Κάθε εργένης άντρας στα τριάντα, ως προς την επιλογή ερωτικών συντρόφων μαθαίνει πως «υπάρχουν πολλά ψάρια σ' αυτή την θάλασσα». Δοκιμάζει τις ψηφιακές εφαρμογές, πηγαίνει σε σπιτικά σουαρέ, έχει και τα μάτια του ανοικτά στον περίγυρο του στη δουλειά. Ξαφνικά, σε ένα ξέφρενο flash forward, ο ίδιος άντρας γίνεται μάρτυρας των πρώτων στιγμών που η σύντροφος του κρατάει το παιδί που μόλις έχει φέρει στον κόσμο. Το παιδί τους.
Όλες οι «θάλασσες» μοιάζουν με αστείο κρύο και όλες οι εικόνες του κόσμου γύρω του γίνονται ξαφνικά πολύ αδιάφορες, μπροστά στο θέαμα που αντικρύζει. Αυτό είναι η πρώτη στιγμή που η πατρότητα συνέβη μπροστά μου, η πρώτη φορά που διαπίστωσα ότι υπάρχουν κι άλλα χρώματα στον κόσμο, με αποχρώσεις που δεν είχα καν φανταστεί. Είναι όμως κι άλλα πράγματα η πατρότητα, για όσους σήμερα πατάνε στα 30, άντε και στα 40-42.
Λογαριασμοί με το παρελθόν
Προχθές είχα δεί ένα meme που η λεζάντα έγραφε:
«γονείς: δεν είχαμε ιδέα ότι κάνεις ψυχανάλυση
η μουσική μου: εδώ φαίνονται και ακούγονται τα Διάφανα Κρίνα, με τις θρυλικές Μέρες Αργίας»
Είναι η ελληνική μετάφραση ενός meme που κάνει θραύση, η ευτυχισμένη άγνοια των γονιών μας σε αντίθεση με τη σκοτεινή εφηβεία μας, που ξεκινούσα από τη στιγμή που κλείναμε ερμητικά την πόρτα του υπνοδωματίου μας. Η γενιά των σημερινών «-άντα», πήγε σε ψυχολόγο (δειλά στην αρχή, θυμάστε που τους λέγαμε «ο ψύ»;) και μίλησε για όσα έζησε με τους γονείς της, για την ευμάρεια μιας εποχής που έφυγε, για τις ματαιωμένες τους προσδοκίες, για την άνευ όρων αγάπη τους, που ενίοτε μεταφραζόταν και ως υπερπροστασία.
Κάπως έτσι, αυτή η γενιά έθεσε κάποια όρια στους γονείς της και προσπάθησε να σταθεί και να περπατήσει με το κεφάλι ψηλά. Είπαμε πως ναι, είμαστε αυτοί που πέρασαν οικονομικές κρίσεις, πανδημία και απειλές παγκοσμίου πολέμου, αλλά δεν τρέχει και τίποτα, θα σταθούμε στα πόδια μας και θα ορίσουμε το μέλλον μας αυτόφωτοι.
Ή έστω, όσο πιο αυτόφωτοι μπορούμε, δουλεύοντας δύο-τρεις δουλειές και παίρνοντας τριπλό ταπεράκι από τη μαμά και τον μπαμπά.
Του μαθαίνεις κάτι και σε μαθαινει περισσότερα
Μετά τις πρώτες μέρες στο μαιευτήριο, η συνειδητοποίηση ότι αυτό η νέα ζωή που έχει φέρει η σύντροφος μου στον κόσμο, είναι ένα ανθρωπάκι που πρέπει να μάθει να ζει και να φέρεται ανθρώπινα. Είναι οι μέρες που βάζεις στην άκρη τον ύπνο σου, τη δουλειά σου, που ξεχνάς απολαύσεις (σεξ; Αν είναι δυνατόν!) και κάνεις υπομονή, πολλή υπομονή. Πότε κλαίει γοερά, πότε νομίζεις ότι σου χαμογελάει, πότε τρώει με όρεξη, πότε κλαίει ακόμα πιο δραματικά, σαν να κρέμεται η ζωή του από μια σου κίνηση.
Εκεί ξεκινά το κυνήγι για τις μικρές καθημερινές νίκες, για την πρώτη φορά που θα φάει ολοκληρωμένα και θα κοιμηθεί 3-4 ώρες, για το πρώτο μπάνιο που θα μουρμουρίζει από απόλαυση. Εκεί, η κάθε μέρα μοιάζει με διελκυστίνιδα αντοχης, που στην μια πλευρά βρίσκεται το ξέσπασμα των νεύρων σου και στην άλλη η υπομονή,η η εγκράτεια και το χαμόγελο, που μοιάζουν βουνό, αλλά αυτά καλείσαι να κάνεις. Στο τέλος, για κάθε τι που μαθαίνεις στο παιδί σου, σου μαθαίνει κι εκείνο πώς τελικά διαθέτεις αποθέματα υπομονής και αγάπης, που δεν είχες καν φανταστεί.
Με τα μάτια στο κινητό ή στα μάτια του
Μετά από όλες τις ρουτίνες του παιδιού κι εγώ και η Μ θέλουμε να χαθούμε για λίγο. Να σκρολάρουμε στις σελίδες μας στο Instagram, να ακούσουμε κάποια μουσική, να δούμε κάτι στο YouTube, να καταναλώσουμε ψηφιακή πληροφορία από τα κινητά μας, όπως κάνει όλος ο κόσμος. Και το παιδί μας κοιτάει. Θέλει κι άλλη προσοχή. Βλέπει ότι κοιτάμε το κινητό και όχι εκείνη και απορεί. Τι είναι αυτό; Γιατί το κάνουν οι μεγάλοι; Μήπως να το κάνω κι εγώ μαζί τους; Και οι τύψεις μας μεγαλώνουν, πως αντι να κοιτάμε το παιδί μας κοιτάμε - έστω για δευτερόλεπτα - τον τάδε χαζοχαρούμενο ινφλουένσερ που βιντεοσκοπεί ένα πιάτο με κατσικάκι και πουρέ σε κάποια γαστροταβέρνα με Dj που παίζει βινύλια. Όποιος δεν το έχει νιώσει αυτό, να σηκώσει το χέρι.
Θα τα καταφέρουμε;
Προφανώς. Έχουμε χορτάσει από parties, έχουμε ενηλικιωθεί στο μεταίχμιο μεταξύ του τέλους της αναλογικής τερχνολογίας και του ξεκινήματος της ψηφιακής, έχουμε παλέψει με τα τραύματα μας μέσα από κρυφά ραντεβού με τον «ψ». Ένα σχετικό αφιέρωμα των New York Times λέει πως η γονεϊκότητα μετά τα 35 τείνει να γίνει παγκόσμια τάση και πως τα άτομα αυτής της ηλικιακής ομάδας έχουν περισσότερη υπομονή με τα παιδιά τους και έχουν «χορτάσει» την εργένικη ζωή τους. Kαι να προσθέσω πως χωρίς εμάς δεν θα υπήρχε ο όρος "baby rave".
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
