Ο «πατέρας» των Ταγμάτων Ασφαλείας: Όταν ο Ιωάννης Ράλλης αναλάμβανε τελευταίος κατοχικός πρωθυπουργός

Στην Ιστορία ενός λαού υπάρχει πληθώρα ονομάτων από ανθρώπους που σημάδεψαν την πορεία του. Κι αν εξαιρέσουμε τα ονόματα που είναι γραμμένα με χρυσά γράμματα, υπάρχουν εκείνα που είναι συνδεδεμένα με σκοτεινές στιγμές και τα θυμόμαστε ως παραδείγματα προς αποφυγή. Μια μέρα σαν σήμερα, ένας έμπειρος πολιτικός κάνει μια συγκεκριμένη επιλογή. Να μείνει στην εθνική μας συνείδηση ως δωσίλογος και προδότης, αν και ο ίδιος πίστευε προφανώς το αντίθετο. Στις 7 Απριλίου 1943, με τις ευλογίες των κατακτητών, ο Ιωάννης Ράλλης γίνεται πρωθυπουργός.

Ο διάδοχος μιας δυναστείας που έγινε προδότης

«Δύναμαι υπερηφάνως να είπω ότι όλον μου τον βίον ηνάλωσα εις την εξυπηρέτησιν του λαού» δήλωνε στο δικαστήριο ο Ιωάννης Ράλλης όταν είχε φτάσει η ώρα απονομής δικαιοσύνης. Μέλος της φαναριώτικης οικογένειας των Ράλληδων, γιος του Δημήτριου Ράλλη που είχε διατελέσει πέντε φορές πρωθυπουργός σε βραχύβιες κυβερνήσεις. Ασχολήθηκε με τη δικηγορία και εξελέγη πρώτη φορά βουλευτής της περιφέρειας Μεγαρίδος το 1906. Ανέλαβε υπουργός για πρώτη φορά στην τελευταία κυβέρνηση του πατέρα το 1920. Μετέπειτα συνέχισε την καριέρα του στο Λαϊκό Κόμμα ως δεινός φιλοβασιλικός.

Ήταν από εκείνους που αντιτάχθηκαν στη δικτατορία Μεταξά και μέχρι και το 1943 φαίνεται να βρίσκεται «παροπλισμένος», να βρίσκεται εν αναμονή πιο σωστά. Στην απολογία του άλλωστε δεν αναφέρεται σε κάποια δραστηριότητα μέχρι εκείνη τη στιγμή. Γνωρίζουμε ότι οι Γερμανοί τον προσέγγισαν πρώτη φορά στα τέλη του 1942 για να διαδεχθεί τον Τσολάκογλου. Έθεσε κάποιες εγγυήσεις οι οποίες δεν έγιναν δεκτές και οι κατοχικές δυνάμεις προσέγγισαν τον Κωνσταντίνο Λογοθετόπουλο. 

Ο Γκύντερ Άλτενμπουργκ, πληρεξούσιος του Ράιχ στην Ελλάδα, ανέφερε τον Μάρτιο του 1943 πως «μια επέμβαση ανταρτών στην Αθήνα δεν θα ήταν αδύνατη». Ήταν ο καιρός που το αντιστασιακό κίνημα είχε φουντώσει και οι απεργίες διαδέχονταν η μία την άλλη. Οι δυνάμεις κατοχής θεωρούσαν πως μια ισχυρή κυβέρνηση με καθαρά αντικομμουνιστικό χαρακτήρα είναι η κατάλληλη λύση. H λύση αυτή είχε ονοματεπώνυμο και ο Ιωάννης Ράλλης, αναλαμβάνοντας την εξουσία, δήλωνε στο πρώτο του διάγγελμα πως ο βασικότερος στόχος του ήταν η αντιμετώπιση του εαμικού κινήματος.

Η δημιουργία των Ταγμάτων Ασφαλείας

Ο Ράλλης το κατέστησε σαφές. Σκοπός της κυβέρνησής του ήταν όχι απλώς η αντιμετώπιση αλλά η εξάλειψη του κομμουνισμού. Η κύρια ιδεολογική αρχή ήταν ο αντικομμουνισμός. «Είχε αρχίσει η δράσις του ΕΑΜ που με την προβιά του εθνικοαπελευθερωτικού μετώπου, εκάλυπτε τα αντεθνικά του σχέδια» σημείωνε στην απολογία του το 1946. Η κυβέρνηση Ράλλη πήγε ένα βήμα παραπέρα από τις προηγούμενες. Τα μέτρα καταστολής έγιναν σκληρότερα. Η κάθε αντιστασιακή ενέργεια αντιμετωπιζόταν σε έκτακτα στρατοδικεία με την ποινή του θανάτου.

Στην ίδια λογική, οι δωσίλογοι καθυπόταξαν το κράτος και το έκαναν δικό τους. Μόνο έτσι θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν την αντίσταση. Καθώς ο στρατός είχε διαλυθεί, αξιοποιήθηκαν οι άεργοι στρατιωτικοί. Αυτοί διορίζονταν ως κοινοτάρχες ή δήμαρχοι ώστε να ασκούν ανεξέλεγκτη τοπική εξουσία. Το επόμενο βήμα ήταν η συγκρότηση ενός ένοπλου σώματος. Τον Ιούνιο του 1943 συγκροτήθηκε το 1ο Σύνταγμα Ευζωνικών Ταγμάτων Ασφαλείας Αθηνών με 4.200 άνδρες περίπου. Σκοπός ήταν η αντιμετώπιση του ΕΑΜ, η αντιμετώπιση των κομμουνιστών εγκληματιών.

Με την κατάρρευση του μετώπου και την υποχώρηση των κατακτητών, ο Ράλλης συνελήφθη σχεδόν αμέσως. Στην απολογία του, την οποία διέσωσε ο Γεώργιος Ράλλης, αναφέρει πως δεν ήθελε η χώρα να παραδοθεί σε κομμουνιστική αναρχία μετά την αποχώρηση των Γερμανών. Έμεινε πιστός μέχρι το τέλος στις πεποιθήσεις και τα πιστεύω του. Πέθανε από καρκίνο στις 26 Οκτωβρίου του 1946, στη φυλακή. Και το όνομά του θα είναι για πάντα συνώνυμο της προδοσίας και του πολιτικού χαφιεδισμού.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.