Διαβάζω δεξιά και αριστερά ότι η ιστορία του Ακύλα είναι μία περίπτωση ενός ανθρώπου που προσπάθησε και τελικά τα κατάφερε, ένα success story. Στην πραγματικότητα βέβαια η ιστορία του Ακύλα είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσα από ένα απλό, βαρετό τελικά success story. Και είναι καλύτερη γιατί είναι πολύ πιο ανθρώπινη.
Ο Ακύλας πράγματι ήθελε κάτι πάρα πολύ και τελικά βρέθηκε μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα από την Ερμού στη μεγαλύτερη μουσική σκηνή της Ευρώπης κάνοντας ένα live show που παρακολούθησαν εκατομμύρια τηλεθεατές. Σε αντίθεση όμως με άλλα κινηματογραφικά success stories, η ιστορία του Ακύλα δεν είναι γραμμική.
Πριν από τη Eurovision, χάρη στην επιτυχία ενός άλλου τραγουδιού, εκείνος πίστεψε ότι είχε έρθει η ώρα του. Τελικά δεν ήρθε. Και ακριβώς επειδή έχει ζήσει το πώς μπορούν να αλλάξουν όλα, ο Ακύλας παραμένει ταπεινός παρότι όλα έγιναν εκτυφλωτικά απότομα.
Ίσως αυτός είναι και ένας τρόπος να διαχειριστεί το πόσο κοντά χρονικά είναι οι δύο ζωές του. Αυτή που πέρναγε τα καλοκαίρια του στη σεζόν φτιάχνοντας μπέργκερ και τορτίγιες και αγωνιζόμενος να βγάλει το νοίκι. Και η φετινή που τον βλέπεις να γυρίζει τη μία πόλη μετά την άλλη με το δικό του τουρ.
Στο σημερινό επεισόδιο του Normal Πίπολ, ο Ακύλας αφηγείται τη ζωή του στο Reader.
Ο Ακύλας στο Normal Πίπολ
O Ακύλας μέσα από τα δικά του λόγια
«To όνομα Ακύλας βγήκε από τον παππού μου. Συνολικά γνωρίζω τρία άτομα με αυτό το όνομα: Εμένα, τον παππού μου και τον ξάδερφό μου τον Ακύλα».
«Να σου είμαι ειλικρινής, ήμουν λίγο άτακτο παιδάκι με την έννοια ότι μου ήταν δύσκολο να κάτσω συνεχόμενα στη θέση μου και να ακούω τον καθηγητή. Μάλλον ήταν μία διάσπαση προσοχής που είχα από πάντα και δεν την είχαμε αντιληφθεί έγκαιρα. Τώρα την έχουμε αντιληφθεί (σ.σ. γέλια). Πάντως προσπαθούσα πάντα να είμαι εκεί, να συμμετέχω στο μάθημα, να μιλάω με τους καθηγητές πάνω στο θέμα. Απλά το μυαλό μου έφευγε αριστερά και δεξιά. Απολυτήριο έβγαλα με 17,2…μία χαρά».
«Έχω πράγματι αίσθημα καθήκοντος. Παίρνω πάντα παραπάνω πράγματα από όσα θα έπρεπε να αναλάβω και να πάρω εγώ ως υπεύθυνος. Είναι κάτι που με βαραίνει και με δυσκολεύει στην καθημερινότητά μου. Ακόμα και τώρα που έχει περάσει αρκετός καιρός από τη Eurovision, θα ξυπνήσω και θα δω όλα τα πράγματα που πρέπει να γίνουν. Κάπως πιστεύω θα το φτιάξω αυτό».
«Τον τελευταίο χρόνο στη ζωή μου έχουν γίνει πάρα πολλά πράγματα. Έφυγα από ένα κρουαζιερόπλοιο που δούλευα, γύρισα στην Αθήνα, ξεκίνησα να δουλεύω σέρβις, βγήκα στον δρόμο και έπαιζαα μουσική στην Ερμού. Μετά πήγα Eurovision. Έχουν γίνει τόσο πολλά που χρειάζομαι πολύ καιρό για να τα επεξεργαστώ και δεν έχω κάτσει ακόμα και να σκεφτώ τι έχω ζήσει. Να εκτιμήσω και κάποια πράγματα, γιατί όλα γίνονται τόσο γρήγορα που δεν έχω προλάβει να σκεφτώ πόσο ευγνώμων είμαι με όλο αυτό. Είμαι σίγουρα ευγνώμων αλλά κάπου χάνομαι στην ταχύτητα της πληροφορίας».
«Σίγουρα το ότι μεγάλωσα σε μία οικογένεια με οικονομικές δυσκολίες έχει αφήσει κάποια μικρά τραύματα, ανασφάλειες. Συνήθως τα εντοπίζω στα οικονομικά. Μέχρι λίγο καιρό πριν έψαχνα πώς θα πληρώσω το ενοίκιό μου, τι θα κάνω. Για μένα το πιο σημαντικό είναι να βρω το σπίτι μου, να έχω μία στέγη πάνω από το κεφάλι μου. Να ξέρω ότι ό,τι και αν γίνει, εγώ θα είμαι εκεί μέσα και δεν θα με κουνήσει κανείς από εκεί. Όλα τα παιδιά που έχουμε ζήσει τέτοιες συνθήκες, έχουμε αυτή την ανάγκη να νιώσουμε αυτή την ασφάλεια ενός σπιτιού».
«Ένα καλοκαίρι του 2021 για εμένα έμοιαζε με μία κουζίνα να κάνω μπέργκερ και τορτίγιες, χωρίς διακοπές ιδιαίτερες. Πηγαίναμε καμία φορά στη Χαλκιδική με το αμάξι, αλλά δεν το ζούσα και καλοκαιρινά γιατί έπρεπε να δουλέψω. Πάντως περνούσα πολύ ωραία με τους φίλους μου».
«Η αλήθεια είναι ότι πέρασε ένας χρόνος περίπου μέχρι ο κόσμος να ανακαλύψει και να αγαπήσει το Ατελιέ. Τότε πήρα απόφαση να εγκαταλείψω το κρουαζιερόπλοιο και να γυρίσω Αθήνα γιατί σκέφτηκα ότι, οκ, είναι το hit, θα γυρίσω, θα κάνω καριέρα, χαμός. Θυμάμαι ότι γύρισα και έπαιζα στον δρόμο μουσική. Εντάξει, η ζωή έχει διάφορα σκαμπανεβάσματα και έχω μάθει πλέον να κρατάω μικρό καλάθι ό,τι και αν γίνεται και ό,τι και αν ακούω».
«Γενικά Eurovision έβλεπα από μικρό παιδί. Τη Eurovision του 2025 την είδα στο σπίτι με φίλους. Θαύμασα φουλ την Κλαυδία με τη φωνάρα που έχει. Σε καμία περίπτωση πάντως δεν περίμενα ότι την επόμενη χρονιά θα συμμετέχω εγώ σε κάτι τόσο μεγάλο και σπουδαίο. Όλο αυτό έγινε τελείως τυχαία. Έμαθα ότι θα ξαναγίνει εθνικός τελικός και ήμουν σε φάση ότι δεν έχω να χάσω τίποτα».
«Στις στιγμές που έχεις πιάσει πάτο, τότε είναι η στιγμή που θα βρεις κάτι που δεν το είχε καν στο μυαλό σου και έτσι ήρθε ο εθνικός τελικός στη ζωή μου και μου άλλαξε τα πάντα».
«Όταν κέρδισα τον εθνικό τελικό, ήταν η καλύτερη στιγμή της ζωής μου ολόκληρης και δεν θα το ξεχάσω ποτέ όλον αυτόν τον θρίαμβο. Το ότι το έζησα αγκαλιά με τη μαμά μου όλο αυτό ήταν πολύ σπουδαίο. Δεν το πιστεύαμε ότι το ζήσαμε όλο αυτό».
«Νομίζω ότι το Ferto το έχω πει μπορεί και 1000, 1500 φορές πριν να πάω στη Eurovision στον τελικό. Το δουλέψαμε πάρα πολύ σκληρά, κάναμε πάρα πολλές πρόβες. Είχα και αυτό το αίσθημα ευθύνης, ότι δηλαδή εκπροσωπώ τη χώρα μου αλλά υπάρχει και μία πιθανότητα να πάει ψηλά όλο αυτό».
«Έδωσα τον καλύτερό μου εαυτό. Κάναμε ένα από τα μεγαλύτερα promo tours. Στεναχωριέμαι λίγο που δεν το ευχαριστήθηκα τόσο πολύ γιατί δεν ήμουν λίγο πιο χαλαρός σε φάση ότι πάω εκεί να παίξω το Ferto. Σκεφτόμουν συνέχεια ότι αυτό το project πρέπει να πάει καλά οπότε εγώ ήμουν σαν σε θερμοκοιτίδα. Δεν είχα βγει από το ξενοδοχείο ούτε μία βόλτα. Βιταμίνες, προθέρμανση και γυμναστική για να μπορέσει να βγει όλο αυτό το σόου».
«Όταν ζήτησα συγγνώμη, εννοείται ότι υπήρχε το αίσθημα καθήκοντος, γιατί ένιωσα πως απογοήτευσα. Για εμένα ήταν κάτι πολύ έντονο συναισθηματικά ότι όλος αυτός ο κόσμος περίμενε κάτι άλλο από εμένα και εγώ δεν κατάφερα να το δώσω. Το πήρα πολύ προσωπικά και ενώ συζητούσα εκείνη την ώρα με τα παιδιά “τι θα πώ τώρα; Τι θα κάνω;”. Βγήκα και είπα αυτό που νιώθω. Αυτό το βάρος έχει μείνει ακόμα λίγο».
«Μου έχουν λείψει πράγματα από την προηγούμενη ζωή μου αλλά σίγουρα δεν μου έχει λείψει το άγχος αν θα μπορέσω να πληρώσω το νοίκι και αν θα βρω προσφορές στο super market. Αλλά το να πηγαίνω άνετα στο super market μου έχει λείψει ή το να βγω για ένα ποτό σε ένα κλαμπ και να μη με νοιάζει αν θα με αναγνωρίσει κάποιος».
«Οι Σέρρες; Έφυγα από αυτή την πόλη πληγωμένος και νιώθοντας ότι δεν ανήκω εκεί. Είναι όμως πολύ όμορφο ότι αυτή η πόλη μου απέδειξε ακριβώς το αντίθετο. Τη βδομάδα εκείνη του τελικού είχαν στήσει στην πλατεία μεγάλη οθόνη, είχαν μαζευτεί τόσοι άνθρωποι και μίλησαν με πολύ όμορφα λόγια».
«Ένιωσα ξανά ότι εκεί είναι η οικογένειά μου, ο κόσμος μου, ο τόπος που μεγάλωσα. Σαν παιδί είχα φύγει τραυματισμένος, ίσως λόγω και δικών μου ανασφαλειών αλλά χαίρομαι πολύ που τώρα οι Σέρρες είναι ξανά στην καρδιά μου και νιώθω ότι υπάρχει αυτή η σχέση»
«Το 2036 ε; Θα ήθελα να τραγουδάω σε μεγάλες πίστες. Να έχω βγάλει άλλα 5 άλμπουμ και να τραγουδάω, να κάνω το σόου μου όπως ακριβώς μου αρέσει να τα κάνω, να κάνω το τούρ μου».
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
