Η Ευρυδίκη έχει μια σπάνια φωτεινή αύρα. Είναι από εκείνες τις παρουσίες που δεν προσπαθούν να επιβληθούν, αλλά κερδίζουν αβίαστα την προσοχή με έναν γλυκό και ανεπιτήδευτο τρόπο, όπως αυτόν που αργότερα θα μου περιγράψει για τα σχολικά της χρόνια.
Τη βλέπεις να κινείται στον χώρο και σου δίνει την αίσθηση ενός κοριτσιού· και όταν η κουβέντα ξεκινά νιώθεις πως μίλησες με μια δυνάμει φίλη. Διατηρεί μια καθαρή, φωτεινή ενέργεια και διακριτική ευγένεια. Επαγγελματίας χωρίς ίχνος έπαρσης.
Η συνάντησή μας έγινε με αφορμή τις καλοκαιρινές της συναυλίες «50 Αποχρώσεις του Rock» με τον Θοδωρή Μαραντίνη που μας ταξιδεύουν με επιτυχίες ελληνικού και ξένου ρεπερτορίου και τραγούδια που αγαπήθηκαν και χάραξαν τη διαδρομή των δύο καλλιτεχνών.
Ανατρέχοντας στην πορεία περίπου 35 χρόνων της Ευρυδίκης, δύο πράγματα ήταν πάντα στο μυαλό μου: η ξεκάθαρη ροκ φύση της, κόντρα σε εποχές και τάσεις, αλλά και το γεγονός ότι, ακόμη και σε περιόδους που τα media ήταν πολύ πιο σκληρά, κατάφερνε να αποφεύγει τις δημόσιες συγκρούσεις χωρίς να χάνει ποτέ το πηγαίο της χαμόγελο. Και κάπως έτσι ξεκινάμε την κουβέντα...
Πώς πιστεύεις ότι έχεις καταφέρει να αποφύγεις τις κακοτοπιές; Και τελικά, τι σημαίνει αυτό το χαμόγελο για εσένα; Είναι μια συνειδητή απόφαση ή μια θεώρηση ζωής;
Μάλλον τελικά αυτό είναι. Γιατί τίποτα δεν γίνεται τυχαία. Μπορεί να λειτουργούμε με έναν τρόπο και να νομίζουμε ότι έτσι είμαστε ως άνθρωποι, αλλά υποσυνείδητα, γίνεται εσκεμμένα οτιδήποτε κάνουμε. Θέλω να πω ότι είναι αυτό που έχει ανάγκη ο κάθε άνθρωπος. Είναι οι δικές του άμυνες, ο δικός του τρόπος που βλέπει τα πράγματα, είναι η ανάγκη του να ζει τη ζωή του.
Εγώ, μεγαλώνοντας, διαπίστωσα ότι αυτό με κάνει χαρούμενη, το να κλείνω τα μάτια μου και τα αυτιά μου και να μη δίνω σημασία σε τίποτα που με στεναχωρεί, σε τίποτα τοξικό. Να κάνω μόνο αυτά που με ευχαριστούν και κυρίως να ζω τη ζωή μου όπως εγώ θέλω, όσο γίνεται.
Γιατί η αλήθεια είναι ότι είμαστε μέρος ενός συνόλου ανθρώπων που οτιδήποτε συμβαίνει γύρω μας μάς επηρεάζει και όλοι θέλουμε να πάρουμε θέση για πολλά πράγματα και έτσι πρέπει.
Διαβάστε Επίσης στο PERSONAS: Στέφανος Τραχανάς: «Η επιστήμη δεν με παρηγορεί απέναντι στο θάνατο»
Αλλά έμαθα ότι τουλάχιστον αυτά που έχουν να κάνουν με εμένα να μην τα αφήνω να με επηρεάζουν. Επειδή είπες ότι δεν έχω απασχολήσει με τίποτα άλλο παρά με τη δουλειά μου, αυτό προσπαθώ να κάνω και η αλήθεια είναι ότι όσες φορές μπορεί να βγήκαν κάποια πράγματα προς τα έξω, δεν ήταν κάτι που το επεδίωξα εγώ.
Υπήρχαν στιγμές που ήταν δύσκολο να διατηρήσεις αυτή τη διάθεση;
Δυσκολεύομαι κάθε φορά που με ρωτάνε για πρώην σχέσεις ή για το παιδί μου. Εγώ χαίρομαι να μιλάω για το παιδί μου, αλλά το τι είναι ο Άγγελος και τι κάνει στη ζωή του δεν αφορά κανέναν άλλο.
Εγώ επέλεξα ένα δρόμο που έχει να κάνει με τη δημοσιότητα, αλλά το παιδί μου θέλει να μην πέφτουν πάνω του τα φώτα της δημοσιότητας, ούτε να ασχοληθεί κανείς με αυτό. Είναι δικαίωμά του. Δεν έχω εγώ το δικαίωμα να τον φέρνω μπροστά και να τον εκθέτω.
Αυτό προσπαθώ να κάνω, να προστατεύω τους δικούς μου ανθρώπους. Εγώ είμαι κάτω από τα φώτα γιατί είναι η δουλειά μου και μπορώ να πω ότι μου αρέσει κιόλας. Μου αρέσει όταν βρίσκομαι στο επίκεντρο και μοιράζομαι όλα αυτά που έχω μέσα μου με τον κόσμο.
Καλλιτεχνικά έχεις ζήσει τόσο το απόγειο της ποπ στα 90s και την ισοπεδωτική κυριαρχία του λαϊκού. Χρειάστηκε να κάνεις θυσίες; Να προσαρμοστείς; Ή υπήρξαν στιγμές που ένιωσες ότι δεν υπάρχει χώρος για να εκφραστείς;
Ναι βέβαια. Έγινε αυτό και το βίωσα πάρα πολύ έντονα στα τέλη της δεκαετίας του '90. Δεν ξέρω αν είναι ακριβώς ότι χρειάστηκε να το κάνω. Ένιωσα ότι χρειάστηκε. Ήταν μια δική μου απόφαση και επιλογή να ακολουθήσω έναν συγκεκριμένο δρόμο.
Δεν μπορώ ποτέ να κατηγορήσω κάποιον άλλο για τις δικές μου επιλογές. Μπορεί οι άλλοι να σε συμβουλεύουν ότι πρέπει να κάνεις αυτό, αλλά το τι θα κάνω τελικά είναι δική μου απόφαση.
Άρα πέρασα από ένα στάδιο που ένιωσα ότι έπρεπε να κάνω κάποια πράγματα, έτσι όπως μου τα πρότειναν κάποιοι συνεργάτες, για να ανακαλύψω στην πορεία ότι δεν ήταν αυτό που μου ταίριαζε. Το οποίο τελικά μόνο καλό μου έκανε. Γιατί με βοήθησε μέσα από αυτά που δεν μου ταίριαζαν να ανακαλύψω ποια πραγματικά ήμουν.
Τι διαδικασίες έγιναν μέσα σου και πως διαχειρίστηκες αυτή τη μετάβαση;
Ανήκω σε αυτή την κατηγορία καλλιτεχνών που εκφράζονται πολύ περισσότερο μέσω των live τους και την ηχογράφηση καινούριων τραγουδιών. Αυτή η δημιουργική φάση είναι κάτι που με γοητεύει πάρα πολύ.
Στο live είναι εκεί που τα δίνω όλα, που νιώθω ότι αξίζει πραγματικά αυτό που κάνω. Είναι αυτό το συναίσθημα το μαγικό, η επαφή με τον κόσμο, το να ερμηνεύω τα τραγούδια. Είναι σαν να ξεγυμνώνω την ψυχή μου και να τη χαρίζω στο κοινό. Αυτή η επικοινωνία, το χειροκρότημα, η αγάπη δεν συγκρίνεται με τίποτα άλλο.
Εκεί ήταν που συνειδητοποίησα ότι αυτή η επιλογή δεν μου ταίριαζε, γιατί έβγαινα να τραγουδήσω και δεν ένιωθα τίποτα. Απλά ήμουν μια πολύ σωστή τραγουδίστρια, που τραγουδούσα σωστά κάποια τραγούδια που δεν μου ταίριαζαν.
Και έτσι ήταν πολύ εύκολη η απόφαση να μείνω για λίγο διάστημα εκτός μέχρι να είμαι σίγουρη για το τι πραγματικά θέλω και μου ταιριάζει. Να ψάξω, να ψαχτώ μέσα μου, να ακούσω διαφορετικά τραγούδια και να δοκιμάσω τον εαυτό μου σε άλλα πράγματα. Να φτιάξω μια μπάντα από την αρχή όπως τη θέλω, να πάω σε άλλους χώρους, να χτυπήσω και νέες πόρτες που σίγουρα θα ήταν πολύ δύσκολο να ανοίξουν.
Παίρνεις κάποιες αποφάσεις, κάνεις κάποιες επιλογές και βήματα. Ο κόσμος σε ξέρει έτσι. Και για τους άλλους που σε παρακολουθούν και είναι στον χώρο των μουσικών σκηνών, δεν είναι εύκολο να σου ανοίξουν την πόρτα και να σου πουν «καλωσόρισες, έλα και κάνε ό,τι θες». Πρέπει να αποδείξεις ότι αυτό είσαι, αυτό θες να κάνεις και ότι αξίζεις. Όταν το πήρα απόφαση, μετά όλα έγιναν πάρα πολύ γρήγορα και πάρα πολύ εύκολα.
Συμβαίνει εύκολα η κατηγοριοποίηση των καλλιτεχνών;
Συμβαίνει. Τα τραγούδια που ηχογραφούμε μας φοράνε μια ταμπέλα και μας χαρακτηρίζει σε όλη μας την πορεία. Αλλά δεν σημαίνει ότι είναι αποτρεπτικό στο να εξελίσσεται ένας άνθρωπος, να ωριμάζει, να δοκιμάζεται, να κάνει καινούρια πράγματα. Αυτό σημαίνει στην τελική να είσαι καλλιτέχνης, η συνεχής εξέλιξη.
Υπήρχαν άνθρωποι που πίστεψαν σε αυτή τη μετάβασή σου και σε βοήθησαν;
Βέβαια και υπήρξαν. Και η δισκογραφική και οι δημιουργοί που μου εμπιστεύτηκαν τραγούδια. Αλλά έχει σημασία να κάνεις τελικά αυτό που είσαι. Γιατί την αλήθεια την αντιλαμβάνεται πάρα πολύ εύκολα ο θεατής. Το κοινό την εκτιμά. Μπορεί να τη δει στα μάτια σου, στον τρόπο που λειτουργείς στη σκηνή, στο πώς αφήνεσαι. Γιατί θα βγάλεις ένα συναίσθημα που θα τον παρασύρει.
Τι επαγγελματικά ορόσημα βάζεις; Στιγμές που νιώθεις τυχερή που έζησες ή κατάφερες;
Ήμουν τυχερή σίγουρα που βρέθηκε στον δρόμο μου ο Γιώργος Θεοφάνους. Μαζί ξεκινήσαμε, μαζί ήρθαμε στην Ελλάδα. Ήμασταν τυχεροί και οι δύο που βρέθηκε ο ένας στον δρόμο του άλλου. Κάναμε το ξεκίνημά μας μαζί και ο ένας έδινε ώθηση στον άλλο.
Αν δεν ήταν ο Γιώργος, αν δεν ήταν αυτά τα τραγούδια, μπορεί να είχα μια εντελώς διαφορετική πορεία, μπορεί να μην με πίστευε κανένας στην αρχή. Τους άρεσε η φωνή μου, αλλά αν δεν είχα αυτά τα τραγούδια δεν θα ήμουν η Ευρυδίκη.
Υπήρχαν και άλλα στη συνέχεια, συγκεκριμένες παραστάσεις που έδειξαν στον κόσμο αυτό που πραγματικά είμαι. Από το ξεκίνημά μου ήθελα να κάνω παραστάσεις, να έχω μια μουσικοθεατρική προσέγγιση.
Μιας και ανέφερες τον Γιώργο Θεοφάνους, το να συνεργαστείς επαγγελματικά με σημαντικούς ανθρώπους της προσωπικής σου ζωής θεωρείς ήταν ευλογία ή μπορεί και να σε εγκλώβισε σε κάποιες περιόδους καλλιτεχνικά ή και να σου κόστισε όταν χωρίσατε.
Αυτό που δεν ξέρει ο πολύς κόσμος είναι ότι ο ίδιος ο Γιώργος πριν χωρίσουμε μού είχε προτείνει να ακούσω τραγούδια και από άλλους δημιουργούς. Ο ίδιος με στήριξε να ακολουθήσω αυτό τον δρόμο ώστε να κάνω και άλλα πράγματα, να βρω τι πραγματικά μου αρέσει, να ασχοληθώ και με το μουσικό θέατρο γιατί πραγματικά ήταν κάτι που αγαπούσα πολύ.
Έχει παρακολουθήσει πολλές παραστάσεις στις οποίες συμμετείχα και μου είχε πει ότι “αυτό σου ταιριάζει περισσότερο από όλα”. Ό,τι έχω κάνει το οποίο είχε μια πιο θεατρική προσέγγιση, νιώθω κι εγώ ότι μου ταιριάζει ακόμα περισσότερο.
Η αλήθεια είναι ότι ο κάθε καλλιτέχνης το χρωστάει στον εαυτό του να ψάχνεται περισσότερο και να μην εγκλωβίζεται σε μια σχέση, σε συγκεκριμένους συνεργάτες, γιατί όλα έχουν ένα όριο. Μπορείς να φτάσεις μέχρι ένα επίπεδο.
Έτσι κι αλλιώς δεν ωριμάζουν οι άνθρωποι με τον ίδιο τρόπο. Άλλα μπορεί να θέλει να κάνει ο ένας, άλλα ο άλλος. Όπως και μέσα στις ίδιες τις σχέσεις αλλάζουν οι άνθρωποι, αλλάζουν τα θέλω.
Παίζει ρόλο ο έρωτας στο κομμάτι της δημιουργικότητάς σου ή ο θαυμασμός; Γιατί έχεις υπάρξει συντροφικά με καλλιτέχνες.
Είναι σπουδαίο να σε θαυμάζει ο σύντροφός σου. Και είναι κάτι που με κέρδισε στον Μπομπ. Οι καλλιτέχνες είναι ως επί το πλείστον ανασφαλείς. Όσο καλός και να είσαι, πάντα υπάρχουν στιγμές ανασφάλειας και πάντα θες να ακούσεις έναν καλό λόγο, να έχεις δίπλα σου έναν άνθρωπο που να σε πιστεύει και με τον τρόπο του να σου δείχνει ότι σε θαυμάζει.
Είναι σαν να σου δίνει φτερά. Για εμένα αυτό έκανε ο Μπομπ και συνεχίζει να το κάνει και είναι σπουδαίο δώρο. Αυτό είναι ευλογία πραγματικά, να έχεις δίπλα σου έναν άνθρωπο που να σε θαυμάζει και να σε στηρίζει.
Παλιότερα έβγαινε ένα άλμπουμ και έλεγε μια ιστορία μέσα από τα τραγούδια. Τώρα βγαίνουν μεμονωμένα κομμάτια. Πιστεύεις ότι οι συνθήκες της δουλειάς που έχουν αλλάξει σε σχέση με το παρελθόν έχουν επηρεάσει την καλλιτεχνική δημιουργία;
Θεωρώ ότι όλοι οι καλλιτέχνες της γενιάς μου και των παλαιότερων που έχουν προλάβει τη δισκογραφία σε καλύτερες εποχές, λειτουργούσαμε διαφορετικά, κάναμε ολοκληρωμένα άλμπουμ και υπήρχε δημιουργική άνθηση. Ανήκω σε αυτή τη ρομαντική γενιά και μέχρι και σήμερα αυτό προσπαθώ να κάνω. Είναι ελάχιστα τα singles που έχω κυκλοφορήσει.
Είχα να κάνω καινούρια δουλειά 10 χρόνια περίπου. Και κυκλοφόρησα το 2023 ένα άλμπουμ που το δούλευα καιρό, χαιρόμουν που έμπαινα στο στούντιο και έκανα αυτά τα τραγούδια. Έκανα ό,τι αγαπούσα. Οι επιλογές μου είχαν να κάνουν με το τι μιλούσε στην ψυχή μου και τίποτα άλλο. Αναπολώ αυτές τις εποχές και οι περισσότεροι καλλιτέχνες που ανήκουν στη γενιά τη δική μου νομίζω λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο.
Τα νέα παιδιά είναι που αναγκαστικά μπαίνουν σε αυτό τον τρόπο δημιουργίας, γιατί δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς και δεν ξέρουν αλλιώς. Είναι τόσο δύσκολα τα πράγματα...
Υπάρχουν δισκογραφικές, αλλά ακόμα και αυτές σε σπρώχνουν να κάνεις τα πράγματα με τον τρόπο που είναι σήμερα. Φύγαμε από την αναλογική εποχή, μπήκαμε στην digital και όλα είναι διαφορετικά και καλούμαστε κι εμείς οι παλιότεροι καλλιτέχνες να ακολουθήσουμε αυτούς τους ρυθμούς. Δεν είναι καθόλου εύκολο, ειδικά αν είσαι ευαίσθητος ρομαντικός καλλιτέχνης, αλλά είναι αναγκαίο κακό.
Ποιο τραγούδι σου κρύβει πίσω του την πιο ωραία ιστορία ή σημαίνει κάτι ιδιαίτερο για εσένα;
Θα σου πω ένα τραγούδι που έχω γράψει εγώ, το οποίο όταν το έγραφα, ήταν τότε που έκλεινα τα 36 μου χρόνια και το ονόμασα έτσι.
«Κι είμαι πια 36 και φοβάμαι, γιατί ακόμα κάνω σαν παιδί
Κι έτσι έρχεται η θλίψη και με παίρνει, με τυλίγει με τραβάει σε μια τρύπα σκοτεινή
Κι είναι η μοίρα μου αγάπη μου αυτή».
Γιατί εγώ πάντα νιώθω παιδί μέσα μου, από την άλλη είμαι ένας άνθρωπος ώριμος που τα νιώθω και τα χρόνια μου. Ήμουν 36 και ένιωθα από τη μία παιδί και από την άλλη ότι κάτι με βαραίνει, κάτι με τραβάει κάτω στον βυθό... σκέψου σήμερα!
Εξακολουθώ να νιώθω το ίδιο παιδί, αλλά σήμερα είμαι 58 και λέω “Θεέ μου πώς γίνεται να νιώθω κοριτσάκι και γυναίκα μαζί;”. Είναι πολύ δύσκολο, κάποιοι άνθρωποι γεννιούνται “μεγάλοι”, βλέπεις παιδιά που είναι ώριμα.
Εγώ ήμουν από μικρή στο συννεφάκι μου και όσο μεγαλώνω μου κοστίζει αυτό, γιατί θέλω να παραμένω σε εκείνο το συννεφάκι, και νιώθω ότι η ζωή η ίδια που είναι πολύ ωραία, αλλά και πολύ δύσκολη μας φέρνει αντιμέτωπους με μια σκληρή πραγματικότητα.
Ως παιδί πώς ήσουν και πώς λειτουργούσε η μουσική μέσα σου;
Η μουσική ήταν πάντα το σωσίβιό μου. Ήμουν πάντα ένα πολύ μαζεμένο παιδάκι, ντροπαλό, δεν μιλούσα εύκολα. Κλεινόμουν στο δωμάτιό μου, με την κιθάρα μου, μουσική και διάβαζα παραμύθια ή μεγαλώνοντας μυθιστορήματα. Αυτή είναι η ζωή μου, οι δίσκοι μου, η μουσική, τα βιβλία μου.
Στο σχολείο ήμουν βέβαια η ψυχή της παρέας, γιατί έπαιρνα πάντα την κιθάρα μου και καταλήγαμε στα διαλείμματα να παίρνω την κιθάρα να τραγουδώ κι εκεί άλλαζαν όλα. Μπορεί να ήμουν στην τάξη το παιδάκι που ντρεπόταν να μιλήσει, ενώ ήξερα το μάθημα -ήμουν άριστη μαθήτρια-, και τη φωνή μου να την άκουγαν μόνο όταν τραγουδούσα.
Για αυτό λέω πως ήταν το σωσίβιό μου. Ήταν αυτό που με άλλαξε. Στη σκηνή μεταμορφώνομαι, εκεί τολμώ να γίνω, όσα δεν τολμώ να είμαι στη ζωή μου, που θέλω να είμαι κατά βάθος.
Αν μπορούσες να φέρεις στο μυαλό σου μια εικόνα της εφηβείας σου, θα ήταν αυτή; Η Ευρυδίκη μόνη στο δωμάτιο με τους δίσκους της;
Η μία εικόνα θα ήταν αυτή. Εγώ στο κρεβάτι μου να παίζω και να τραγουδάω και να έχω την αφίσα του Έλβις, του Τραβόλτα και των Beatles και να ονειρεύομαι. Βασικά με τον Έλβις έκανα τα μεγαλύτερά μου όνειρα, γι' αυτό όταν θέλω να αναπολήσω και να χαρώ και να νιώσω πάλι αυτή την ξεγνοιασιά, στο σπίτι βάζω πάντα Έλβις.
Η άλλη εικόνα που έρχεται στο μυαλό μου είναι εκδρομή με το σχολείο. Μεγάλωσα στην Κύπρο και ανήκω στη γενιά των παιδιών που έζησαν τον πόλεμο. Είναι μέσα μου, αλλά με κάποιον τρόπο ήμασταν και πολύ ξέγνοιαστα παιδιά.
Μεγαλώσαμε με τα συσσίτια, τα αντίσκηνα, τους πρόσφυγες, δικούς μας ανθρώπους που χάσαμε και την ίδια στιγμή τα ίδια παιδιά που αντιμετώπιζαν όλο αυτό, να είμαστε τόσο χαρούμενα και τόσο ξέγνοιαστα και δεν ξέρω πώς γινόταν.
Επειδή είναι και Ιούλιος και επιστρέφει αναπόφευκτα στη μνήμη η τουρκική εισβολή. Τι θυμάσαι από εκείνη την περίοδο;
Θυμάμαι τα πάντα. Έξι χρονών ένα παιδί έχει μνήμες. Θυμάμαι να γίνεται το πραξικόπημα. Το σπίτι μας ήταν πολύ κοντά στο Προεδρικό Μέγαρο. Θυμάμαι τους ήχους από τα τανκς και τα πυροβόλα.
Ο πατέρας μου ήταν από τα Κατεχόμενα, το σπίτι μας ήταν στη Λευκωσία λόγω της εργασίας του, αλλά όλη του η οικογένεια ήταν στην Κερύνεια και στην Λάπηθο. Οι γονείς της μαμάς μου ήταν στη Λεμεσό. Φύγαμε όλοι και πήγαμε στη Λεμεσό για να είμαστε όλοι λίγο πιο μακριά, νιώθαμε μεγαλύτερη ασφάλεια.
Θυμάμαι να έρχονται όλοι οι συγγενείς του πατέρα μου εκείνες τις πρώτες ημέρες της εισβολής, στην προσπάθειά τους να σωθούν, δεν είχαν πού να πάνε. Το σπίτι ήταν πολύ μικρό, αλλά σε ένα μεγάλο χωράφι και υπήρχε μια μεγάλη αυλή με κληματαριά από πάνω και στρώναμε από κάτω και κοιμόμασταν όλοι έξω.
Θυμάμαι να χτυπούν οι σειρήνες και να μας φωνάζουν οι γονείς μας να κρυφτούμε κάτω από τα κρεβάτια και βέβαια τότε είδα τους πρώτους εφιάλτες ως παιδί, οι οποίοι πολλές φορές με συντροφεύουν μέχρι και σήμερα. Ο χειρότερός μου εφιάλτης ήταν ο ήχος της φωτιάς. Δεν έβλεπα τη φωτιά, την άκουγα και φοβόμουν ότι θα καώ ζωντανή.
Πώς επέδρασαν αυτά στο μεγάλωμά σου; Υπήρχε πάντα ένας φόβος;
Δεν υπάρχει φόβος. Αυτό έμεινε πίσω. Έμεινε ο θυμός, ο πόνος. Είναι μια ανοιχτή πληγή το να έχεις μια μοιρασμένη πατρίδα και να μην μπορείς να πας στον τόπο σου. Γιατί μπορεί να άνοιξαν τα οδοφράγματα, αλλά εγώ δεν έχω πάει, αν και το υποσχέθηκα στον μπαμπά μου πριν φύγει ότι θα πάω στη Λάπηθο να πάρω κλαδί λεμονιάς και να το φυτέψω στον κήπο μας.
Γιατί ο μπαμπάς μου πάντα μου έλεγε ιστορίες για τη Λάπηθο και τους λεμονανθούς, εικόνες μαγικές που δεν τις θυμάμαι.
Έχει μείνει αυτό το παράπονο και η πληγή του να είναι η πατρίδα μου μοιρασμένη, του να υπάρχει μια συνεχόμενη παράνομη κατοχή που να μη μιλάει πια κανένας για αυτό, το “Δεν ξεχνώ” να έχει ξεχαστεί και αν βγει να μιλήσει κάποιος και να πει αυτό που πιστεύει, αυτό που είναι οι αλήθεια, μπορεί να σε πουν και εθνικιστή. Δεν δικαιούσαι πια να μιλάς για την ελευθερία στην πατρίδα σου.
Έχω την αίσθηση ότι οι Κύπριοι έχουν μια ιδιαίτερη σχέση με τη μουσική. Σκέφτομαι αν αυτό το βίωμα έχει επιδράσει στο να είναι οι άνθρωποι πιο ευαίσθητοι ή αν είναι θέμα παιδείας.
Είναι και θέμα παιδείας. Η μουσική υπάρχει παντού και κυρίως στα σχολεία ήδη από το δημοτικό και αυτό δεν έχει αλλάξει μέχρι σήμερα. Ο γιος μου πήγε σχολείο στην Ελλάδα και δεν έκαναν γιορτές, δεν υπήρχε η μουσική.
Εμείς ξεκινούσαμε στην πρώτη και δευτέρα δημοτικού με φλογέρα, στη δευτέρα έπαιζα μαντολίνο στη χορωδία, μετά σε ηλικία 8 χρονών ξεκίνησα να μαθαίνω κιθάρα και έπαιζα κιθάρα στη χορωδία, μέχρι που ξεθάρρεψα λίγο και είπα ότι τραγουδώ και με άκουσαν οι δάσκαλοι και με έβαζαν μετά να τραγουδώ σόλο.
Μαθαίναμε να διαβάζουμε το πεντάγραμμο στο δημοτικό σχολείο. Δεν υπάρχουν παιδιά που να μην τραγουδούν στην Κύπρο ή να μην μαθαίνουν ένα όργανο. Όλα έχουν να κάνουν με την Παιδεία.
Τι «συγγνώμες» έχεις ζητήσει από τον εαυτό σου και τι «μπράβο» του έχεις πει;
Τώρα πια το κάνω. Νομίζω είναι καλό να μιλάει κανείς με τον εαυτό του. Η ψυχοθεραπεία, για εμένα, δεν σημαίνει μόνο να πηγαίνεις σε έναν ψυχοθεραπευτή για να διορθώσεις όσα πήγαν στραβά στη ζωή σου.
Πιστεύω ότι είμαι πολύ σημαντικό να μιλάμε οι ίδιοι με τον εαυτό μας, να ακούμε να συνεργαζόμαστε με την ψυχή μας, με το τι μας λέει το μυαλό μας. Μας μιλάει ο εαυτός μας, το σώμα μας. Πολλές φορές παθαίνουμε αυτοάνοσα γιατί δεν ακούμε το σώμα μας και πρέπει κάπως να σε ταρακουνήσει. Όπως σε όλους τους ανθρώπους έχουν συμβεί και σε εμένα αρκετά τέτοια και τότε άρχισα να μιλάω με τον εαυτό μου και να τον φροντίζω.
Η πρώτη συγγνώμη που είπα ήταν στην Ευρυδίκη μικρή βλέποντας τη φωτογραφία μου που ήμουν 3 χρονών και καθόμουν στα σκαλιά της βεράντας του πρώτου μας σπιτιού. Φορούσα μάλιστα και μια περούκα με μακριά μαλλιά μέχρι τη μέση. Εμένα ήταν πολύ κοντά και σγουρά τα μαλλιά μου. Είχαμε μια γειτόνισσα που είχε περούκες - ήταν της μόδας τότε. Πήγαινα στην κυρία Μαίρη και έπαιρνα περούκες της και καθόμουν στο μπαλκόνι και τραγουδούσα. Με είχαν βγάλει φωτογραφίες και με είχε γράψει ο μπαμπάς μου σε κασσετοφωνάκι και έλεγα το τραγούδι από τους «Έμπορους των Εθνών», «Ήτανε μια φορά μάτια μου..». Προφανώς έκανα όνειρα από τότε.
Έβλεπα στη φωτογραφία ένα ξέγνοιαστο κοριτσάκι, χαριτωμένο, με την περούκα του, τραγουδούσε τα τραγούδια του και λέω “είχα υποσχεθεί ότι αυτό το κοριτσάκι θα το φροντίζω, δεν θα το αφήσω πίσω, θα το ακούω, θα το αγαπώ και ότι ενδεχομένως λάθη που έκανα στη ζωή μου μέσα από συμπεριφορές δικές μου ή που άφησα να μου συμπεριφερθούν άλλοι με έναν τρόπο που δεν μου άξιζε, δεν ευθύνονταν οι άλλοι , εγώ έφταιγα. Γιατί δεν έθεσα τα όριά μου και ίσως να μη με αγαπούσα αρκετά.
Και είπα συγγνώμη στο κοριτσάκι, την Ευρυδίκη και ότι από εδώ και πέρα θα σε φροντίσω, δεν θα αφήσω κανέναν να σε πληγώσει ή να σε μειώσει. Αυτό άρχισε να γίνεται από τότε που έγινα μητέρα και μετά, συνειδητοποιώντας ότι έχω την ευθύνη μιας νέας ψυχής, ενός μικρού παιδιού που εγώ το έφερα στον κόσμο και πρέπει να το μεγαλώσω σωστά. Λέω πώς θα το κάνω αυτό αν δεν φροντίσω τον εαυτό μου;
Θα έλεγε λοιπόν το κοριτσάκι μπράβο στην Ευρυδίκη του σήμερα;
Ναι. Πιστεύω θα έλεγε μπράβο για την προσπάθεια. Γιατί ακόμα προσπαθώ. Έχει σημασία όμως να προσπαθούμε.
Πως προέκυψε η συνεργασία για τις «50 αποχρώσεις του ροκ» με τον Θοδωρή Μαραντίνη και ποια είναι τα χαρακτηριστικά που θεωρείς ότι σας δένουν ως καλλιτέχνες στη σκηνή.
Ως ιδέα ξεκίνησε ουσιαστικά από το γραφείο που συνεργαζόμαστε και οι δύο. Υπήρχαν άνθρωποι κοινοί, συνεργάτες και φίλοι που είδαν ότι θα ταιριάζαμε και το πρότειναν σαν ιδέα.
Ουσιαστικά το είδαμε και στην πράξη ότι λειτουργεί όταν αφού είχε πέσει η πρόταση, είχε έρθει ο Θοδωρής να με δει στον Σταυρό του Νότου τον χειμώνα που ήμασταν μαζί με τον Χρήστο Δάντη και τον ανέβασα στη σκηνή να πούμε ένα τραγούδι μαζί. Εκεί κατάλαβα, δεν χρειαζόταν κάτι άλλο.
Μοιραζόμαστε την ίδια ενέργεια, το ίδιο πάθος. Είμαστε και οι δύο πολύ εξωστρεφείς στη σκηνή. Είναι ωραίο να είσαι στη σκηνή με καλλιτέχνες που κάνουν αυτό που κάνουν με πάθος. Δεν υπάρχει ωραιότερο πράγμα. Θέλω να συνεργάζομαι με ανθρώπους που είναι ελεύθεροι στη σκηνή. Αυτή η ελευθερία τους με αφήνει και εμένα να λειτουργώ με τον τρόπο που θέλω και να μην περιορίζομαι. Γιατί έχει σημασία αυτό, να αγκαλιάζει ο ένας τον άλλο.
Αυτή η συνεργασία μπορεί να συνεχιστεί και τον χειμώνα;
Αυτή η συνεργασία μπορεί να υπάρξει παντού και όποτε θελήσουμε.
Διαβάστε ακόμα: Η αδιανόητη περιπέτεια της Ευρυδίκης στη Eurovision
Ετοιμάζεις ένα καινούριο άλμπουμ.
Έρχεται 3 χρόνια μετά το προηγούμενο και μετά την κυκλοφορία δύο πολύ διαφορετικών τραγουδιών, όπου το ένα είχε γραφτεί για την Κύπρο και το άλλο για τον μπαμπά μου, τα οποία ήταν απλά δύο τραγούδια που ήθελα να υπάρχουν, χωρίς να τα επικοινωνήσω, απλά να υπάρχουν εκεί για να τα ανακαλύψει όποιος ενδιαφέρεται.
Το ένα ήταν το “Για την Κύπρο” σε μουσική και στίχους του Σταμάτη Μορφονιού, το οποίο μέσα σε λίγες γραμμές περιγράφει όλο το δράμα της Κύπρου, όπως το έζησα εγώ.
Το τραγούδι για τον μπαμπά μου είναι σε μουσική του Σταύρου Σιόλα και στίχους του Πόλυ Κυριάκου που λέγεται “Άκου μπαμπά, άκου πατέρα”. Ήταν ένα δώρο για τον μπαμπά μου πριν φύγει, ένα δώρο που μου έκαναν ο Πόλυς και ο Σταύρος για να το χαρίσω εγώ με τη σειρά μου στον μπαμπά μου. Αυτά ήταν η δική μου ανάγκη να ηχογραφήσω αυτά τα τραγούδια και απλά να υπάρχουν εκεί για όποιον ενδιαφέρεται. Ως μια πιο προσωπική κατάθεση ψυχής.
Δισκογραφικά τώρα ετοιμάζω καινούρια πράγματα ξεκινώντας με έναν τραγούδι με τον Μπομπ Κατσιώνη, τον σύζυγό μου που στα 11 χρόνια που είμαστε μαζί συνεργαστήκαμε μόνο μια φορά στην αρχή, σε ένα τραγούδι που ήταν και ο λόγος που βρεθήκαμε και μας έφερε κοντά.
Μετά από 11 χρόνια συνύπαρξης στη ζωή θα συνυπάρξουμε και μουσικά. Είναι ένα τραγούδι σε μουσική δική του και σε στίχους και των δύο μας, ποπ-ροκ που θυμίζει αρκετά 80s-90s εποχή, με κάνει χαρούμενη και είναι αυτό που έχω ανάγκη αυτή την περίοδο και ταιριάζει και με τις συναυλίες μας, τις «50 αποχρώσεις του ροκ».
Τι θα έλεγες ότι λείπει από αυτή την εποχή; Μοιάζει συχνά να γυρνάμε στο παρελθόν, σαν να μην μπορούμε να βρούμε κάτι να συνδεθούμε με το τώρα.
Γυρνάμε πίσω γιατί έχουμε την ανάγκη να αγκαλιάσουμε ξανά τον εαυτό μας όπως ήταν. Να συνδεθούμε ξανά με τα εφηβικά μας χρόνια. Έχουμε ταυτίσει κάποια τραγούδια με πολύ συγκεκριμένες στιγμές, ευτυχισμένες ενδεχομένως δικές μας και με το να επιστρέφουμε πίσω είναι σαν να κερδίζουμε ξανά εκείνη τη χαρά.
Το άλλο είναι ότι υπήρχαν πραγματικά πολύ ωραία τραγούδια που είναι πολύ διαφορετικά από τα σημερινά και βλέπω ότι δεν γυρνάν μόνο οι μεγαλύτεροι άνθρωποι στο παρελθόν, αλλά και παιδιά ανακαλύπτουν σήμερα τα τραγούδια εκείνης της εποχής και λένε “τι ζήσατε! Πόσο πιο ωραία ήταν τα πράγματα τότε μουσικά”.
Έχω να πω ότι αυτό έχει να κάνει με την κάθε εποχή, γιατί πιστεύω ότι η ανάγκη των καλλιτεχνών να δημιουργήσουν και να γράψουν συγκεκριμένα πράγματα έχει να κάνει με τα ερεθίσματα που παίρνουν κοινωνικά. Νομίζω ότι έχουμε βαλτώσει σαν κοινωνία και αυτό φαίνεται και στη μουσική μας.
Και οτιδήποτε κυκλοφορεί που είναι ελπιδοφόρο και αξίζει να το ακούσει κανείς που είναι από νέα παιδιά που πραγματικά είναι σαν να κάνουν μια βουτιά μέσα στην ψυχή τους και να μας δίνουν ωραία τραγούδια, είναι από ανθρώπους που έχουν ένα άλλο επίπεδο, έχουν παιδεία. Διανύουμε μια εποχή που πραγματικά το πρόβλημα είναι εκεί, στην παιδεία. Πολύ δύσκολη εποχή.
Επόμενοι σταθμοί για τις «50 Αποχρώσεις του Ροκ» με την Ευρυδίκη και τον Θοδωρή Μαραντίνη:
- 14/7 Αθήνα - Κηποθέατρο Παπάγου
- 26/7 - Άβδηρα
- 31/8 - Σαντορίνη & special guest Χρήστος Δάντης
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
