Όταν πηγαίνεις σε μια συναυλία τρία πράγματα μπορεί να έχουν συμβεί: Να έχεις πάει επειδή αγαπάς το συγκεκριμένο συγκρότημα-μουσική, να είδες... φως και να μπήκες, να είσαι εκεί επειδή συνοδεύεις κάποιον/α που αγαπά τη μουσική αυτή ή τέλος πάντων τον συγκεκριμένο καλλιτέχνη.
Όταν δε συμβαίνει το πρώτο ή το δεύτερο αλλά το τρίτο, έχεις μια χρυσή ευκαιρία: Να μελετήσεις συμπεριφορές, να προσπαθήσεις να κατανοήσεις τους ανθρώπους που «χτυπιούνται» δίπλα σου και τελικά να «ζυγίσεις» αν αυτά που σου έχουν πει ή έχεις διαβάσει ή έχεις ακούσει ισχύουν ή είναι υπερβολές.
Σε ότι αφορά την ιστορία που θα διαβάσετε παρακάτω, εγώ ανήκω στην τρίτη κατηγορία. Το Σάββατο 13 Ιουλίου βρέθηκα στις κερκίδες του θρυλικού San Siro στο Μιλάνο από πατρική «υποχρέωση» απέναντι στη Swiftie κόρη μου.
Απαραίτητη διευκρίνηση για τους μη μυημένους: Όπου Swiftie οι φανατικοί οπαδοί του φαινομένου Taylor Swift που με τη γιγαντιαίων διαστάσεων περιοδεία The Eras Tour δεν έχει απλά ανέβει επίπεδο αλλά έχει εκτοξευτεί σε εντελώς άλλο επίπεδο επηρεάζοντας τομείς όπως η οικονομία αλλά και η πολιτική.
Ακούω τη συγκεκριμένη μουσική; Ούτε καν. Μου αρέσει η Taylor Swift; Αστεία ερώτηση. Τότε πως βρέθηκα εκεί; Το να συνοδεύεις την κόρη σου σε μια συναυλία που γίνεται στο Μιλάνο είναι από μόνο του μια ελκυστική πρόταση. Αλλά το θέμα μας δεν είναι αυτό.
Όση ώρα η μικρή έβλεπε το όνειρο της να παίρνει «σάρκα και οστά» και ζούσε (αυτή και οι υπόλοιποι 80.000 Swifties που είχαν κατακλύσει το San Siro) σε ένα παράλληλο σύμπαν, είχα την ευκαιρία να παρατηρήσω τα πάντα: Τη σκηνή, τις αντιδράσεις του κόσμου, τη σκηνική παρουσία της Taylor Swift, την αλληλεπίδραση με τους οπαδούς της, τον ήχο, όλα.
Αναρωτήθηκα, λοιπόν, αν ο ιστορικός του μέλλοντος τοποθετήσει την Αμερικανίδα ποπ σταρ δίπλα στους Beatles ή στον Elvis Presley. Βαρύ; Άκουσον μεν, πάταξον δε. Δεν μιλάω για το επίπεδο της μουσικής ποιότητας ή οτιδήποτε σχετικό. Αναφέρομαι στο επίπεδο του φαινομένου, της επιδραστικότητας και εν τέλει του αποτυπώματος στη μουσική βιομηχανία.
Η απάντηση που έδωσα στον εαυτό μου είναι πως «Ναι». Ξεκάθαρα. Θα την κατακτήσει αυτή τη θέση. Όχι τώρα. Σε μερικά χρόνια που θα έχει κατακάτσει η σκόνη. Και είναι εξαιρετικά λογικό που θα το καταφέρει αυτό. Η συναυλία της, δεν είναι μια απλή συναυλία. Είναι ένα κοινωνικό γεγονός που όμοιό του έχουμε δει μόνο σε ντοκιμαντερ για τα θρυλικά «Σκαθάρια» ή για τον βασιλιά του Rock n' Roll.
Μια πόλη στους ρυθμούς της Taylor Swift
Από το πρωί του Σαββάτου το Μιλάνο δεν ήταν η πρωτεύουσα της μόδας που δείχνει με καμάρι στους επισκέπτες του τον επιβλητικό καθεδρικό ναό του Duomo. Ήταν η πόλη της Taylor Swift. Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι από κάθε γωνιά της Ιταλίας, της Ευρώπης, του κόσμου, συγκεντρώθηκαν εκεί όχι για μια συναυλία αλλά για να γίνουν κομμάτι της ιστορίας.
Έτσι το ένιωθαν και το έβλεπες στα μάτια τους, τα χαμόγελα τους, τη διάθεσή τους. Ντυμένοι πολύχρωμα ανάλογα με το outfit που προέκυπτε από το αγαπημένο τους άλμπουμ, κατέκλυσαν την πρωτεύουσα της Λομβαρδίας περιμένοντας υπομονετικά (ή σχεδόν υπομονετικά) για να πάρουν τον δρόμο προς το San Siro.
Οι πόρτες του σταδίου άνοιξαν στις 2 το μεσημέρι. Ήδη από τις 12 οι ουρές αναμονής ήταν τεράστιες. Ψέμα. Ουρές υπήρχαν εκεί από το πρωί. Βασικά υπήρχαν από το προηγούμενο βράδυ με κάτι τρελούς και τρελές που έμειναν σε σκηνές παρά την έντονη βροχή και την τρομερή υγρασία που «τρυπούσε» κόκαλα.
Η ταλαιπωρία ήταν περίπου δεδομένη αλλά αυτό ήταν κάτι που δεν απασχολούσε παρά ελάχιστους. Ακόμα και τα εμπορικά καταστήματα στο κέντρο της πόλης έπαιζαν τραγούδια της Taylor Swift όλη μέρα. Και πως να μην το κάνουν, άλλωστε, όταν υπολογίζεται πως το οικονομικό αποτύπωμα του διημέρου θα αφήσει στον εμπορικό κόσμο του Μιλάνου μερικές δεκάδες εκατομμύρια ευρώ τζίρο.
Όταν οι πόρτες άνοιξαν στήθηκε ένα μεγάλο πανηγύρι. Κάποιοι έτρεχαν για να πιάσουν μια θέση όσο πιο κοντά γινόταν στη σκηνή. Κάποιοι άλλοι στήθηκαν στις τεράστιες ουρές μπροστά από το merch για να αγοράσουν κάποια αναμνηστικά.
Οι καντίνες έξω από το γήπεδο, τα γνωστά σε εμάς τους ποδοσφαιρόφιλους «βρόμικα» είχαν προμηθευτεί τεράστια ηχεία και έπαιζαν στη διαπασών τραγούδια της Taylor Swift! Κάθε καντίνα και άλλο τραγούδι. Αν στεκόσουν στη μέση, οριακά χρειαζόσουν παυσίπονο μετά από 2-3 λεπτά. Μέγα πανηγύρι μπροστά από κάθε καντίνα. Φωνές, τσιρίδες, χοροί. Ένα ξέφρενο πάρτι πριν καν ξεκινήσει το πάρτι!
Άνθρωποι παντελώς άγνωστοι μεταξύ τους πλησίαζαν ο ένας τον άλλο, αγκαλιάζονταν σα να γνωρίζονταν χρόνια, αντάλλασαν friendship bracelets (αυτοσχέδια βραχιολάκια με τίτλους τραγουδιών της Taylor Swift τα οποία φτιάχνονται ακριβώς για αυτό τον σκοπό: για να ανταλλάζονται). Οι Swifties υπάρχουν στιγμές που μοιάζουν με ανθρώπους κάποιας περίεργης σέχτας που έχουν δικούς τους κώδικες επικοινωνίας.
Μέσα στον χαμό (και στην αθωότητα) ελάχιστοι ήταν αυτοί που παρατήρησαν πως το San Siro είχε μετατραπεί σε μια στρατικοποιημένη ζώνη. Εκατοντάδες καραμπινιέροι, πάνοπλοι στρατιώτες με το δάχτυλο στη σκανδάλη και δεκάδες ασφαλίτες με πολιτικά έδειχναν με τρόπο ξεκάθαρο το πόσο σοβαρά είχε πάρει η Ιταλική κυβέρνηση τα μέτρα ασφαλείας.
Αυτά όμως αφορούσαν εμάς που δε ζούμε στον κόσμο των Swifties. Όσο περνούσε η ώρα, τόσο μεγάλωνε η προσμονή. Τόσο «φούντωνε» το γλέντι.
Συναυλία-φαινόμενο
Μέχρι που το ρολόι έδειξε τρία λεπτά πριν τις 8 το βράδυ. Στην τεράστια σκηνή, το μέγεθος της οποίας ξεκινούσε (χοντρικά και για να έχετε μια εικόνα) από το ένα κόρνερ του γηπέδου και έφτανε στο άλλο (σε πλάτος) και μέχρι περίπου το κέντρο του γηπέδου (σε μήκος) βγήκαν κάποιοι χορευτές οι οποίοι ήταν ζωσμένοι με κάτι τεράστια «φύλλα» (ή φτερά ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων) τα οποία αφού πρώτα τα κυμάτισαν μπροστά στους εκστασιασμένους θεατές, τα συγκέντρωσαν στο κέντρο της σκηνής η οποία άνοιξε στα δυο και από τα «σπλάχνα» της βγήκε η Αμερικανίδα ποπ σταρ.
Δύσκολα μπορεί να περιγράψει κάποιος αυτό που ακολούθησε. Ένα αδιανόητο πανδαιμόνιο. Τσιρίδες και ιαχές θριάμβου που ανταγωνίζονταν σε ντεσιμπέλ τα θηριώδη ηχεία που βρίσκονταν παντού.
Μεγάλοι άνθρωποι και μικρά παιδιά να κλαίνε με αναφιλητά. «Κορόμηλο» το δάκρυ. Όχι αστεία. Ακραίες αντιδράσεις που είχαμε δει μόνο σε συναυλίες άλλων εποχών.
Πολλές φορές έχουμε διαβάσει πως στις περιοχές που δίνει συναυλίες η Taylor Swift έχουν καταγραφεί μικρής έντασης σεισμοί. Δεν ξέρω αν αυτό έγινε στο Μιλάνο πάντως εγώ θα ορκιζόμουν πως σε κάποιες στιγμές το ένιωσα να κουνιέται το γήπεδο. Και δεν το λες και μικρό το San Siro.
Η υποδοχή στην Aμερικανίδα ποπ σταρ ήταν ομολογουμένως εντυπωσιακή. Ακόμα και η ίδια φάνηκε να εντυπωσιάζεται. Κάποια στιγμή, μάλιστα, την έπιασε η κάμερα να είναι βουρκωμένη.
Για κάτι λιγότερο από τρεισήμισι ώρες (φοβερή επίδοση για solo καλλιτέχνη) σάρωνε τη σκηνή από τη μία άκρη στην άλλη τραγουδώντας, χορεύοντας και αλληλεπιδρώντας με τον κόσμο που από ένα σημείο και έπειτα ήταν ξεκάθαρο πως βρισκόταν σε άλλη διάσταση.
«Βομβάρδιζε» τους οπαδούς της με επιτυχίες όπως το «Miss Americana and the Heartbreak Prince», «Cruel Summer», «You Need to Calm Down», «Lover», «You Belong With Me», «...Ready For It?», το δεκάλεπτο «All Too Well», «Don't Blame Me», Shake It Off, «Bad Blood», «Who's Afraid of Little Old Me?», «Mastermind» και πολλά άλλα! Το αντίο ήρθε με το «Karma» και συνοδεύτηκε (ξανά) από δάκρυα.
Κάποια στιγμή, κατά τη διάρκεια του show, η Taylor Swift είπε στους οπαδούς της πως στόχος της είναι τα τραγούδια που θα ακουστούν να συνδεθούν μια για πάντα στο μυαλό των Swifties που βρέθηκαν εκείνο το βράδυ στο San Siro με αυτή τη συναυλία, με αυτή τη βραδιά. Να συνδέσουν, δηλαδή, τον ήχο με την ανάμνηση. Νομίζω πως αυτός ήταν ένας εύκολος στόχος. Εκτιμώ ότι το πέτυχε με άνεση.
Κανείς δεν πρόκειται να ξεχάσει αυτή τη νύχτα στο San Siro. Ούτε καν εγώ, που μερικές ημέρες νωρίτερα είχα ξαναγίνει 17 χρονών βλεποντας τον Σάκη Τόλη και τους Rotting Christ να ισοπεδώνουν το θέατρο του Λυκαβηττού!
Κανείς δεν πρόκειται να ξεχάσει αυτή την περιοδεία που ξεκίνησε το 2023 και συνεχίζει από τότε έχοντας ταξιδέψει σε όλες τις ηπείρους, με πάνω από 150 live μέχρι στιγμής και έχοντας μπροστά της άλλα περίπου 50 μέχρι να ρίξει αυλαία λίγο πριν το τέλος του 2024, κάπου εκεί στις γιορτές.
Πολιτική επιρροή (στη φωτογραφία φαίνονται δυο γυναίκες από τις ΗΠΑ με σημαίες που καλούσαν τη Swift να ξανασώσει τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπως έκανε στις προηγούμενες εκλογές όταν στήριξε τον Μπάιντεν έναντι του Τραμπ), τεράστιος οικονομικός αντίκτυπος όπου και αν έχει παίξει, εκατομμύρια πιστοί οπαδοί, κάτι παραπάνω από εντυπωσιακό show - υψηλότατων προδιαγραφών (ο ήχος ήταν κάτι παραπάνω από κρυστάλλινος), αδιανόητη επιδραστικότητα.
Ναι. Η ταπεινή μου γνώμη είναι πως η Taylor Swift μετά από το The Eras Tour θα δικαιούται μια θέση δίπλα σε θρυλικά ονόματα της παγκόσμιας μουσικής βιομηχανίας. Μην ξεχνάμε, άλλωστε, πως ήδη έχει καταφέρει να κάνει τη συγκεκριμένη περιοδεία την επικερδέστερη στην Ιστορία της μουσικής. Δεν το λες και λίγο.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
