Δεν είναι συχνό φαινόμενο στην πολιτική ιστορία η επιστροφή ενός πρώην πρωθυπουργού. Κάτι ανάλογο προσπάθησε να κάνει ο Γιώργος Παπανδρέου αλλά χωρίς να διαθέτει τη δυναμική του Αλέξη Τσίπρα, και το κυριότερο, χωρίς να είναι ικανός να προκαλέσει έναν τέτοιο θόρυβο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Λίγα 24ωρα μετά την παρουσίαση της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης, τι μπορούμε να συμπεράνουμε από την ομιλία στο Θησείο;
Τι ακριβώς είπε στην ομιλία του
«Δεν γίνεται να παρακολουθούμε αμέτοχοι μια κοινωνία να ασφυκτιά και μια πατρίδα να χάνει διαρκώς το κύρος της» ήταν μια από τις πρώτες φράσεις στην ομιλία του πρώην πρωθυπουργού. Πιο σωστά, ήταν μια από τις φράσεις που έθεσαν τον τόνο και το ύφος της επανεμφάνισης του Αλέξη Τσίπρα. Μετά την παρουσίαση των χρωμάτων (κόκκινο για τους αγώνες, γαλάζιο για την πατρίδα), ήταν εύκολο να καταλάβει κανείς πού το πάει. Οι αναφορές, κυρίως για την πατρίδα, ήταν αρκετές. Σε αναντιστοιχία με τον Αλέξη Τσίπρα των μνημονιακών χρόνων, η έμφαση τώρα είναι στο πατριωτικό στοιχείο της νέας παράταξης.
Ακούγοντας με προσοχή τα λεγόμενά του, ειδικά στα σημεία που αναφέρεται στην εξωτερική πολιτική, είναι αρκετές και οι αναφορές στην επίλυση του Κυπριακού. Ταυτόχρονα, έκανε και μια αναφορά (με ήπιο τρόπο και χωρίς να μιλήσει εκτενώς γι' αυτό) στο θέμα της Παλαιστίνης. Κι εδώ το κεντρικό στοιχείο είχε να κάνει με το κύρος της πατρίδας, έχοντας αναφορές στους θεσμούς, και κυρίως στη δημοκρατία.
Διαβάστε ακόμη: Δημοσκόπηση ALCO: Η πρώτη μετά τις ανακοινώσεις Τσίπρα, Καρυστιανού - Από ποια κόμματα παίρνουν ψήφους
Ουσιαστικά, ο πρώην πρωθυπουργός σκιαγράφησε το όραμά του για την Ελλάδα τονίζοντας εν ολίγοις πως θα είναι ένας φάρος του κόσμου. Οι συμβολισμοί στο σημείο αυτό μιλούσαν από μόνοι τους, με την Πνύκα να απέχει λίγα μέτρα από το σημείο της συγκέντρωσης και τον Παρθενώνα να δεσπόζει στον ορίζοντα. Έτσι, επιχείρησε μια σύνδεση ανάμεσα στην εύρυθμη λειτουργία των θεσμών και το κύρος της χώρας προς το εξωτερικό.
Για να στοιχειοθετήσει αυτά που είχε να πει για την εσωτερική κατάσταση, χρησιμοποίησε ένα πρακτικό κόλπο. «Μίλησα με τον Γιάννη, 32 χρονών με διδακτορικό που ετοιμάζεται να φύγει στο εξωτερικό». Και συνέχισε αναφερόμενος και σε άλλες περιπτώσεις που αποτυπώνουν την κοινωνική πραγματικότητα. Αυτά τα συγκεκριμένα (και προσωποποιημένα) παραδείγματα δεν είναι κάτι που ακούμε συχνά.
Προεκλογικά ίσως, αλλά και πάλι όχι με ιδιαίτερη συχνότητα. Σε αυτό το σημείο της ομιλίας του, ο Τσίπρας έδωσε απτά παραδείγματα για την επαφή του με την ίδια την κοινωνία στις περιοδείες για την «Ιθάκη». Κλείνοντας αυτή την ενότητα, αναφέρθηκε στην περίφημη ρήση του Μακρυγιάννη «Να βρεθούμε ξανά εις το εμείς».
Τι απέφυγε να αναφέρει στην παρουσίαση
Η αλήθεια είναι πως μια ιδρυτική διακήρυξη λειτουργεί περισσότερο ως...πυξίδα (άλλη μια αγαπημένη λέξη του πρώην πρωθυπουργού) παρά ως χειροπιαστό πρόγραμμα για την επόμενη μέρα. Στην παρουσίαση στο Θησείο, έλειπαν οι προτάσεις ή οι λύσεις για τα προβλήματα της κοινωνίας αλλά έτσι κι αλλιώς, κανείς από τους παρευρισκόμενους δεν είχε απαίτηση να ακούσει κάτι τέτοιο.
Δεν υπήρξαν ευθείες επιθέσεις σε πρόσωπα της κυβέρνησης. Πιο συγκεκριμένα, ο Αλέξης Τσίπρας αναφέρθηκε στην έκπτωση των θεσμών και στις δυσκολίες στην καθημερινότητα των πολιτών χωρίς να προχωρήσει σε προσωπικούς χαρακτηρισμούς. Σε γενικές γραμμές, η ομιλία του ήταν ήπια. Αν κάνουμε μια υπόθεση, ίσως απέφυγε να παρουσιάσει το νέο του εγχείρημα ως άλλο ένα κόμμα της αντιπολίτευσης.
Με τον τρόπο του και κυρίως με αυτά που δεν είπε, μπορούμε να καταλάβουμε πως δεν ήθελε να προχωρήσει σε οτιδήποτε λεκτικά διχαστικό. Το ακροατήριό του στο Θησείο ήταν πολύ συγκεκριμένο. Ο καθένας όμως μπορούσε να αντιληφθεί πως δεν απευθυνόταν μόνο σε εκείνους.
Έλειπαν οι αναφορές στο παρελθόν. Ήταν σαν το 2015 και τα γεγονότα που είναι για κάποιους αντικείμενο συζήτησης μέχρι και σήμερα, να μην έγιναν ποτέ. Να μην υπήρξαν ποτέ. Περισσότερες ήταν οι αναφορές των παρουσιαστών για εκείνη την εποχή (και τους χαρακτηρισμούς που έχουν ακουστεί για τον Τσίπρα) παρά οι αναφορές του ίδιου.
Το πιο σημαντικό στοιχείο είναι ο τρόπος που απηύθυνε το κάλεσμά του για συστράτευση καθώς μίλησε για όσους συμπορεύτηκαν μαζί του στο παρελθόν αλλά και για όσους δεν τον είχαν ακολουθήσει. Απέφυγε τεχνηέντως οτιδήποτε θα μπορούσε να διχάσει και να στρέψει τη συζήτηση στο χθες.
Τι άφησε να εννοηθεί αρκετά έντονα
Το ερώτημα που απασχόλησε πολλούς είναι ένα: είναι ο ίδιος ή διαφορετικός; Για μια μερίδα των πολιτικών αναλυτών, είναι ο ίδιος απαράλλακτος Αλέξης Τσίπρας. Χρησιμοποιούν βέβαια τη λέξη «αμετανόητος». Για άλλους, είναι πιο ώριμος. Νομίζω συμφωνούμε όλοι: Είναι απλά ήπιων τόνων.
Η ομιλία του δεν είχε κάτι το καινοτόμο. Δεν είχε έντονα συναισθηματικές αναφορές σε διάφορα θέματα. Ίσως με τον τρόπο του, ο πρώην πρωθυπουργός επιχειρεί να ξεφύγει από το δίλημμα. Κοιτάζει προς το μέλλον, όχι στο παρελθόν. Φάνηκε άλλωστε και από την επιλογή συνεργατών του.
Φάνηκε επίσης από τις ιστορικές αναφορές. Δεν είναι μόνο το όνομα της συμπαράταξης. Είναι η χρήση του περίφημου «Ραντεβού με την Ιστορία», είναι η αναφορά στην ΕΔΑ της δεκαετίας του '60, είναι η αναφορά στο ΠΑΣΟΚ των πρώτων χρόνων της Αλλαγής. Πρόκειται για ένα ιδεολογικό κράμα. Είναι δεδομένο πως δεν απευθύνεται μόνο στον κόσμο της Αριστεράς.
Η λέξη δεσπόζει στην ονομασία του κόμματος αλλά όλες οι αναφορές και οι επισημάνσεις στην ομιλία, δείχνουν πως επιχειρεί να πετύχει μια υπερκομματική συσπείρωση στοχεύοντας κυρίως στις εκλογικές δεξαμενές της Κεντροαριστεράς.
Αδιαμφισβήτητα, το restart ολοκληρώθηκε και το «παιχνίδι» ξεκινάει από την αρχή!
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
