Σπάνια, στην πολιτική ιστορία της χώρας, ένα ημερολογιακό έτος έχει φέρει τόση δουλειά για τους αναλυτές και τους σχολιαστές. Το 2015 συμπυκνώνει πολλές ιστορικές συγκυρίες μαζί. Ήταν η «πρώτη φορά Αριστερά». Ήταν η διαπραγμάτευση. Ήταν το δημόσιο beef του Γιάνη Βαρουφάκη με τον Ντάισελμπλουμ. Σίγουρα ο ιστορικός του μέλλοντος θα αναφωνήσει το δικό του «ουάου» όταν κληθεί να τα καταγράψει όλα αυτά.
Οι κυβερνήσεις συνεργασίας είναι ένα ιδιαίτερο και σπάνιο φαινόμενο στην πολιτική μας κουλτούρα. Τα κόμματα στην Ελλάδα παραδοσιακά προτιμούν την αυτοδυναμία και θεσπίζουν τους ανάλογους εκλογικούς νόμους για να πετύχουν το ζητούμενο.
Το μνημόνιο και η λιτότητα έφεραν τις κατακλυσμιαίες εξελίξεις που άλλαξαν και την πολιτική κουλτούρα. H εκλογική κατάρρευση των κομμάτων, ανάγκασε τους πολιτικούς ηγέτες να ρίξουν τον εγωισμό τους και να συνεργαστούν. Κάτι που είχε να συμβεί από το 1989 (σε διαφορετικό πλαίσιο βέβαια), συνέβη ξανά από το 2012 και μετά.
Η αρχή μιας συνεργασίας
Φτάνοντας στο 2015, οι κοινωνικές δυνάμεις που συσπειρώθηκαν γύρω από τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα, ανέβασαν αμφοτέρους στην εξουσία. Κάτι όμως έλειπε. Μερικές έδρες. Είμαστε ακόμη στην εποχή μνημόνιο-αντιμνημόνιο. Το αντιμνημονιακό μέτωπο επανιδρύθηκε πάνω σε μια νέα (και ξεκάθαρα αντισυμβατική) πολιτική συμμαχία. «Η χώρα έχει πρωθυπουργό» έλεγε με πομπώδες ύφος ο Πάνος Καμμένος στους δημοσιογράφους ύστερα από την συνάντησή του με τον Αλέξη Τσίπρα.
Ήταν μια σπάνια στιγμή. Για αρκετούς λόγους. Ένα κόμμα που η ιδρυτική διακήρυξη έκανε επίκληση στην Παναγία έγινε ο συνεργάτης ενός κόμματος που μιλούσε για τον διαχωρισμό Κράτους-Εκκλησίας. Αυτό βέβαια ήταν μόνο η κορυφή ενός μεγάλου παγόβουνου που χώριζε ιδεολογικά τις δύο παρατάξεις. Αλλά ους το αντιμνημόνιο συνέζευξε, άνθρωπος μη χωριζέτω.
Όπως προαναφέρθηκε, το χρονικό διάστημα μέχρι και το δημοψήφισμα παραμένει μέχρι και σήμερα κομβικό θέμα συζήτησης. Η συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είχε ένα μοναδικό προνόμιο. Δεν ήταν μόνο μια (το λιγότερο) αντισυμβατική πολιτική συμμαχία, αλλά και μια κυβέρνηση που διαχειρίστηκε πρωτοφανή ζητήματα που προέκυψαν στην πορεία.
Μια κυβέρνηση που βρέθηκε στο σταυροδρόμι της πολιτικής Ιστορίας παίρνοντας αποφάσεις που μέχρι και σήμερα τις συζητάμε ή που μέχρι και σήμερα χωρίζουν παρέες σε δύο διαφορετικά «στρατόπεδα».
Ο Αλέξης Τσίπρας με τον Πάνο Καμμένο ήταν άλλωστε δύο αρκετά διαφορετικοί άνθρωποι με εντελώς διαφορετικές διαδρομές. Ο Πάνος Καμμένος, γόνος μεγαλοαστικής οικογένειας, είχε σπουδάσει στην Ελβετία και ήταν βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας από το 1993 σε ηλικία μόλις 28 ετών.
Από την άλλη, ο Αλέξης Τσίπρας τελείωσε τις σπουδές του στο Πολυτεχνείο το 2000. Το 1991 αποχωρούσε από την ΚΝΕ ενώ βρέθηκε στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής διαδεχόμενος τον Αλέκο Αλαβάνο. Η αντίθεση στις σκληρές μνημονιακές πολιτικές τους έφερε κοντά και εντέλει στην εξουσία.
Οι εκλογές και η αγκαλιά στο βάθρο
Το καλοκαίρι του 2015 ήταν μοναδικό. Για πολλούς λόγους. Τράπεζες, δημοψήφισμα, ανατροπές. Από την μια, άνθρωποι που πανηγύριζαν χορεύοντας, και από την άλλη, άνθρωποι που σκέφτονταν το μέλλον με έναν σοβαρό προβληματισμό. Διχασμός. Στον απόηχο όλων αυτών των εξελίξεων όπως και των μεγάλων ανακατατάξεων στο κομματικό σκηνικό, η χώρα πήγε σε εκλογές μια μέρα σαν σήμερα.
Τσίπρας εναντίον Μεϊμαράκη ήταν το διακύβευμα. Με τον Πάνο Καμμένο να έχει δηλώσει προφανώς την προτίμησή του και την στήριξή του. Με την ανακοίνωση των πρώτων αποτελεσμάτων, ήταν αρκετά σαφές ποιο θα ήταν και το τελικό αποτέλεσμα. Ένα ιδιαίτερο στιγμιότυπο έλαβε χώρα στην πλατεία Κλαυθμώνος. Ο Αλέξης Τσίπρας από το μικρόφωνο ευχαριστούσε μπροστά στους οπαδούς του τον Πάνο Καμμένο και τους Ανεξάρτητους Έλληνες.
Εκείνος ανεβαίνει στο βήμα και σφιχταγκαλιάζει τον αρχηγό του ΣΥΡΙΖΑ ενώ τα πλήθη από κάτω κραυγάζουν ενθουσιωδώς. Ήταν το επιστέγασμα αυτής της πολιτικής συμμαχίας που πέρασε από αρκετές δυσκολίες αλλά κατάφερε να επιβιώσει. Μια μοναδική φωτογραφία που δεν είχε υπάρξει όμοιά της στην πολιτική μας Ιστορία.
Ένα στιγμιότυπο μιας περασμένης εποχής που οι συγκυρίες έφεραν κοντά δύο πρόσωπα από αντίθετους ιδεολογικούς χώρους. Αν ήταν διαφορετικές, θα αντάλλασαν μύδρους και πολιτικές προσβολές ως γνήσιοι αντίπαλοι, όπως για χρόνια συνέβαινε. Τώρα ήταν σύμμαχοι. Για λίγο καιρό ακόμη. Μετά ήρθε το όνομα της Μακεδονίας και οι δύο σύμμαχοι τα «έσπασαν» οριστικά.
Στο παρόν, ο Αλέξης Τσίπρας ετοιμάζει τις επόμενες κινήσεις του και ο Πάνος Καμμένος επανεμφενίστηκε στην επικαιρότητα. 10 χρόνια μετά από αυτή την ιστορική αγκαλιά, τίποτα δεν είναι ίδιο.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
