στον κακό της ταινίας το όνομα του ανθρώπου που του είχε στοιχειώσει τα παιδικά του χρόνια.
Ο Κρέιβεν ήθελε να δημιουργήσει έναν κακό που να ήταν διαφορετικός από τους υπόλοιπους. Ο Φρέντι δεν θα φορούσε απλώς μια μάσκα, αλλά το πρόσωπό του θα ήταν γεμάτο καμένα σημάδια, δίνοντάς του μια ανατριχιαστική εμφάνιση. Αντί για το κλασικό μαχαίρι, ο Κρέιβεν επέλεξε ένα γάντι με κοφτερές λεπίδες, το οποίο ήταν εύκολο και φτηνό στην κατασκευή, αλλά ταυτόχρονα πολύ αποτελεσματικό στην ταινία.
Οι σκηνές με τον Φρέντι απαιτούσαν και εξαιρετικά δύσκολες καταστάσεις για τους ηθοποιούς. Η ηθοποιός που υποδύθηκε τη Νάνσυ, για παράδειγμα, έπρεπε να παραμείνει μέσα σε μια μπανιέρα γεμάτη νερό για 12 ώρες μέχρι η λήψη να ικανοποιήσει τον σκηνοθέτη. Η σκηνή της μπανιέρας, όπου ο Φρέντι προσπαθεί να πνίξει τη Νάνσυ, παραμένει μία από τις πιο γνωστές και τρομακτικές στιγμές της ταινίας.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
