Μάλλον, όταν γνωρίστηκαν στο ΠΑΜΑΚ, το 2018, δεν είχαν σκεφτεί ότι θα φτάσουν να παίζουν στην Τεχνόπολη, μπροστά σε εκατοντάδες κόσμου. Οι 25χρονοι Γιαγκίνηδες ίσως να έχουν κάνει πράξη, αυτό που για πολλούς θα ήταν άπιαστο όνειρο.
Ωστόσο, δεν έγινε δια μαγείας. «Χιλιόμετρα» ως μουσικοί του δρόμου, δουλειά και αγάπη για το ρεμπέτικο, συνθέτουν αυτό που είναι σήμερα. Και όπως μας είπαν «τώρα ξεκινά η σοβαρή προσπάθεια».
Η πρώτη επαφή έγινε από μια κοινή τους γνωστή, όταν και οι δύο έψαχναν έναν partner για το ρεμπέτικο. Ο Παναγιώτης, έψαχνε κιθαρίστα, ο Σπύρος απλώς κάποιον να παίζουν μαζί. Και κάπως έτσι άρχισε να γεννιέται ένα μουσικό δίδυμο. Το ενδιαφέρον είναι ότι δεν δεν προσπαθούν να «κοπιάρουν» τους παλιούς ρεμπέτες. Ο Παναγιώτης και ο Σπύρος μιλούν στο Reader για το γεγονός ότι δεν γράφουν ρεμπέτικά...γράφουν σύγχρονα τραγούδια, σε ρεμπέτικους δρόμους.
Λίγα λόγια για την αρχή τους και η ερώτηση που έχουν «βαρεθεί» να απαντάνε
«Ξεκινήσαμε να παίζουμε πολύ χαλαρά στη Θεσσαλονίκη. Παίξαμε σε ένα δύο μαγαζιά στην αρχή, και μετά αρχίσαμε να παίζουμε στο δρόμο.
Μετά όμως, έσκασε η καραντίνα και σταματήσαμε. Το καλοκαίρι μετά τον covid επιστρέψαμε στο δρόμο. Αρχίσαμε να ανεβάζουμε τα πρώτα βίντεο στο Instagram, μέχρι που τον Φεβρουάριο του 2022 άρχισε να ανεβαίνει το Instagram».
«Α! Για να σε προλάβω, το Γιαγκίνηδες είναι μικρασιάτικη λέξη. Σημαίνει φωτιά - πυρκαγιά αλλά και ερωτική κάψα. Είναι μεταφορική η έννοιά του. Είχαμε πολλά ονόματα κατά νου στην αρχή». «Ήταν ιδέα του Σπύρου», παραδέχτηκε ο Παναγιώτης.
Τα social media και η χρήση τους για προώθηση θα έλεγε κανείς ότι είναι κόντρα στη φιλοσοφία του ρεμπέτικου. Θεωρείται ότι αυτό ισχύει;
«Νιώθουμε ότι κατά κάποιο τρόπο είναι λίγο υποκριτικό να παριστάνουμε τους παλιούς ρεμπέτες. Δεν είμαστε στο τότε και σε αυτό που εξέφραζε την κουλτούρα αυτών των ανθρώπων. Και όσοι εναντιώνονται σε αυτό που κάνουμε με τα social media είναι αλα κάρτ.
Δεν είναι πάντως ότι το ρεμπέτικο δεν ήταν εμπορικό και παλαιότερα. Ίσα ίσα έχει υπάρξει περίοδος που ήταν και νούμερο 1 στα λαϊκά στρώματα. Έπαιζαν οι άνθρωποι στα μαγαζιά, και έβγαζαν κανονικά δίσκους. Αλλά και πιο παλιοί, οι original ρεμπέτες, χρησιμοποιούσαν τα τότε εργαλεία για να προωθήσουν τη μουσική τους. Το ίδιο κάνουμε και εμείς κατά κάποιο τρόπο».
Οι ρεμπέτες δεν έχουν παρτιτούρες και έβγαζαν τα κομμάτια με το «αυτί». Σπύρο, δεδομένου ότι είσαι «ωδειακός», πόσο μεγάλη είναι η διαφορά από το «έχω καταπιεί έναν μετρονόμο» στο παίζω ρεμπέτικα;
«Εγώ δεν έπαιζα ρεμπέτικα. Κλασική μουσική έπαιζα. Πάρα πολλή μεγάλη διαφορά. Η μετάβαση θέλει καιρό. Παίζεις με πολύ διαφορετικό τρόπο, παίζεις με πένα αντί με δάχτυλα, ο τρόπος που κρατάς την κιθάρα είναι διαφορετικός. Εγώ σκέψου δεν τραγουδούσα καν. Οπότε από εκεί που ήμουν παρτιτούρα, κάτω κεφάλι και μελετάμε, μετά ήμουν στο δρόμο και τραγουδούσα χωρίς να έβλεπα τίποτα. Τεράστια διαφορά».
Το ρεμπέτικο είναι ένα βιωματικό τραγούδι. Έχουμε αρκετά προβλήματα σήμερα, ώστε να γραφεί νέο ρεμπέτικο; Γράφεται; Γιατί η αλήθεια είναι ότι περισσότερο μένουμε στις διασκευές.
«Το μεγάλο ερώτημα σε αυτά είναι το τι είναι ρεμπέτικο. Εγώ θεωρώ ότι το ρεμπέτικο είναι συνδεδεμένο με την θεματολογία εκείνης της εποχής. Δεν είναι τόσο στον ήχο αλλά στο τι έλεγε το τραγούδι. Τα προβλήματα του σήμερα, ακόμα και αν παιχτούν με ρεμπέτικη μουσική, δεν θα ακουστούν στον κόσμο σαν ρεμπέτικα.
Ας πούμε τώρα έχουμε γράψει το τραγούδι «Σχέση Ελεύθερη» - σε ενορχήστρωση του Γιάννη Ταβλά - ένα πολύ σύγχρονο θέμα, γραμμένο σε ρεμπέτικο δρόμο. Δεν μπορείς να το πεις όμως ρεμπέτικο. Σίγουρα παίζει ρόλο και η μουσική και η ενορχήστρωση αλλά παίζει κυρίως ρόλο ο χρόνος και οι άνθρωποι που τραγουδούσαν τότε, που ήταν μια πολύ συγκεκριμένη ''κλίκα''.
Αλλά ναι έχουμε ρεμπέτικη προσέγγιση. Αυτό μας τράβηξε, η αμεσότητα, η απλότητα και η ειλικρίνειά του. Αυτή είναι η νοοτροπία μας».
Υπάρχει κάποιο θέμα το οποίο δεν θα αγγίζατε; Για παράδειγμα τραγούδι με πολιτικό στοίχο;
«Αν μας ενέπνεε κάτι, θα γράφαμε. Και πολιτικά ακόμη. Ο «Σάρακας» ας πούμε έχει κατά τα κάποιο τρόπο πολιτική προσέγγιση. Και ο «Αντάμης». Επίσης, μπορεί να το γράφαμε αλλά μπορεί να μην το βγάζαμε. Γιατί μπορεί να μην ταίριαζε σε εμάς σε εκείνη την φάση»
Άρα μιλάτε για όλα, δεν φοβάστε την ταμπέλα;
«Ας είμαστε ειλικρινείς; Είμαστε σε πάρα πολύ πρωιμα στάδια στη δισκογραφία και αρχικά βήματα. Οπότε δεν έχουμε ακόμη συγκεκριμένη ταυτότητα και χαρακτήρα. Ακόμα ψάχνουμε το πώς θα κινηθούμε και δεν απορρίπτουμε πράγματα. Μέσα στη δισκογραφία σου μαθαίνεις. Τώρα ξεκινάμε τη σοβαρή προσπάθεια».
Αν έγραφε κάποιος από τους παλιούς ρεμπέτες στο σήμερα, ποιος θα έγραφε καλύτερα και γιατί;
«Εγώ έχω τεράστια αδυναμία στον Λοίζο. Πιστεύω ότι αυτός ο άνθρωπος και χίλια χρόνια μετά να έγραφε θα ήταν τέλειος. Για στίχους, θα πω Μάνος Ελευθερίου. Αν είναι από ρεμπέτες, θα πω Τσιτσάνης γιατί είχε περισσότερες μουσικές γνώσεις για να προσαρμοστεί στο σήμερα», μας είπε ο Παναγιώτης.
«Θα πω Βαμβακάρης. Δεν γίνεται να μην έγραφε καλά ο Βαμβακάρης στο σήμερα. Έγραφε και μουσική και στίχους. Απλοικά ναι μεν αλλά πιστεύω ότι για αυτό θα έπιανε και τώρα. Ειδικά στην εποχή που ζούμε», μας είπε ο Σπύρος»
Τι είναι πιο τρομακτικό, μια μεγάλη σκηνή που όμως υπάρχει απόσταση και είναι κάτι απρόσωπο, ή ένα μαγαζί που έχει μικρότερο κοινό αλλά υπάρχει οπτική επαφή;
«Το μαγαζί είναι πιο άβολο. Επειδή είναι μια συνθήκη που όλοι τρώνε, πίνουνε δεν σου δίνουν και πολλή σημασία. Η μεγάλη σκηνή έχει το άγχος πριν ανέβεις. Όταν ανεβαίνεις, είναι κάτι πολύ αχανές, δεν τους κοιτάς όλους μέσα τα μάτια, οπότε μετά ξεαγχώνεσαι.
Αλλά πλέον, δεν έχουμε άγχος για την εκτέλεση. Περισσότερο μας αγχώνουν πρακτικά πράγματα πχ αν σπάσει καμία χορδή. Τρακ δεν έχουμε. Το έχουμε μεταφράσει περισσότερο σαν ανυπομονησία. Έχουμε κάνει πάρα πολλά live πια».
Όταν το χόμπι γίνεται δουλειά λένε ότι χάνεται αυτή η μαγεία που περιγράφετε. Πώς είναι να παίζεις όταν δεν έχεις όρεξη; Σε μια μέρα για παράδειγμα που δεν είσαι καλά ψυχολογικά.
«Επειδή το έχουμε κάνει πάρα πολλές φορές, είναι κατά κάποιον τρόπο σαν ένας διακόπτης. Τον πατάμε και ξεχνάμε. Αυτόματος πιλότος.
Εξαρτάται βέβαια και από τον κόσμο. Αν δεν έχεις όρεξη και είναι down και το κοινό τότε είναι περίεργο. Αλλά αν έχει όρεξη το κοινό και χάλια να είσαι, θα σου έρθει αμέσως η όρεξη».
Πώς ήταν τα live σας εκτός Ελλάδας και πού συναντήσατε το πιο θερμό κοινό;
«Κάναμε ένα live στην Αυστραλία. Και μετά στην Ευρώπη. Στην Ευρώπη είχαμε διαφορετικό κοινό από την Αυστραλία. Είχαν έρθει και περισσότεροι νέοι, άτομα που ακόμη σπούδαζαν.
Κυρίως το κοινό είναι Έλληνες. Τώρα υπάρχουν και ακραίες περιπτώσεις που κάποιοι μας ακούνε από το εξωτερικό. Το καλύτερο κοινό πάντως ήταν στην Ολλανδία»
Πώς είναι να γράφει ο μόνο ο ένας από τους δύο (δεδομένου ότι γράφει μόνο ο Παναγιώτης). Αισθάνεστε ότι εκφράζεστε και οι δύο;
«Συζητάμε πριν γράψουμε. Αλλά δεν αισθάνομαι ότι είναι προσωπικά αυτά που γράφω. Κάπως γράφω αυτά που παρατηρώ γύρω μου, παρά για δικές μου εμπειρίες. Είναι όπως αυτό που λέμε ότι πάντα δίνουμε καλύτερες συμβουλές στους άλλους και εμείς τα κάνουμε όλα χάλια. Αυτό νιώθω ότι μου συμβαίνει.
Ξεκινήσατε ως συνεργάτες και όχι ως φίλοι. Πετυχαίνει καλύτερα αυτό από το ανάποδο; Ναι σίγουρα. Γιατί χτίζεις τη σχέση. Δεν είναι ήδη χτισμένη και βάζεις το επαγγελματικό πάνω στο φιλικό ξαφνικά. Γνωριστήκαμε στα 18, είχαμε τελείως διαφορετικές παρέες, ήμασταν τα δύο άκρα, ακόμα και σαν φάτσες.
Αλλά μετά μεγαλώσαμε μέσα σε αυτό μαζί. Έχουμε εμπειρίες που δεν τις έχουμε ζήσει με κανέναν άλλον. Πχ ότι βγαίναμε κάθε μέρα στο δρόμο επί τρία χρόνια».
Δύο λόγια για το μέρος που ξεκίνησαν όλα..
«Δεν θα ξαναγυρνάγαμε στον δρόμο, αλλά εκεί γίναμε αυτό που είμαστε σήμερα. Δεν έχουμε αποβάλλει τον δρόμο από πάνω μας. Και σαν φιλοσοφία, και μουσικά και σαν νοοτροπία, έχουμε χτιστεί εκεί και αυτό δεν αλλάζει, απλά έχουμε προσαρμοστεί μαζί με αυτό στα νέα δεδομένα. Μπορεί να είναι και κοντά στις χίλιες εμφανίσεις, οι φορές που έχουμε παίξει στο δρόμο.
Σε μια σκηνή, υπάρχουν και διακυμάνσεις. Στον δρόμο, πρέπει να είσαι συνέχεια στην τσίτα γιατί έχεις 10 δευτερόλεπτα. Αυτό αργήσαμε να το αποβάλλουμε και στο live. Πού δεν το έχουμε αποβάλλει και τελείως. Την ένταση και τη συναισθηματική φόρτιση την έχουμε κρατήσει».
Τι θα δούμε στην Τεχνόπολη 7 Ιουνίου
«Θα είναι πολύ ωραία. Ήταν το όνειρό μας να παίξουμε στην Τεχνόπολη. Τώρα ήρθε η στιγμή να το κάνουμε και εμείς!».
Την Τρίτη 7 Ιουλίου, οι Γιαγκίνηδες ετοιμάζονται για την μεγαλύτερη συναυλία τους μέχρι στιγμής. Οι πόρτες θα ανοίξουν στις 19:00 και το «Γλέντι των Ονείρων τους» θα ξεκινήσει στις 21:00.
Για εισιτήρια, δείτε εδώ
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
