Κάποτε, υπήρχε μια δικηγόρος που μιλούσε για το bullying, για τον διαδικτυακό εκφοβισμό και για τα σχόλια (όπως τα ομοφοβικά) που ρυπαίνουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Μετά, είχε μια ιδέα. Να μιλήσει για τριχωτές γυναίκες και άτριχους άνδρες, να μιλήσει για Ορθοδοξία, για woke κουλτούρα, για σημαία, για πατρίδα και κατάφερε να μπει στην Ευρωβουλή. Την λένε Αφροδίτη Λατινοπούλου.
Πρόκληση και πολιτική
Το κόλπο είναι αρκετό γνωστό, άρρηκτα συνδεδεμένο με την εποχή που ζούμε, την εποχή της απόλυτης κυριαρχίας των social media. Βγαίνεις μπροστά από μια κάμερα, λες κάτι αρκετά εξωφρενικό που θα τραβήξει την προσοχή και θα οδηγήσει σε «σφαγή» στα σχόλια και έτοιμο. Άνοιξε ο δρόμος προς την δημοσιότητα! Τα υπόλοιπα μέσα θα το αναπάράγουν, σχεδόν όλοι θα το σχολιάσουν, αρκετοί θα το σατιρίσουν και κάποιοι θα συμφωνήσουν. Το θέμα είναι πως τράβηξες την προσοχή τους.
Είμαι της άποψης πως η Αφροδίτη Λατινοπούλου έχει κάνει το καλύτερο branding των τελευταίων ετών. Ποιος ο λόγος να μιλάς κατά του ρατσισμού, του εκφοβισμού, της ομοφοβίας, πράγματα στα οποία συμφωνούμε (ελπίζω) όλοι; Δεν υπάρχουν views σε αυτά. Θα μείνεις στην αφάνεια. Κανείς δεν θα σου δώσει σημασία. Το παιχνίδι παίζεται με αυτούς που προκαλούν.
Αξίζει να θυμηθούμε πως κάποτε ήταν μια απλή, πολιτεύτρια της Νέας Δημοκρατίας από την Θεσσαλονίκη. Δραστήρια, με σπουδές Νομικής, με μια επιτυχημένη πορεία στη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, η συνέχεια ήταν μάλλον προδιαγεγραμμένη. Τι άλλαξε, θα μπορούσαμε να αναρωτηθούμε, και μετατράπηκε σε διαπρύσιος κήρυκας του anti-wokeness;
Για να είμαι ειλικρινής, αυτό μόνο η ίδια ξέρει να το απαντήσει. Και αν κάποιος θέλει να εμπιστευθεί την ειλικρίνεια ενός πολιτικού προσώπου, δεν θα σταθώ εγώ εμπόδιο. Χρειάζεται όμως να ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα πριν συνεχίσουμε.
Καταρχάς, η έννοια του woke/anti-woke όπως υπάρχει στις Ηνωμένες Πολιτείες, δεν υπάρχει στην Ελλάδα. Άσχετα αν κάποιοι anti-woke ακροδεξιοί προσπαθούν απεγνωσμένα να την εισάγουν για να ενισχύσουν κάπως την πολιτική τους ύπαρξη (που στερείται σοβαρών επιχειρημάτων). Όποιος παρακολουθεί τον δημόσιο διάλογο, ξέρει πολύ καλά επίσης ότι οι ίδιοι άνθρωποι προσπαθούν να μετατρέψουν την πολιτική σε αρένα. Τα όπλα τους;
Ειπώθηκε και πρωτύτερα. Η πρόκληση. Δεν έχουμε να κάνουμε με ιδέες, δεν έχουμε να κάνουμε με οράματα, δεν έχουμε να κάνουμε με διάλογο. Το αντίθετο. Έχουμε να κάνουμε με φωνές, με χαρακτηρισμούς που προσπαθούν να κάνουν trigger όποιον έχει λογική (όχι Φωνή Λογικής, την κανονική λογική), με επιχειρήματα που ουσιαστικά δεν είναι επιχειρήματα αλλά στηρίζονται στην παράλογη λογική του πεντάχρονου: μα γιατί μαλώνετε εμένα; Κοιτάξτε τι κάνουν οι άλλοι!
Ίσως το πιο πρόσφατο παράδειγμα αυτής της στρατηγικής (γιατί περί αυτού πρόκειται) είναι η αναφώνηση εκ μέρους της Αφροδίτης Λατινοπούλου σε τηλεοπτική εκπομπή «ζήτω ο Μεταξάς». Ο παρουσιαστής ρίχνει ένα αμήχανο γελάκι, και η πολιτικός ένα δικό της πονηρό γελάκι στην κάμερα. Γιατί προφανώς καταλαβαίνει ότι γίνεται προκλητική (εκτός από ανιστόρητη που δεν ξέρω αν το καταλαβαίνει).
Τρίχες και woke
Μην παρεξηγηθούμε, ξέρει πολύ καλά τι κάνει. Έχει επιλέξει έναν ευφυέστατο τρόπο πολιτικής ύπαρξης καθώς αποφεύγει να απαντήσει σοβαρά σε ερωτήματα ή να προσφέρει λύσεις ουσιαστικές. Καθώς οι υπόλοιποι πολιτικοί πλακώνονται για σοβαρά ζητήματα που έχουν να κάνουν με την ακρίβεια, με την πλειάδα σκανδάλων, με τα Τέμπη, η Αφροδίτη Λατινοπούλου έχει τον δικό της μοναδικό τρόπο να κυριαρχεί.
Όλο αυτό, αν θυμάστε, ξεκίνησε από…τρίχες. Κυριολεκτικά. Από αυτό το περίφημο βιντεάκι που ήταν έξαλλη επειδή οι άντρες ξυρίζονται ενώ οι γυναίκες όχι. Ο αλγόριθμος στο Youtube δεν την είχε βοηθήσει ιδιαίτερα, σε αντίθεση με το Instagram που έσπασε ρεκόρ. Την επόμενη μέρα, ξεκίνησε η περιοδεία στα κανάλια. Ύστερα η κριτική στο αν η Νέα Δημοκρατία είναι πραγματικά Δεξιό κόμμα. Και μετά η Ευρωβουλή.
Όποιος ακολουθεί την πορεία της, εύκολα μπορεί να σημειώσει το εξής: σε κάθε ομιλία της, σε κάθε τηλεοπτική της εμφάνιση, υπάρχει το στοιχείο της πρόκληση και η…υψωμένη φωνή. Θα ήθελα εξαιρετικά πολύ μια μέρα ένας δημοσιογράφος να επιβάλει το εξής στην κυρία Λατινοπούλου: να απαντήσει σε ένα πολιτικό/ιδεολογικό ερώτημα, χωρίς να αναφερθεί στο ΚΚΕ, στην Αριστερά, στους μετανάστες, στην woke ατζέντα και στους ΛΟΑΤΚΙ. Μπορεί να το κάνει;
Για να μην λάβω τον χαρακτηρισμό του εμπαθή, έψαξα το πρόγραμμα του κόμματος. Υπάρχουν οι λύσεις και οι πολιτικές θέσεις εκεί; Εξαρτάται τι εννοούμε λύσεις. Αν ας πούμε θεωρούμε λύση για τα προβλήματα του εκπαιδευτικού συστήματος, την επιβολή της ποδιάς στους μαθητές, τότε ναι.
Αν θεωρούμε λύση για την οικονομία την ιδιωτικοποίηση των πάντων, τότε ναι. Αν θεωρούμε λύση για την υγεία την κατάργηση του υποχρεωτικού εμβολιασμού για τον COVID, τότε και πάλι, ναι. Το ragebait επεκτάθηκε και στις προγραμματικές θέσεις. Η ουσία λείπει.
Αυτό στο οποίο θέλω να καταλήξω είναι πως δεν μπορεί να υπάρχει πολιτικός λόγος, αληθινά πολιτικός, που προσφέρει λύσεις έχοντας ως όπλο την τοξικότητα και την μόνιμη μανία καταδίωξης. Μπορεί να είναι σημείο των καιρών, αλλά οι καιροί αλλάζουν και η «μαυρίλα» δεν επιβιώνει. Και οι αλγόριθμοι επίσης αλλάζουν, χωρίς να θέλω να τρομοκρατήσω τους πολιτικούς των views. Και η υψωμένη φωνή, δεν κρατάει για πολύ.
Θυμάστε την περίφημη φράση του Νίκου Μουρατίδη στο ριάλιτι μουσικής προς την διαγωνιζόμενη που φώναζε αντί να τραγουδάει; Θα την κλέψω και θα πω: γιατί φωνάζεις; Για να μας πείσεις ότι είσαι πολιτικός;
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
