Η εμβληματική ταινία του Σταύρου Τσιώλη «Ας Περιμένουν οι Γυναίκες» (1998) μεταφέρθηκε φέτος τον χειμώνα για πρώτη φορά στο θέατρο με τον Πέτρο Λαγούτη, τον ΤάσοΤζιβίσκο και τον Νικόλα Βασιλειάδη να παίρνουν «σκυτάλη» από τον Γιάννη Ζουγανέλη, τον Σάκη Μπουλά και τον Αργύρη Μπακιρτζή αντίστοιχα και να σκορπούν το γέλιο σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα.
Λίγο πριν τις τελευταίες παραστάσεις στο Θέατρο Ψυρρή σήμερα Παρασκευή 27/3 στις 21:15, αύριο Σάββατο 28/3 στις 21:15 και μεθαύριο Κυριακή 29/3 στις 19:00, ο Νικόλας Βασιλειάδης μιλάει στο Reader.gr τόσο για τον ρόλο του Αντώνη που υποδύεται στην παράσταση και για τις προκλήσεις που αντιμετώπισαν οι συντελεστές κατά τη μεταφορά του έργου από τη μεγάλη οθόνη στο θεατρικό σανίδι όσο και για τη συνεργασία με τον Πέτρο Λαγούτη, τον υπόλοιπο θίασο και τη ζεστή υποδοχή που τους επεφύλαξε το κοινό.
Διαβάστε επίσης - Μαρίνα Σάττι στο Women's Forum του jenny.gr: «Προσπάθησα να μπω σε πλαίσια, αλλά δε γίνεται, αυτή είμαι»
Μας εξομολογείται -μεταξύ άλλων- για ποιον λόγο «το θέατρο είναι ο έρωτας για μένα», όπως λέει χαρακτηριστικά, αλλά και γιατί είναι δύσκολο να επιλέξει ανάμεσα στο δράμα και την κωμωδία.
Ακόμα απαντάει στο Reader ποιο είναι το μεγάλο στοίχημα όταν επιλέξει κανείς να δοκιμάσει τις δυνάμεις του σε αυτή, καθώς επίσης γιατί η φράση των παλαιότερων ηθοποιών «στο τέλος αυτοί που δεν πρέπει να είναι στο σανίδι, δεν αντέχουν» είναι πιο επίκαιρη από ποτέ.
Θέλεις να μας πεις λίγα λόγια για το έργο και για τον ρόλο σου;
Το έργο αφορά την ταινία του Σταύρου Τσιώλη «Ας Περιμένουν Οι Γυναίκες» που τη δεκαετία του '90 έκανε έναν χαμό με τις υπέροχες ερμηνείες και τις ατάκες των τριών πρωταγωνιστών.
Αφορά την πορεία τριών μπατζανάκηδων να φτάσουν επιτέλους στη Θάσο και στις οικογένειες τους. Όλο αυτό το ταξίδι έχει έρωτες, τσακωμούς αλλά και πολλές στιγμές αγάπης και αφοσίωσης ο ένας στον άλλον. Είναι σαν τους τρεις σωματοφύλακες!
Ο ρόλος μου είναι ο Αντώνης, ένα πρόσωπο που ασχολείται με την πολιτική και συγκεκριμένα με το ΠΑΣΟΚ, ιδεολόγος, που υποστηρίζει κάθε τι που λέει, έντιμος και πάντα δίπλα στους δικούς του.
Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να μεταφερθεί ένα έργο από τον κινηματογράφο στο θέατρο;
Είναι κάτι πολύ δύσκολο. Αλλά ευτυχώς το ανέλαβε και το πέτυχε ο σκηνοθέτης μας, ο Βαγγέλης Λάσκαρης, ο οποίος έκανε μια πολύ ωραία θεατρική διασκευή που δεν αφήνει τίποτα απ' έξω από την ταινία.
Το πιο σημαντικό είναι να είσαι όσο πιο πιστός γίνεται στη μεταφορά ειδικά όταν αφορά μία ταινία τόσο πετυχημένη, αλλά κυρίως τόσο αγαπητή και με τόσο φανατικούς θεατές.
Υπήρχε άγχος στην αρχή για πιθανή σύγκριση με τους ηθοποιούς που είχαν υποδυθεί πρώτοι τους ρόλους στην ταινία;
Εννοείται! Από την πρώτη ανάγνωση του έργου ο μόνιμος φόβος μας ήταν να μην αφήσουμε να υπάρξει αυτή η σύγκριση! Ο Γιάννης Ζουγανέλης, ο Αργύρης Μπακιρτζής και ο αείμνηστος Σάκης Μπουλάς είναι τρεις εξαιρετικοί καλλιτέχνες που σε αυτή την ταινία είναι αξεπέραστοι!
Εμείς αυτό που είπαμε εξ αρχής και πιστεύω ότι το πετύχαμε ήταν να μη μιμηθούμε κανέναν από τους τρεις, αλλά να δείξουμε τους χαρακτήρες που εμείς θέλουμε.
Ένα χαρακτηριστικό του Αντώνη που δεν έχεις εσύ, αλλά θα ήθελες να έχεις;
Θα ήθελα να είμαι τόσο αυθόρμητος όσο και ο Αντώνης και να μη σκέφτομαι συνέχεια το μετά. Κάποιες φορές παρασυρόμαστε από την καθημερινότητα και τους ρυθμούς της.
Όπως και ο Αντώνης που προσπαθεί να τα προλάβει όλα. Ωστόσο, κάποια στιγμή πρέπει να πατάμε φρένο, όπως έκανε και ο Αντώνης. Νομίζω ότι αυτό είναι το βασικό.
Από την άλλη, ποιο είναι ένα χαρακτηριστικό του Αντώνη που είναι τελείως εκτός του δικού σου χαρακτήρα;
Θα ακουστώ γραφικός αλλά από τον χαρακτήρα του Αντώνη δεν έχω κάτι να σου πω που δεν θα ήθελα να έχω. Είναι ένας δοτικός άνθρωπος, σίγουρα με τις παραξενιές του, όπως όλοι μας, αλλά είναι ένας πραγματικός φίλος.
Μια ατάκα που λες ως Αντώνης στην παράσταση και σε εκφράζει απόλυτα είναι:
«Τα παιδιά που θα γεννηθούν, θα μεγαλώσουν σε μία πραγματικότητα, που εμείς δε θα μάθουμε ποτέ»: Δεν ξέρω γιατί αλλά αυτή η πρόταση είναι διαχρονική.
Μου δείχνει το ότι πρέπει να αφήσουμε έναν κόσμο ικανό να μεγαλώσουν και οι επόμενες γενιές. Ίσως ο Αντώνης να το λέει για άλλο λόγο, αλλά για μένα είναι η συνέχειά μας στον κόσμο που ζούμε.
Με τον Πέτρο Λαγούτη είναι η πρώτη φορά που συνεργάζεστε;
Με τον Πέτρο δεν είχαμε συνεργαστεί πρωτύτερα, αλλά ειλικρινά από τις πρώτες πρόβες ήταν σα να γνωριζόμαστε χρόνια. Είναι πολύ ωραίο να συνεργάζεσαι με ανθρώπους που σε βοηθάνε και σε εξελίσσουν και ένας τέτοιος άνθρωπος είναι και ο Πέτρος.
Είναι ένας εξαιρετικός ηθοποιός και ένα εξαιρετικό παιδί. Όπως όμως και όλα τα παιδιά που δουλέψαμε μαζί από τις πρόβες μέχρι και σήμερα. Προσπαθήσαμε να είμαστε μία ομάδα, πράγμα που κατάφερε πρώτος από όλους ο Βαγγέλης.
Υπάρχει κάποιο αστείο ή ευτράπελο είτε στις πρόβες είτε στις παραστάσεις που να σας έχει μείνει πραγματικά αξέχαστο;
Μία μέρα σε μία παράσταση είχαμε ένα αστείο σκηνικό με το κοκορέτσι, το οποίο απέκτησε βούληση και μπήκε στην τσέπη του πουκαμίσου μου.
Για κανένα πεντάλεπτο αυτοσχεδιάσαμε και όλο αυτό είχε την πλάκα του και για εμάς πάνω στη σκηνή, αλλά κυρίως για τους θεατές.
Πριν ανεβάσετε την παράσταση στην Αθήνα, παρουσιάσατε το έργο στη Θεσσαλονίκη. Υπάρχει τελικά κάποια διαφορά ανάμεσα στο κοινό των δύο πόλεων;
Το συγκεκριμένο έργο επειδή διαδραματίζεται στη Βόρεια Ελλάδα, όπως είναι φυσικό, έχει μια άλλη ανταπόκριση στη Θεσσαλονίκη. Παίζαμε εντός έδρας και ίσως με πιο απαιτητικούς θεατές, λόγω της εντοπιότητας.
Ωστόσο, μας έχει εκπλήξει ευχάριστα το γεγονός ότι την ίδια ζεστασιά της Θεσσαλονίκης, την έχουμε εισπράξει και στην Αθήνα.
Η υποδοχή του κοινού ποια ήταν; Κάποια σχόλια που να έχετε δεχτεί και να σας έχουν «αγγίξει» λίγο παραπάνω;
Και στη Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα ο κόσμος μας έχει αγκαλιάσει και χαιρόμαστε πάρα πολύ για αυτό!
Το πιο όμορφο είναι ότι έρχονται και άνθρωποι που δεν έχουν δει την ταινία και σου λένε στο τέλος: «Μπορεί να μην την έχω δει, αλλά γέλασα με την καρδιά μου». Αυτό θεωρώ είναι και το καλύτερο σχόλιο που έχω ακούσει.
Είναι πολύ ωραίο να βλέπεις όλες τις ηλικίες να έρχονται στην παράσταση και να περνάνε το ίδιο καλά.
Βέβαια, κυρίαρχη θέση έχουν όσοι είναι φανατικοί της ταινίας και έρχονται. Όταν καταφέρνουμε και αυτό το κοινό να το πάρουμε μαζί μας και να μην μας κάνουν κανένα σχόλιο για τη θεατρική μεταφορά, αλλά αντιθέτως να μας πιάνουν και να μας λένε μόνο όσα τους άρεσαν, είναι για εμάς κάτι μαγικό.
Μέχρι πότε θα παίζετε στο Θέατρο Ψυρρή; Υπάρχει προοπτική να πάτε το έργο σε καλοκαιρινή περιοδεία;
Θα είμαστε μέχρι την Κυριακή 29 Μαρτίου, οπότε σπεύσατε. Μετά υπάρχει το ενδεχόμενο για καλοκαιρινή περιοδεία, κάτι που θα μας άρεσε πολύ. Και κάτι το οποίο ζητάει και το ίδιο το έργο, άλλωστε ένα road trip είναι.
Άρα, το ιδανικότερο είναι να το ολοκληρώσει και να συνεχίσει το ταξίδι του. Όχι για εμάς, αλλά για τους ήρωες του έργου.
«Το θέατρο είναι έρωτας - Η αμεσότητα με το κοινό είναι κάτι μοναδικό»
Με πιο πρόσφατη την εμφάνισή του στη σειρά της ΕΡΤ1, Ηλέκτρα, ο Νικόλας Βασιλειάδης, απόφοιτος της Ανωτέρας Δραματικής Σχολής του Ιάσμου, έχει λάβει συμμετοχή σε πολλές αγαπημένες τηλεοπτικές σειρές - Η Παραλία, Άγρια Γη, Ήλιος, Η Τούρτα της Μαμάς, L.A.P.D., Μου Το Κρατάς Μανιάτικο, Το Πιο Γλυκό Μου Ψέμα, Οι Στάβλοι της Εριέτας Ζαΐμη και Με Διαφορά Στήθους - αλλά και στις θεατρικές παραστάσεις: Οι Μάγισσες της Σμύρνης, Play It Again Sam, Πολύ Κακό Για Το Τίποτα, Eponymous, Βαιμάρη 2013 και Το Μπαμ.
Ήταν το όνειρό σου από μικρός να γίνεις ηθοποιός ή ήταν κάτι που το θέλησες στην πορεία;
Η αλήθεια είναι ότι προέκυψε. Δεν ήταν κάτι που το είχα στο μυαλό μου, αλλά θα είμαι ειλικρινής ότι πολλά γεγονότα που συνέβησαν με οδήγησαν εκεί και απλά συνειδητοποίησα ότι «εδώ είμαστε». Θέλω να πιστεύω ότι το όνειρο με βρήκε.
Ανάμεσα σε θέατρο, κινηματογράφο και τηλεόραση υπάρχει κάποιο να σε γοητεύει περισσότερο και για ποιον λόγο;
Κινηματογράφο δεν κρύβω ότι θα ήθελα πολύ να κάνω αν και μέχρι τώρα δεν έχει τύχει. Η τηλεόραση και το θέατρο έχουν μια δικιά τους γοητεία, αλλά για μένα το θέατρο είναι ο έρωτας.
Αυτή η αμεσότητα που έχεις εκείνη τη στιγμή με το κοινό είναι κάτι μοναδικό. Όλα γεννιούνται και πεθαίνουν πάνω στη σκηνή σε μία μοναδική στιγμή που ποτέ δεν μπορεί να είναι ίδια.
Βέβαια, δεν μπορώ να κρύψω και την αγάπη μου για την τηλεόραση. Έχω δουλέψει σε ωραίες σειρές, αλλά κυρίως με πολύ ωραίους ανθρώπους και ηθοποιούς και σκηνοθέτες και μάλιστα έχω κρατήσει και φιλίες που έχουν δοκιμαστεί και έχουν αντέξει στον χρόνο. Αυτή είναι και η μεγαλύτερη τύχη μου.
Κατά καιρούς έχουμε ακούσει πως ο αριθμός των followers στα social media παίζει ρόλο στην επιλογή ή όχι κάποιου ηθοποιού. Εσύ έχεις αντιμετωπίσει κάτι αντίστοιχο στη μέχρι τώρα πορεία σου;
Είναι πράγματα των καιρών μας. Αν μου αρέσει, προφανώς και όχι. Δεν μπορώ να καταλάβω πώς μπορεί κάποιος να αποφασίζει για κάποιον, τον οποίο υποτίθεται ότι θέλει για μία συγκεκριμένη δουλειά με βάση τους followers...
Προφανώς και μπορεί κάποιος να είναι καλός για έναν ρόλο και να έχει και αρκετούς ακολούθους, αλλά όχι να είναι κριτήριο ανάμεσα σε ανθρώπους. Δεν θα πήγαινε κάποιος σε έναν γιατρό ή σε έναν δικηγόρο επειδή κάνει ωραία stories ή έχει followers.
Έτσι θεωρώ ότι πρέπει να γίνεται και στον δικό μας χώρο. Άλλο να συνδυάζεται και άλλο να είναι το βασικό κριτήριο. Βέβαια, όπως έλεγαν και οι πιο παλιοί από μας, στο τέλος αυτοί που δεν πρέπει να είναι στο σανίδι, δεν αντέχουν.
Τα τελευταία χρόνια η μυθοπλασία στην τηλεόραση έχει ανθίσει μεν, αλλά μέχρι φέτος οι πιο πολλές σειρές ήταν δραματικές και εποχής. Πού πιστεύεις οφείλεται αυτό;
Πάντα θεωρούσα ότι η τηλεόραση συμβαδίζει με όσα συμβαίνουν στην καθημερινότητά μας. Οι σειρές εποχής κρύβουν μια γοητεία και ένα μυστήριο. Σου δείχνουν μία πραγματικότητα που οι περισσότεροι δεν γνωρίσαμε, μία άλλη εποχή. Προσπαθούν να σε κάνουν να ξεχάσεις την πραγματικότητα που ζούμε.
Αλλά και για εμάς είναι πολύ δημιουργικό ταξίδι. Σε βάζουν σε μία διαδικασία να ψάξεις για την εποχή της κάθε σειράς με αποτέλεσμα όλο αυτό να σε παρασύρει και να σε εντυπωσιάζει και να μας «αναγκάζει» για μία μεγαλύτερη αναζήτηση, που αυτή είναι και η μεγαλύτερη γοητεία.
Αλλά να μην ξεχνάμε και την κωμωδία. Εξάλλου και η κωμωδία είναι μία μορφή δράματος, ο ήρωας παθαίνει για να γελάσουμε εμείς.
Δεν πρέπει να λησμονούμε, όμως, ότι σε όλες τις σειρές η επιτυχία οφείλεται στο σύνολο των ανθρώπων που εργάζονται σε αυτές. Είναι ομαδικό άθλημα. Από τους ηθοποιούς, τους συγγραφείς και τους σκηνοθέτες, αλλά και από όλο το συνεργείο που τρέχει εξίσου για να βγει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.
Ανάμεσα σε κωμωδία και δράμα, εσύ τι προτιμάς; Ή απλά είναι διαφορετική η γοητεία του κάθε είδους;
Είναι δύσκολο να επιλέξεις, ωστόσο η κωμωδία είναι κάτι που με συναρπάζει. Θεωρώ ότι είναι πιο δύσκολο να κερδίσεις τον κόσμο και να γελάσει και αυτό, να σου είμαι ειλικρινής, με ιντριγκάρει περισσότερο. Είναι το μεγάλο στοίχημα όταν παίζεις κωμωδία!
Αλλά βέβαια όλα τα είδη έχουν τη γοητεία τους. Δεν έχει γοητεία ο Σαίξπηρ, οι αρχαίες τραγωδίες; Στο παγκόσμιο θέατρο έχουν γραφτεί αριστουργήματα.
Η δουλειά μας είναι να δίνουμε τον καλύτερό μας εαυτό παντού και πάντα σε όλα τα είδη θεάτρου. Απλά όταν κάνεις τον κόσμο να γελάει και να αφήνει στη άκρη όσα έχει στο κεφάλι του και όσα γίνονται γύρω μας, αν έχω βοηθήσει κι εγώ σε αυτό, είναι ό,τι καλύτερο.
Κάποιο επαγγελματικό σχέδιο στο άμεσο μέλλον που να μπορούμε να πούμε;
Προς το παρόν το μόνο που σκέφτομαι είναι η παράστασή μας και η καλοκαιρινή περιοδεία μας, αν έρθει με το καλό. Αυτό είναι το πιο μακροπρόθεσμο σχέδιό μου.
Τα πιο άμεσα σχέδιά μου είναι να περάσω λίγο περισσότερο χρόνο με τα ανίψια μου, τον Ζώη-Παντελή και τον Δημήτρη και να δω επιτέλους τα βαφτιστήρια μου, τον Παναγιώτη, τον Γιάννη και τον Ερρίκο που μου έχουν λείψει κι ελπίζω να μην με έχουν ξεχάσει. Αλλά και τα αδερφάκια τους, τον Αλέξανδρο, την Έλλη και τον Αλέξη.
Τα υπόλοιπα όταν έρθουν με το καλό, θα τα πούμε.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
